2 dagen later…..

…… en spierpijn, en ongelooflijk vuile handen (van potgrond) die ik nooit meer schoon lijk te kunnen krijgen……

Nog even voor alle duidelijkheid; Zo was het vrijdag in kas 2:

Kas vol met zaaisels

En zo was het eind van deze middag:

Kas 2 na het uitplanten

Afgelopen vrijdag, kas 3:

Kas 3 voor het uitplanten

En dezelfde kas 2 dagen later, aan het eind van deze middag:

Kas 3 na het uitplanten

En zo dus de afgelopen 3 dagen ruim 100 tomatenplanten en ruim 50 paprika- en peperplanten geplant. En zijn we dan nu klaar? Nee, natuurlijk niet. Want de grote bakken hebben we leeg gemaakt en alle zaailingen die nog kiemen, groeien en wachten in kleinere bakken gezet, zodat ze tussen de geplante tomatenzaailingen, etc. in kunnen staan.

Alles uitgeplant volgens mijn planning (want zonder die planning en indeling zou het echt chaos zijn). Voor wie het nog wil weten, links en rechts van het hoofdpad heb ik iets meer dan 1 meter ruimte. Daar staan tomatenzaailingen, pepers, paprika’s en aubergines op 40 centimeter afstand in de rij, en de rijen staan op een afstand van 55 centimeter van elkaar (en dat is voor mij krap maar net genoeg om er tussen te kunnen staan wanneer de planten groter zijn en er getikt, gediefd, getopt en blad verwijderd moet worden.

Op de 3e foto kun je aan de rechterkant de tomatenzaailingen zien, ondanks de koude nachten maar dankzij de warme zon van de afgelopen 2 weken zijn ze toch nog prima gegroeid. De meesten zagen er voor het planten zo uit:

Tomaat Isis voor dieven

Ik heb er voor alle duidelijkheid even 2 pijltjes in getekend, de 2 blauwe pijltjes geven de diefjes aan die er gelijk al uit mogen (mits het een stamtomaat is en dit is de Isis Candy en dat is een stamtomaat). De beste manier om te leren dieven is volgens mij nog steeds om vroeg te beginnen, want ze zijn nu nog zo gemakkelijk te herkennen.

Zo ziet dezelfde zaailing eruit na het verwijderen van de diefjes:

Tomaat Isis Candy na dievenJe kunt gelijk zien wat ik waar weg heb gehaald. Als de planten nog zo jong zijn gaat dat heel gemakkelijk met je duim en wijsvinger, de sappige stengels breek je heel gemakkelijk af. Als planten veel groter en ouder zijn is het vaak handiger er een knipschaar of mesje voor te gebruiken. Wist je trouwens dat de dieven van tomaten heel gemakkelijk te stekken zijn? Je kunt daar beter wel iets grotere dieven voor gebruiken (dus ze nog 1 of 2 weekjes laten groeien). Ik heb er vorig jaar eens iets over geschreven: Tomaten stekken.

En dan nu……. zijn we net wakker :-). Na al het harde werken met glaasje wijn op de bank geploft en langzaam ingedut. Leeftijd. Morgen verplichtingen, maar woensdag gaan we naar de tuin om buiten zaailingen die groot genoeg zijn uit te planten. En dat zijn er ook nog heel wat:

Krootjes gekiemd

Zoals 150 gekiemde krootjes, maar ook spitskool, knolvenkel, veel eenjarigen, etc. En verspenen wat gekiemd is. En bonen zaaien, en opnieuw citroenkoriander zaaien, want die zijn volledig opgevreten door slakken (langs de slootkant uitgeplant, het was ook bijna vragen om ellende).

Tot slot nog 1 foto van de courgettes en pompoenen:

Potten op courgetteplanten tegen vorst

Er komt een koude nacht aan, tot rond het vriespunt. Voor de tomaten en pepers ben ik niet bang meer, de grond in de kas is al ruim 12 graden warm dus zal de grond wat warmte afstaan aan de koude lucht. Maar voor de jonge courgette- en pompoenplanten ben ik toch wat huiverig. En dus aan het einde van de middag grote lege potten ondersteboven over de courgette- en pompoenplanten gezet. In de namiddagzon warmt het onder de potten nog flink op (en de potten en planten en grond ook), en ik hoop dat de zaailingen daar komende nacht nog van kunnen profiteren…….. al scheelt het maar 2 graden, kan net genoeg zijn. Overmorgen gaan de potten er weer vanaf, want daarna worden de nachten weer warmer.

En zo puzzelen we tot ijsheiligen (12 mei) nog even door, elke dag het weerbericht goed in de gaten houden, en daar waar nodig kijken of we met wat vliesdoek, een pot of wat dan ook, zaailingen kunnen helpen tegen de laatste speldenprikken van de winter.

 

Warm water

Na alle warmte van de afgelopen 2 weken is het vandaag bij het opstaan voor het eerst weer eens regenachtig. Voor onszelf niet heel wenselijk, maar voor de tuin des te meer. En dat maakt dan wel heel veel goed, want wat zal het allemaal gaan groeien nu! Een regenbui doet zo veel meer dan alle gieters die wij kunnen gieten, zelfs al geven we heel veel water. En de regen valt op de grond die is opgewarmd door de zon van de afgelopen weken. Het zal ongetwijfeld een explosie van groei en bloei veroorzaken (helaas ook van niet-gewenste planten :-)).

De regen is goed voor de aardbeien:

Eerste aardbeien bloeien

Waarvan de eersten heel voorzichtig gaan bloeien. Nu nog heel dicht bij het hart van de plant. Maar nu het eenmaal gaat regenen zullen de planten (en dus ook de steeltjes met bloempjes/vruchten) snel verder groeien.

Maar de regen is ook goed voor de knoflook, uien, gezaaide worteltjes, de fruitbomen en -struiken, kapucijners, doperwten, aardappelen, en niet vergeten de al bloeiende tuinbonen.

En dus voor ons kans om in regenachtig weer in de kas te gaan beginnen. We hebben de weerberichten nog eens goed bekeken, en besloten dat we die goed genoeg vinden om alle planten/zaailingen die groot genoeg zijn te gaan planten in de kassen. En dus gistermiddag laat al wat zaailingen geplant, en daarmee zijn de 2 minikassen klaar.

Eerste zaailingen uitgeplant

Kasjes natuurlijk eerst onkruidvrij gemaakt, alles netjes uitgemeten en geplant, stokken er gelijk bij gezet, en vandaag nog even de labels aan de stokken vastmaken.

En dan gaan we beginnen in de grote kassen. de grote vraag is alleen waar?!?

Kas vol met zaaiselsWe hebben duidelijk nog heel veel op te ruimen voor alles kan worden uitgemeten, de stokken kunnen worden gezet en de zaailingen kunnen worden geplant. Héél véél (want dit is 1 kas, ik kan verklappen dat kas 3 minstens zo vol staat).

Waar ga ik er in vredesnaam allemaal mee naar toe? Sommige soorten nog niet gekiemd, of in ieder geval te klein om buiten te worden uitgeplant. Sommige soorten te lekker voor slakken, zeker als ze zo jong zijn, mogen ook nog niet naar buiten. Voor sommige soorten is het nog niet warm genoeg, zeker de grond niet, en moeten ook nog in de kas blijven. En dus wordt het dit weekend ook druk met het uitzoeken van de zaaisels en zaailingen, eventueel verspenen, of uitplanten, of een nieuw plekje in de kas geven. Maar waar?

We hebben gisteren in ieder geval de stokpronkbonen uitgeplant.

Stokken met bonenzaailingen

Ook best vroeg. Maar de zaailingen waren al behoorlijk groot (wat sneller gekiemd door het warme weer van de afgelopen 2 weken). En pronkbonen kunnen wat meer kou verdragen dan andere bonensoorten. En natuurlijk ook weer goed gekeken naar de weerberichten. Vandaar dat ze nu buiten in de grond staan, uiteraard eerst de stokken gezet. Erachter zie je trouwens het Gieser Wildeman-boompje in bloei staan.

En zo hoop ik vandaag nog wat meer buiten uit te kunnen planten, want dat er na dit weekend ruimtegebrek in de kas is lijkt mij een understatement :-). Vandaar dit vroege tuindagboek, nog even ontbijten en dan snel naar de tuin. Indeling in de kassen mee en opruimen, stokken zetten en planten uitplanten. Ik hoop er morgen even wat foto’s van te kunnen maken.

Tot slot nog even een foto van de viooltjes:

Viooltjes nog vol in bloei april 2015

Nog zo vol in bloei, en ze bloeien al vanaf oktober vorig jaar! Ik probeer ze zo lang mogelijk te laten staan, maar vanaf vandaag zal er af en toe één tussenuit worden gehaald, simpelweg omdat er gezaaide eenjarigen uitgeplant kunnen gaan worden. Maar dit weekend en komende week nog even van ze genieten!

 

Groen

Bloeiende pruimVoor m’n gevoel heeft het dit jaar heel lang geduurd. Maar nu is het er echt, lente. Bloesems bloeien, planten groeien, en de tuin begint zich langzaam te vullen. De koolmezennestkast is bezet, een paar keer per dag worden we door aanstaande vader mees boos gesommeerd vooral op te hoepelen.

Op de foto rechts de bloesem van de Gieser Wildeman peer.

Vandaag het gaas voor de kapucijners weggehaald want de planten begonnen in het beschermingsgaas te klimmen, in plaats van in het hek waar ze bij staan. De planten zijn nu zo’n 40 centimeter hoog en als het goed is veilig voor vogelvraat.

En dat komt mooi uit, want het gaas kunnen we direct opnieuw gebruiken, ter bescherming van de koolplanten die we buiten hebben uitgeplant. Vandaag een aantal zaailingen uitgeplant, wat eenjarigen die groot genoeg zijn, Maar ook wat kruiden, wat krootjes en ook de courgettes en pompoenen. En voor die laatste 2 soorten is het nog best vroeg, officieel planten we die pas begin tot half mei uit. Maar door het mooie weer kiemden ze wat sneller dan verwacht, en ik verwacht hier nu geen echte nachtvorst meer, en bovendien staan ze op broeimest.

Voor die broeimest hebben we een paar weken geleden verse paardenmest (met veel stro erin) op een hoop gegooid. En die mesthoop zal binnenkort gaan beginnen te composteren (door de droogte komt het dit jaar wat later op gang dan normaal). Komend weekend schijnt het te gaan regenen en dan kan de compostering langzaam beginnen. En daarbij komt energie = hitte vrij, en dat geeft de zaailingen dus extra warmte.

Courgettezaailing in grond in mest

Je kunt de zaailingen natuurlijk niet zomaar in de mesthoop planten, de mest en vooral urine die erin zit zouden de tere worteltjes van de zaailingen verbranden en de zaailingen zouden dat niet overleven. En dus maken we een gat ter grootte van ongeveer een emmer midden in de mesthoop en vullen die helemaal vol met half tuinaarde en half potgrond. En daar mag de courgette-zaailing dan in. Elke zaailing krijgt zo’n 80 x 80 centimeter ruimte want het zullen flinke planten worden (pompoenen zelfs nog wat meer). Direct een flinke slok water erbij, en dan wachten we of de zaailingen aanslaan en gaan groeien.

En zo is er elke dag veel te doen; uitplanten, maar ook verspenen, en nog zaaien, maar ook alles water geven wat is uitgeplant of gezaaid. We hebben ook besloten om voorzichtig te starten met het uitplanten van de tomatenzaailingen, paprika’s, pepers en aubergines in de kassen. Want de grond is daar ondertussen ruim 12 graden warm en met dit weer stijgt die grondtemperatuur bijna een halve graad per dag.

Eerste tomaat geplant

Zo klein nog…… Maar sterk, gelijk een stok erbij gezet want ze gaat flink groeien en zal moeten worden opgebonden en gediefd. Als we elke keer wanneer we op de tuin komen een paar planten uitplanten komen er zaaitray’s leeg, en komt er daardoor ook eindelijk wat ruimte in de kassen. En in mijn hoofd. Want er staan ondertussen misschien wel meer dan  250 P9-potten in de kassen, met van alles en nog wat, wachtend op uitplanten, of gewoon groeiend, of kiemend.

Morgen ook nog een dag naar de tuin en dan gaan we dus weer wat tomaten, paprika’s en pepers uitplanten. Maar ook courgettes zaaien want ik heb wel 4 x de Lebanese White uitgeplant maar ben blijkbaar helemaal vergeten om de Black Beauty te zaaien, ik kan haar tenminste tussen al die zaailingen niet vinden. Ook nog nieuwe spruitplanten zaaien want die zijn slecht gekiemd.

En het wordt nu eindelijk tijd om stokbonen te gaan zaaien. En sojaboontjes, want daar ga ik dit jaar eens meer van zetten (want we vinden ze heel lekker maar kenden nog niet zoveel recepten, nu kan ik er wat meer mee en heb ik ook gelezen dat ze in de peul ingevroren kunnen worden en dan, wanneer we ze willen eten, ik ze in de peul kan koken en vervolgens eruit halen en dan gebruiken). Het gaat het ras Black Jet worden (zwarte edamame boontjes zouden de lekkerste onder de sojaboontjes zijn).

Vandaag de eerste aardappelen boven de grond gespot. Het waren er pas 4, maar toch, het begin is er…..

Eerste aardappel komt boven

En morgen dus weer een drukke dag op de tuin. En als we naar huis gaan nemen we de laatste spinazie uit de kas mee om te eten. En dat komt goed uit: spinazie eruit, en gelijk weer plaats voor het uitplanten voor wat tomaten en pepers.

En de dag erop eten we sla. We kunnen 1 klein kropje sla oogsten. Niet genoeg als maaltijd voor ons samen. Maar we maken er ons eigen ‘slamengsel’ van door wat peterselie (de laatste van vorig jaar) toe te voegen. En we mengen er nog wat zuring doorheen, en wat bieslook, en natuurlijk rucola:

Rucola Sweet Oakleaf

En daarnaast ook nog wat mosterdblad:

Mosterdblad

Zachtgekookt eitje erbij…… een lentemaaltijd, heerlijk!!

 

Lekker!

Ja, lekker, maar niet voor ons:

Agastache opgevreten

Agastache Kolibri, eind februari zo zorgvuldig gezaaid, met liefde opgekweekt, vol verwachting wat ze gaat worden, en woensdag met zorg uitgeplant en water gegeven. En dit was dan woensdag, slakken hebben geen enkele boodschap aan emotionele banden, in 1 nacht zonder over na te denken weggevreten.

Nou ja, dan heb ik ook geen band meer met de slakken. En omdat ik dit wel een klein noodgeval noem de slakkenkorrels maar tevoorschijn gehaald. Heeft niet mijn voorkeur, ik gebruik nog geen half doosje per jaar (en uiteraard alleen Escargo of een zusje ervan, omdat dat niet schadelijk is voor andere dieren en alleen de slakken doodt). En dan vooral ook bijna alleen in de kas, omdat ze daar veel schade aan kunnen richten,  zich explosief kunnen vermeerderen, en dus niet weg kunnen omdat de kas een bijna gesloten systeem is.

ik heb liever dat ze iets minder eten, zolang de plant sterker mag zijn dan de slak vind ik het goed, en dan hebben de vogels ook nog wat te eten. Maar in 1 nacht dit, dan ben ik er wel klaar mee.

Agastache niet opgevreten

Nou ben ik altijd wel voor het principe ‘spreid je kansen’, en dus staan er nog 2 Agastache Kolibri-planten. En ook best dichtbij die eerste die zo gehavend is (centimeter of 30). En deze is nog bijna intact. Slakken eten blijkbaar liever ook eerst de plant helemaal op en beginnen dan pas aan de volgende. En als ik het goed zie zijn ze ook al heel voorzichtig aan deze begonnen. Nu ik de foto op dit formaat bekijk zie ik er nota bene zelfs 1 liggen (rechts achterin).

Zucht, dood maken is allesbehalve mijn hobby, maar als ik moet kiezen tussen Agastache en slak, kies ik nu eenmaal voor Agastache.

Tuinbonen onder het net

Van de tuinbonen zijn ze ook duidelijk aan het snoepen. Maar de tuinboon lijkt het te winnen, ze groeit sneller dan de slak kan eten. Maar ik houd ze wel in de gaten.

En komt gelijk de grote vraag; zou het door het stro komen? Maar dat kan ik natuurlijk niet beoordelen. We hebben elk jaar slakken, soms wat erger, soms juist minder erg, maar ze zijn er altijd. En de zachte winter zal ze hebben geholpen om heelhuids en hongerig het voorjaar in te gaan. En dan heb ik het nog niet over de baby’s die massaal worden geboren. Het is wel zo dat ze een lekker koel en vochtig verstopplekje hebben onder het stro. Maar anders zitten ze vaak onder stenen, afval, potten. Of erger nog, onder randen van potten (iedereen die tuiniert heeft wel eens een pot opgepakt en daarbij een slak met de blote handen dood geprikt – ik word al wat misselijk als ik er aan terugdenk :-)).

Afijn, we gaan het allemaal zien en beleven. Het is in ieder geval duidelijk; de slakken zijn er dit jaar in grotere getalen dan vorig jaar. Ik hoop maar dat de natuur het zelf een beetje oplost, laten er vooral wat meer lijsters en kikkers en egels geboren worden. Ze mogen bij ons gratis naar eten zoeken.

Tot slot nog even een foto van iets wat wij dan ook lekker vinden:

Radijsjes oogst

De slakken trouwens ook, maar hier zijn ze vanaf gebleven (de Agastache en tuinbonen blijkbaar toch lekkerder). Voor de foto nog even het loof eraan gelaten, maar direct na de foto het loof van de radijsjes gedraaid en op de compostbak. En de radijsjes eten we als snack, maar vanavond mogen ze ook door de eerste sla van eigen tuin. En morgen eten we spinazie, ook van eigen tuin. Ook lekker!

 

 

Feuilleton

Graangras teruggeven aan het stro

En dit is dan deel 2 van het feuilleton “hoe irriteer ik me mateloos aan een flinke hoeveelheid stro”.

Strook bomen met onkruidEn Ruud was vrijdag zo vrolijk. Had vast ook iets met het mooie weer te maken. Ruud maakte een hekwerk voor de kolen. Ik haalde na het verspenen en zaaien zo links en rechts wat onkruidjes uit het stro. Ruud grapte “Je moet wat je eruit haalt wel weer teruggeven aan het stro hè”.

Het was een leuke dag, nuttig want veel gedaan. Heerlijk warm, de hele dag buiten in t-shirt. En in vrolijke vrede afgesloten met een pilsje en glas wijn op het zonnige terras op de volkstuin.

Maar dat kan dus in één dag zomaar omslaan. Gisteren was bewolkt, regenachtig, koud, en met windkracht 6. En Ruud irriteerde zich, er was wat stro op het hoofdpad gewaaid. Driftig ging hij een riek pakken (alsof het een heel pak was in plaats van een flinke hand vol) en het stro weer helemaal terug op z’n plaats brengen (volgens mij verder weg dan waar het eigenlijk vandaan kwam, maar ik heb niks gezegd, voelde de bui al hangen).

En we besloten een stuk tuin schoon te maken. Op de foto zie je de rand langs de sloot waar wat fruitbomen in leivorm staan. Het stro ligt er al vanaf november, en er is sindsdien nog niet 1 keer gewied. En wieden is ook een groot woord. Ik was hier in een kwartier klaar mee.

En ik heb het gedaan zoals het hoort, onkruid dat niet bloeit en geen extra groot blad heeft weer als mulch teruggeven aan de tuin. En dan natuurlijk op een veilige manier, met de wortels zonder al te veel grond zo veel mogelijk ondersteboven (als ‘benen’ in de lucht) zodat ze niet de kans krijgen om weer in de grond vast te groeien, maar zullen verdorren en zelf ook weer op zullen gaan in het stro. Groot blad en bloeiende soorten (om zaadvorming te voorkomen) gaan weg.

Strook bomen zonder onkruidEn dit is dan het resultaat. Ik dacht, ik maak Ruud blij en meld dat ik klaar ben, zoveel sneller dan vroeger (waarbij ik altijd al minimaal een half uur nodig had om al die kleine plukjes vogelmuur, herderstasjes en straatgrasjes te verwijderen). Ruud kwam gelijk kijken. “Nou, ik zie geen verschil met hiervoor”. Jammer. “Het groeit zo weer vast”. Ik heb dat wat ik zojuist schreef over het ondersteboven leggen van onkruid, etc. nog een soort van geprobeerd uit te leggen. De boodschap kwam niet aan, denk ik.

Ik gaf het op, ben verder gegaan in de kas, zaailingen water geven, nog wat eenjarige bloemen verspenen, potten buiten zetten. Toen ik door het glas van de kas naar buiten keek zag ik Ruud, op z’n knieën ook een stukje schoonmaken, ongetwijfeld op zijn eigen manier, met schrepel en afvalemmer. En dat is ook goed.

We hebben het er verder niet meer over gehad. Want toen ging zomaar later in de middag de zon schijnen. Woensdag gaan we weer naar de tuin. Ik hoop op mooi weer, want dat helpt wel bij de acceptatie van het stro, denk ik, hoop ik.