Veel bonen!

Nee, nu nog niet, bonen zaaien we over een week of 2 tot 3 voor, dan zijn de zaailingen begin tot half mei gekiemd en groot genoeg om te worden uitgeplant.

Maar we zijn kas 1 aan het uitruimen en de bonenstaken (tonkinstokken) lagen daar. En nu liggen ze dus in de vakken waar de bonen komen. En dan kunnen we ze net zo goed al neerzetten, het kan maar alvast klaar zijn.

En dus rekent Ruud uit hoeveel stokken hij kan plaatsen, stokken op 50 centimeter van elkaar, dubbele rij. En Ruud meet… en meet.. en meet nog eens. En Ruud zegt; ‘ik wil veel bonen’. Ja, dat weet ik, we hadden vorig jaar zo weinig bonen dat we ze maar een paar keer hebben gegeten, en ook maar 3 of 4 porties pronkbonen in de vriezer hadden en die zijn al lang op.

Dus ik zeg dat ik dat snap, maar dat ik voor de allerlaatste zadenlijst wel ook nog zaden wil oogsten van de Melissa-bonen die we dit jaar zetten. ‘Moet dat? Ik wil gewoon bonen, om te eten’, zegt Ruud. ‘Ja, dat weet ik, we hebben toch ook 2 x 7 dubbele stokken? Dat is 28 stokken met 7 bonen per stok’. Ruud zegt; ‘ik wil echt veel bonen, om te eten en om in te vriezen’.

Ruud vindt bonen erg lekker, en hij heeft ze vorig jaar gemist, en die uit de supermarkt vindt hij niet lekker. Dus ik snap het wel. Ik begin het aantal zaden dat ik van de Melissa heb te tellen en kom op 253 zaden.

‘Ik heb 253 zaden, Ruud’. Ruud gaat weer meten, en tellen. En hij komt tot de conclusie dat hij alles een beetje inschikt (ja, dat wat ik zeg vooral niet te doen…… Ruud heeft er gewoon maling aan). En uiteindelijk is Ruud uitgerekend; met links en rechts wat inschikken, zowel in de rij als de rijen zelf is dit de conclusie;

In plaats van een afstand van 50 centimeter houden we nu 40 centimeter aan. In ruil daarvoor zaaien we niet 7 maar 5 bonen per stok. En als hij dan ook de rijen iets opschuift (zodat ik er net niet meer tussen kan staan) is dit de uitkomst:

3 rijen van 8 dubbele stokken x 5 bonenzaden = 240 zaden. ‘Er vanuit gaand dat er misschien ook een paar zaden niet kiemen moet dit passen’, zegt Ruud.

‘Je mag tussen de stokken in wel je sla- en andijviezaailingen planten’, zegt hij nog. ‘Oh dank u, heer en meester’, maar de grap komt niet aan, Ruud is al bonen op zijn bord aan het tellen, denk ik.

Wel handig, sla en andijvie tussen de bonenstaken; ze kunnen nu prima groeien, en tegen die tijd dat de bonen zijn gezaaid en gekiemd en al wat hoger gaan klimmen, hebben we de sla en andijvie al geoogst en opgegeten.

Ik heb trouwens nog flink moeten onderhandelen om in ieder geval 8 enkele stokken te reserveren voor de oogst van de zaden. En poeh, morgen beginnen we aan de onderhandelingen voor de pronkbonen.

En zo ziet de tuin er dan nu van iets verderaf uit:

De stokken staan, en kijk ook de bomen in het parkje achter het tuincomplex elk dag wat groener worden. Niet te zien op de foto maar de uien lopen uit, de eerste worteltjes kiemen, de koolzaailingen zien er prima uit, de doperwten staan fier overeind, de pruimenboom bloeit bijna, en we kunnen al radijsjes eten:

Ja, ik moet veel oefenen met mijn nieuwe fototoestel. Dus nog één, omdat ik deze zo mooi gelukt vind:

De geforceerde rabarber van onze tuinbuurman. Ik maakte deze foto en ben gelijk teruggelopen naar de tuin om 2 grote emmers te pakken. Dat wil ik ook!! Dus geef ik beide rabarberplanten nog even water en zet ik vervolgens op elke net uitlopende plant een hoge, brede extra grote zwarte emmer (eigenlijk zijn het kleine speciekuipen); door de warmte onder de kuip, en het feit dat ze geen licht krijgt, gaat de rabarber sneller en meer verticaal en lichter van kleur groeien (en dat wordt ‘forceren’ genoemd). Met planten die ook zo op zoek gaan naar licht kan ik hopelijk over een week of 2 of 3 ook van die mooie stengels oogsten.

Tot slot nog even; ik las in een reactie op mijn vorige blog dat iemand ‘het’ had gezien; in kas 2: 3 bakken vol met tomatenzaailingen. Ik zeg tegen iedereen dat je het niet moet doen, en daar blijf ik bij. Tegelijkertijd heb ik in de afgelopen jaren ook wel gezien dat tomaten wat meer kou kunnen verdragen dan paprika’s en pepers. Maar niet overdrijven; als je wilt schrikken zoek dan nog even terug in mijn blogs van vorig jaar april en mei; in dat koude voorjaar stonden de tomatenzaailingen letterlijk blauw van de koud te wachten op betere tijden, inclusief groeistilstand.

Wij hebben thuis gewoon geen plaats. Te kleine ramen zorgen voor te weinig licht en daardoor lange en dunne zaailingen. En de beste plekjes in het licht worden ingenomen door de pepers en paprika’s, de tomaten moeten daar achter staan. Beneden neerzetten kan niet want poes (Loeder)Lotje is erg lief maar echt niet te vertrouwen. En dus heb ik alle mogelijke weerberichten bekeken en hebben we de tomatenzaailingen naar de koude kas gebracht.

Zoals gezegd, doe het vooral niet als je thuis gewoon genoeg plaats hebt. Maar wij (en hier, dichtbij de kust, altijd wat minder koud dan in het oosten en noorden van het land) hebben de gok gewaagd. Ik zet elke middag alle gieters water naast de zaailingen zodat het water in de gieters in de kas in de zon op kan warmen en die warmte in de nacht weer wordt afgestaan aan de lucht en dus de zaailingen. En ik kijk elke avond naar de weerberichten. En mocht het nog gaan vriezen (want dat kan officieel nog tot half mei), dan gaan we vliesdoeken over de planten hangen. En als het echt meer dan een graad of 2 gaat vriezen zullen we de bakken weer mee naar huis moeten nemen. Maar voor nu ben ik niet ontevreden. De zaailingen groeien niet hard, maar wel kort en stevig en best gezond:

Je kunt zelfs al een beetje verschil in bladvorm zien.

En dan nu maar duimen dat het weer blijft zoals het nu is, want wij genieten ervan, maar alle zaaisels, plantjes, etc. zijn er ook blij mee!

 

Veranderingen

Allereerst iedereen heel hartelijk dank voor alle reacties op mijn blog van vorige week m.b.t. het schrijven van een boek!! Leuk om te lezen wat jullie wel of niet leuk of interessant of nuttig zouden vinden!! Ik ga later mijn afwegingen maken, nu komt de drukste tijd in de tuin eraan, en ga ik me daar op concentreren.

En poehee, wat hebben wij hard gewerkt deze week. Geen puf voor een lang verhaal, dan maar met foto’s duidelijk maken wat er allemaal is gedaan en gebeurd in de afgelopen 7 dagen.

Ik liet vorige week kas 2 zien, wat een rommel het er was:

En zo is het nu:

Zoek de 7 verschillen…… Maar ik vind het zeker wel opgeruimd. Voor zover een kas in maart opgeruimd kan zijn of worden, want elke dag dat we op de tuin zijn kunnen we zaaien, verspenen, planten, grond mengen, bakken met zaaisels vullen, etc., en komt er weer wat bij of gaat er juist weer iets uit de kas. Maar voor nu staan potgrond, mest, zand en vermiculiet netjes rechts achterin de kas, bakken met zaaisels naast elkaar zodat we makkelijk water kunnen geven. Een deel van de bloemkooltjes hebben we lekker opgegeten, de andere (nog kleine) kooltjes zijn komende week aan de beurt.

Ik durfde vorige week kas 1 hier niet te laten zien, maar als ik trots ben op de vooruitgang, dan hoort het er ook bij dat ik laat zien wat het begin was.

Dus bij deze; kas 1 vorige week zaterdag (ja, het is misschien bijna kasmishandeling te noemen):

Ik heb gewaarschuwd, het is wellicht geen fijn gezicht, maar het is wat het is; dit is de ‘Oh, zet maar even in kas 1’-kas. En de kas is nat, kletsnat. Dus Ruud is druk bezig geweest met het vernieuwen van de drainage. En met het schoonmaken van de dakgoten. En met het repareren van de afvoer van het 1000-liter vat. En toch is het er nog steeds kletsnat. En dus hebben we nu bedacht; opruimen, schoonmaken, opentrekken, luchten en de grond ophogen. En zo zag het er vanmiddag uit voor we naar huis gingen:

Nee, nog niet klaar, maar dat is wel onze target voor dit weekend. Een deel van de stokken al verdeeld over de kassen en de vakken waar de stokbonen komen, het rechtse deel al omgewoeld met de grelinette. Ruud is begonnen met een opstaande rand rondom het middenpad. En dan kunnen we de grond eromheen gaan ophogen, waarschijnlijk gaan we dat doen met bemeste tuinaarde want alle andere grond en compost die we hadden is naar de verhoogde bakken buiten gegaan.

Oh ja, de verhoogde bakken buiten, hoe is het daar mee?

Vorige week:

En nu:

De zon helpt natuurlijk ook mee, het lijkt gelijk al een flinke vooruitgang. De laatste (voorste) bak is klaar en redelijk gevuld. In sommige bakken liggen al stokken voor bonen. Onder het met een blauw net overdekt stukje staan spitskool- en savooikoolplantjes uitgeplant. En erachter zie je een halfhoog rek met een net erover; daar zijn de doperwtenzaailingen langs uitgeplant. In de 2e bak  hebben we een rijtje radijs en een rijtje stengelui gezaaid.

Komende week kunnen we de aardappelen gaan poten. En ik heb elke tuindag zo ongeveer een boodschappentas vol met zaden bij me; ik probeer elke dag dat we op de tuin zijn naast alle andere werkzaamheden ook in ieder geval nog 2 soorten te zaaien. Morgen zijn dat Parijse worteltjes en rucola. Maar terwijl ik dit typ weet ik heel zeker dat het wel weer wat anders zal worden omdat dat dan net wat beter uitkomt. En dat is ook prima, er zit in ieder geval vooruitgang in, over een maand is de tuin gevuld.

Misschien ook nog leuk om te laten zien, de compostbak op 10 maart:

Gevuld met verse paardenmest, en er zat flink wat stro bij. En groen materiaal (mest en urine) + bruin materiaal (stro) + vocht ( = regen) zorgt voor een goede compostering. En zo ziet dezelfde bak er op 22 maart uit:

In 12 dagen tijd: met meer dan een derde ingezakt. Er kan al weer wat bij worden gegooid, in dit geval de bladeren van de bloemkooltjes uit de kas die we hadden geoogst (niet de stronk want die is hard en composteert daarom niet goed).

En dan tot slot nog, ik had het al eerder over 2 verhoogde bakken die nodig moesten worden vervangen, zie hier:

Het gaat om deze bak en de bak links daarvan. En dat heeft Ruud vandaag in 1 dag afgekregen.

Netjes hè? Ja, en ook die bak links is klaar. Deze 2 bakken zijn iets hoger dan de vorige kapotte exemplaren, dus zullen we de grond ook hier nog wat op moeten hogen.

En nu zijn we dan ook best moe. Maar blij met alles wat we hebben gedaan. En er komt nog zo’n week met mooi weer aan!! Daar kunnen we wat meer van gaan genieten want als de ophoging van de grond in kas 1 en de verhoogde bakken klaar is, kunnen we op ons gemak lekker gaan zaaien en uitplanten en wieden en water geven. Ik heb er nog wel even een hard hoofd in gehad maar we zijn op tijd ‘klaar’ voor de lente!

Tot slot nog 2 linkjes: ik heb op de website van Pokon afgelopen week ook nog een blog geschreven, met onder andere een foto van de pepers en paprika’s (die groeien nu flink!), en van het opruimen en schoonmaken in de kruidenbak in de achtertuin: Lente!

En link 2 is naar de pagina van doperwten en peultjes waarvan ik de tekst afgelopen week eens heb nagekeken, aangepast, en nieuwe foto’s geplaatst: Erwten en peulen.

Zo (geeuw), dan wordt het nu tijd voor een glas wijn, en maar hopen dat we niet op de bank in slaap vallen, want dat gebeurt ons de laatste tijd nog wel eens 🙂 .

Oh ja, tot slot nog snel even: ons eten voor komend weekend:

Spinazie!

 

Media

Vorige week zaterdag 4 maart heeft er in  de volkskrant een stukje over mij gestaan (iedereen die daar nog iets aardigs over heeft gezegd/geschreven hartelijk dank!).

Het is niet mijn ding, interviews niet en foto’s al helemaal niet, het haalt me volledig uit mijn comfort-zone. Maar het stukje had nog wel impact, want een paar dagen later werd ik gebeld door Chris Vemer van Radio Rijnmond, of ik mee wil werken aan een interview op de radio. Ik denk ‘nee jôh’, ik zeg ‘leuk!’.

En daar sta ik dan maandagochtend, in de tuin, met de overigens erg aardige Chris. Zo’n microfoon onder je neus doet rare dingen met een mens; door de adrenaline valt de beste helft van mijn hersencellen flauw. En de andere, duidelijk minder bedeelde helft, zorgt ervoor dat ik op iets te hoge toon wat stamel waarvan ik me later amper nog kan herinneren of er überhaupt iets nuttigs tussen zat. Afijn, mocht je toch willen luisteren naar mijn gebrabbel en ben je aanstaande zaterdag toevallig vroeg uit bed; het programma is tussen 08 en 09 uur bij Chris Natuurlijk!! op Radio Rijnmond.

Ik word in de week na het interview ook nog gemaild door uitgeverij Atlas. Of ik interesse heb in het schrijven van een boek. Een boek?! Zo’n ding waarbij woorden op papier staan in plaats van op een scherm (hoewel het één het ander niet uitsluit). Ik ben zelf nogal ouderwets, ik weet wel wat een boek is; ik hou zelf erg van boeken, vooral informatieve boeken zoals tuinboeken en kookboeken. Ik bewaar boeken (Ruud zegt dat ik ze spaar), ik raadpleeg boeken, ik blader op regenachtige middagen graag in boeken, ik koop graag boeken (laatste aanwinst is het boek Stoven van Janneke Philippi, aanrader trouwens!).

Maar kan en wil ik een boek schrijven? En zou iemand dat dan ook kopen? En waar zou het boek over moeten gaan dan, want eigenlijk staat alles wat ik nu weet al op mijn website. Ik geloof niet dat het iets voor mij is. Maar tegelijkertijd doemen er in mijn hoofd toch visioenen op van mogelijkheden; een tomatenboek met veel informatie, rassen, heel veel foto’s en lekkere (inmaak)recepten,  maar dat is er al. Of een boek over hoe een moestuin niet alleen lekker maar ook mooi kan zijn. Dat is (of was) er ook al, De Mooie Moestuin van Julia Voskuil. Dat heb ik begin jaren negentig gekocht en meerdere keren met veel plezier gelezen. Het was het boek waardoor ik voor het eerst op zoek ging naar paarse boontjes en rode sla, en het boek waarnaar uiteindelijk deze website is vernoemd. Dus een boek schrijven? Ik geloof niet dat ik het kan, en toch sluimert het. Als iemand er een mening over heeft, of tips, wat zou een leuk onderwerp zijn, of wat dan ook….. alle reacties zijn  welkom!!

Ook nog  in de media; in alle voorjaarsdrukte heb ik het gemist, maar ik las in het blog van Chantal (ikmoestuinieren) dat Gardener’s World weer is begonnen). Als er nog mensen zijn die het niet kennen, dan moet ik er zeker even reclame voor maken. Gardener’s World is een onafhankelijk tuinprogramma op BBC2, het bestaat al zo ongeveer mijn hele leven, ik keek er 25 jaar geleden naar toen Geoff Hamilton het nog presenteerde. En natuurlijk Alan Titchmarsh (‘Whatever the weather, enjoy your garden’). En nu presenteert Monty Don het (altijd met trouwe hond Nigel en sinds kort Nell erbij).

Gardener’s World gaat over tuinieren en tuinen in de breedste zin van het woord; van moestuinieren en siertuinen tot snoeien, vijvers, gras maaien, een compostbak maken, planten verzetten, kasteeltuinen, kwekers, tomaten in potten, Dahlia’s stekken, noem het maar op. Gelukkig; ik zie dat de eerste aflevering, die ik dus heb gemist, op YouTube staat: Gardener’s World 2017 episode 1. Gardener’s World wordt elke vrijdag uitgezonden, 21.30 uur, op BBC2 en op zondagochtend herhaalt.

Nog even over mijn website: ik heb de pagina’s van Aubergine, Spinazie, Artisjok en Kapucijner nagekeken en aangepast in tekst en van nieuwe foto’s voorzien.

Tot slot: komt er in dit blog nu eindelijk ook nog eens iets over de tuin en bij voorkeur met een foto erbij?

Ik ben eruit en ik heb hem ook al in huis; een nieuwe fotocamera. Iedereen hartelijk dank voor alle tips in de afgelopen weken! Mijn keuze is uiteindelijk gevallen op de Panasonic GX800.

Op de foto de gezaaide slazaden waarvan ik dacht dat het niet veel meer zou worden (en dus iets te dik gezaaid in het bakje 🙂 ).

Oude toestel:

Nieuwe toestel:

En dan heb ik de handleiding nog niet goed gelezen (want die is 259 pagina’s, daar ben ik wel even zoet mee, ik had al 2 avonden nodig om de wifi in te stellen, ik ben niet zo technisch……. en Ruud al helemaal niet).

Ach…… en de eerste bloemkooltjes in de weeuwenteelt komen er aan (vorig jaar in september gezaaid en onder glas geplant en daar overwinterd):

Oude toestel:

Nieuwe toestel:

Ik moet nog heel veel oefenen, krijg een onderwerp bij dichtbij fotograferen niet goed scherp.

En over de bloemkooltjes: ze zullen dit jaar niet groot worden, denk ik. Ik heb ze nog wat voeding gegeven, en geef de planten nu 2 keer per week water maar de planten zijn wat kleiner dan vorig jaar en het kooltje komt wat eerder dan normaal. Maar dat mag de pret niet drukken, want kwaliteit voor kwantiteit en deze bloemkooltjes zijn de allerlekkerste bloemkooltjes die er bestaan!

Nog wat meer geoefend met de nieuwe camera:

Oerprei:

En koolzaailingen:

Beetje verkeerd scherp gesteld, oefenen, oefenen, oefenen. En wie heeft daar trouwens midden bovenin aan een koolblad zitten knagen?

De volgende 2 foto’s durf ik bijna niet te laten zien, je zou bijna gaan denken dat het hier nogal een rommeltje is:

Kas 3:

Poeh, nog veel te doen maar gewoon te druk gehad met de laatste verhoogde bakken, compost, mest kruien, straatje leggen bij het terrasje, blauwe bessen planten. Links zie je gebruikte lege zakken, die moeten we nog mee naar huis nemen. Erachter de overwinteraars, die moet ik gaan snoeien, voeden en water geven, en naar buiten natuurlijk. Daarachter zie je de gezaaide radijsjes, pluksla, spinazie, rucola, andijvie en sla. En dan ben je ondertussen de bocht om naar rechts en op de terugweg. En daar zie je tot slot dan nog zaaisels; van kool en papavers tot tuinbonen (onder een perspex plaatje tegen de muizen), van peterselie en selderij tot krootjes en rode kool.

En dan kas 2, niet schrikken:

Links de weeuwenteelt bloemkool, en verder vooral heel veel zakken potgrond, volle gieters, bakken en kratten met zaaisels en zaailingen, van de koudekiemers tot doperwten en kapucijners, van eenjarigen tot prei. Het ziet er misschien wat onoverzichtelijk uit (maar ik weet zelf nog wel wat wat is, wat waar staat en wat waar gaat komen). Ik beloof volgende week weer een foto te maken. Dan is het ondertussen wat meer opgeruimd nog erger.

Dat ik geen foto van kas 1 laat zien is een teken aan de wand; daar staan de tuinstoelen, liggen bossen met tonkinstokken, staan kratten met lege potjes, liggen vogelnetten, tuinslangen en nog meer.

Maar dat wordt vandaag anders want vandaag gaan we kas 1 opruimen: stokken uitzoeken en gelijk op het juiste veld leggen,  schoonmaken, wieden, grelinetten, luchten. Want over een week of 5 mogen de tomaten en paprika’s en komkommers erin!

 

Lente!!

Zomaar, het overvalt ons bijna, woensdag nog een totaal verregende dag maar vanaf vrijdag; zonnetje, weinig wind, aangename temperaturen. Lente!!

En wij zijn niet de enigen die het voelen, als we onze fiets uit de schuur pakken worden we uitgefoeterd door meneer koolmees die ons niet in de buurt van het nestkastje duldt; duidelijk bezet. En op de tuin zien we een woerd onafgebroken naast een vrouwtjes-eend zitten (en gelijk een vraag met wellicht een ietwat feministische inslag maar waarom heeft een mannetjes-eend eigenlijk een eigen naam en een vrouwtjes-eend niet?).

Het onkruid kiemt, oh ja, dat is ook een teken van de lente, de eerste distels en straatgrasjes kiemen.

Maar veel zien we er nog niet van. Want we hebben het veel te druk. Terwijl we de eerste joggers na de winter weer over het pad langs het tuincomplex zien rennen, ontbreekt het onszelf ook niet aan lichamelijke inspanning. Poehee, in de afgelopen dagen hebben we het idee dat onze benen korter zijn geworden en onze armen juist langer. Hoeveel kruiwagens we heen en weer hebben gesjouwd, vol en leeg, geen idee, maar héél, héél veel.

Ik heb de blauwe bessen geplant:

Ze zijn nog klein, maar gezond. Alle drie zijn ze in een gat van 50x50x50 centimeter met turf geplant. De vette kleigrond die ik eruit haalde heb ik op een hoop gestort voor een allerlaatste verhoogde bak. Ik had nog een zak cacaodoppen en een zak kokos-bodembedekker en die heb ik rond alle planten verdeeld. Ziet er netjes uit zo (alleen nog even aanvegen). En groei!!

En als je goed kijkt zie je dat in de kas achter de blauwe bessen er al heel veel meer gebeurt; zakken potgrond, bakken, potjes, alles wordt in orde gebracht voor het grote zaaien en verspenen dat altijd mijn taak is.

Ondertussen heeft Ruud nog veel harder gewerkt dan ik. Hij heeft de laatste verhoogde bak gemaakt, en alle compost uit de compostbakken ligt samen met de kleigrond van de gaten van blauwe bessen in die laatste bak:

Bijna vol. En prompt kwam de mestkar aanrijden toen Ruud de bak klaar en gevuld had. En toen zijn we maar weer mest gaan kruien, de compostbakken zijn weer gevuld, in dit geval met mest:

Hier nog met een kleine kop erop, maar als we de mest een beetje uit elkaar trekken met een riek zien (en ruiken) we dat het vol aan het composteren is, de stoom komt eraf en met de compostthermometer zien we dat het meer dan 60 graden is in de hoop. Dat blijft toch een eigenaardig fenomeen, zien hoe mest met stro samen zonder hulp van wie of wat dan ook zo heet wordt.

Ondertussen, in huis…….:

…… kiemen de tomaten volop. Gezaaid in pure vermiculiet kiemen de zaden prima. Ze worden helaas wel al iets lang, en dat komt omdat ze een tweederangs plekje hebben, achter de paprika’s, pepers en aubergines. En daarom ben ik maar begonnen met een soort van ‘afharden’; ’s ochtends gaat de bak met tomatenzaaisels naar buiten en als het donker wordt mag ze weer naar binnen. Maar het wordt tijd om de eerste zaailingen te gaan verspenen, Joost mag weten waar ik die zaailingen ga laten.

Ik word trouwens wel al helemaal gelukkig als ik zie wat er kiemt; Cherry Cascade, Coral Queen, Sprite, Sophie’s Choice, Ladybird,  Black Krim, Blush, stuk voor stuk heerlijke tomaten waar ik me nu al op verheug (en als ik met mijn neus boven de zaailingen hang ruik ik het al; de niet perse erg lekkere maar wel bijzondere en herkenbare geur van tomatenblad).

Ik moet trouwens nog wel een kleine nuance aanbrengen in het verhaal over het zaaien in vermiculiet. Ik ben er nog steeds heel positief over, prima voor pepers en paprika’s, prima ook voor tomaten. En prima voor bijvoorbeeld deze gekiemde Geranium (Pelargonium) Maverick.

Ik heb de zaailingetje heel gemakkelijk uit het vermiculiet kunnen halen en over gezet in 9-centimeter-potjes met een mengsel van potgrond met 1/5e deel brekerzand.

Maar toen kwam deze uitdaging:

Coleus scutellarioïdes Palissandra. Heel kleine zaden. En heel kleine zaden worden heel kleine zaailingen. En zelfs met mijn kleine handen/vingers, en mijn engelengeduld (Ruud kucht nogal luidruchtig op de achtergrond) wordt het wel een gepriegel om deze zaailingen uit het vermiculiet te halen. De blaadjes en steeltjes nog zo klein en dun en teer dat het zou afbreken als ik het al vast zou kunnen pakken. Dus staan ze nog in het vermiculiet, ik hoop dat ze nog iets groter willen worden, maar ik begrijp ook wel dat er geen voeding in vermiculiet zit en de zaailingen er uiteindelijk in dood gaan.

Dus ergens in de komende week moeten ze eruit. En zo heb ik gelijk bedacht dat vermiculiet heel fijn is om in te zaaien, voor kleine tot middelgrote zaden en het gaat verrassend goed met grote en extra grote zaden (doperwten, Lathyrus, kapucijners, tuinbonen). Maar het is minder geschikt voor kleinste zaden (kleiner zijn dan 1 millimeter – denk aan Coleus maar ook aan Mimulus, Petunia, Asarina, Alonsoa, Helichrysum, etc.). De beste zaaimethode voor die heel kleine zaden blijft direct in een potje of in een tray met potgrond/brekerzand zaaien, en daar kunnen de zaailingen dan in blijven staan en groeien tot ze groot genoeg zijn om uit te planten of een heel plugje met zaailingen overgeplant te worden naar een grotere pot.

Dan nog even een foto van de spinazie zoals ze er nu uitziet.

Over 2 weken (zeker met het beloofde mooie weer in het vooruitzicht) eten we lekker spinazie! De kleine ovaalronde blaadjes worden de eetbare blaadjes, de langwerpige blaadjes zijn de kiemblaadjes.

En tot slot nog even de link naar mijn blog op de website van Pokon, en daarin roep ik iedereen op om toch vooral de zaaibeschrijving bij een zakje zaden aan te houden, en ik laat er wat foto’s zien van wat er gebeurt als je te vroeg en op de verkeerde plaats zaait: Pokon – Zaaibeschrijving

Zo, ik stop met dit blog voor nu, ik ga zaden uitzoeken die ik dit weekend wil gaan zaaien (en dat is vast bijna een boodschappentas vol 🙂 ).

 

Blauwe bes en compost

Tjongejonge….. we hebben hard gewerkt gisteren. Niet eens zo lang op de tuin geweest maar het was wel ‘quality time’. Zoals altijd hadden we de taken weer verdeeld, we hadden helaas alleen meer taken dan tijd, maar komende week kunnen we hopelijk nog flink aan de slag. Want er moet nogal wat gebeuren: zaaien, verspenen, nog 1 grote verhoogde bak maken, nog 2 kleine verhoogde bakken vervangen, de blauwe bessen planten, 1 stukje bestraten, de potten met matig winterharde planten mogen gesnoeid en gevoed worden en naar buiten, de 2 doperwtenrekken kunnen buiten uitgezet worden. En zo nog wel 50 dingetjes 🙂 .

Mocht je willen weten wat je nu kunt zaaien en waar: ik heb een paar jaar geleden een groentezaaikalender gemaakt, er zijn wellicht mensen die die kalender nog niet kennen: Groentezaaikalender. Ik heb de kalender zelf uitgeprint en geseald al een paar jaar standaard in mijn tuintas zitten en kijk er in deze tijd regelmatig op (en ook weer als de eerste vakken leeg komen en ik bedenk wat ik nog zou kunnen zaaien als nateelt).

Maar goed, verstand op nul en blik op oneindig, ik ga zaaien en planten, Ruud offert zich op voor de compostbak.

De blauwe bessen: ik heb er zegge en schrijve 1 geplant gisteren. Maar dat was al genoeg om tot achter mijn nek onder de modder te zitten.

Hier mogen ze komen, 3 blauwe bessen, naast de andere 4 blauwe bessen die hier al staan:

Het lijkt langer dan het in werkelijkheid is, vervorming van de foto. Maar er passen er echt drie. In de afgelopen jaren hebben we hier de blauwe bessen (en de zwarte bessen die hier dus ook stonden) elk jaar gemulchd met stro en houtsnippers zodat de grond en de bessen dus al wat hoger ligt dan het hoofdpad. Met een hark heb ik die mulchlaag weg geschraapt maar die ga ik zeker ook weer terug brengen als de bessen zijn geplant.

Gaatje graven in de vette klei:

Met dank aan alle tips in de reacties op het vorige tuindagboek (!) heb ik besloten de bessen niet in een pot met turf in te graven maar om gewoon een gat te graven van 50 x 50 x 50 centimeter en dat te vullen met tuinturf (want zoals bekend eist een blauwe bes dus zure grond).

Bovenlaag ging nog prima, maar hoe dieper, des te vetter de klei:

Je ziet zo ook de overgang van bruingrijze klei naar blauwe klei naar boven (want zo’n plakje klei natuurlijk ondersteboven in de kruiwagen gegooid, in werkelijkheid ligt de blauwste klei het diepst in de grond).

De anderhalve kruiwagen kleigrond die er per plantgat uit komt gooien we natuurlijk gewoon in een verhoogde bak. Want ik mag wel klagen over vette klei, maar tegelijkertijd is ze gemengd met compost een prima opvulling voor een verhoogde bak – houdt vocht vast, rijk aan voedingsstoffen.

Phew…… ben ik er al:

Ja, ruim zelfs, 50 x 50 centimeter breed en 58 centimeter diep.

Er gaan bijna 2 volle zakken tuinturf in. En dan eindelijk: “Dag blauwe bes Ama, hier mag je wonen, kijk eens wat een mooi plekje ik voor je heb gemaakt!”.

In niets anders dan turf. Net zo diep als ze in de pot stond.

En uiteindelijk gaat de half verteerde mulchlaag die er lag weer omheen. Die mulchlaag is natuurlijk geen zure grond (een mengsel van stro en bladafval in de herfst, en verschillende soorten houtsnippers) maar ik neem aan dat ze vrij neutraal is, geen lage Ph maar zeker ook geen hoge. En de blauwe bessen die we al hebben, hebben het prima naar hun zin onder die elk jaar aanvullende laag. Dus hupsakee, jonge Ama krijgt ook wat als bovenlaag.

Één klaar, nog 4 te gaan 🙂

Behalve dit heb ik ook nog worteltjes gezaaid, en pootuitjes en sjalotten geplant, nog wat tuinbonen voorgezaaid (ik zaai ze graag voor omdat ze hier bij ter plaatse zaaien altijd worden opgevreten door muizen en/of ratten, ze knagen gewoon gaten in het vliesdoek en graven dan de zaden op……… en ik vind ze nooit meer terug). Lathyrussen heb ik ook nog voorgezaaid, en wat koolsoorten, en peterselie en selderij, en snijbiet natuurlijk, en krootjes. Het is tenslotte maart 🙂 .

Ik las in een reactie op een vorig tuindagboek nog een vraag van iemand die in huis in een propagator koolrabi heeft gezaaid die lang en dun is geworden na het kiemen. Ik kan alleen maar zeggen dat alles wat je nu buiten kunt zaaien maar toch binnen zaait een grote kans heeft om lang en dun te worden; dat komt door de combinatie van teveel warmte en te weinig licht. Ik heb er hier eens uitgebreid iets over geschreven: Zaailingen lang en dun en iel

Oh ja, dit was dus mijn taak zaterdag. Ruud z’n target was 1 verhoogde bak vullen met onze zelfgemaakte compost.

Dit is onze compostbak (een beetje laat, Ruud was hier al over de helft met het leeghalen van de rechterkant):

Met zo’n ingenieus schuifsysteem waarbij je plank voor plank weg kunt halen om makkelijker bij de compost te kunnen. En zowel links als rechts mag leeg, de inhoud van beide bakken is 2 jaar oud, alleen de bovenlaag moet er natuurlijk even afgehaald worden (en mag weer terug in de lege bak want het is niets anders dan vers groenafval voor nieuwe compost).

Dit is het geworden:

Je kunt je bijna niet voorstellen dat dit 2 jaar geleden niets anders was dan andijviestronkjes, eierschillen, plantenresten van bonen en tuinbonen, doorgeschoten sla, wat mest met stro, gesnoeide dunne takjes, etc., etc..

En Ruud heeft deze dus helemaal leeg gehaald.

En tot slot dan nog even ter herinnering; zo was de tuin 8 weken geleden.

En zo is het dus nu, 8 weken later:

Het gaat er op lijken!! De voorste bak hebben we kunnen/mogen vullen met de mix voor je moestuinbak van Pokon, en Ruud heeft zaterdag dus de grote bak die je daarachter ziet gevuld met compost. De bak daarachter is nog voor een groot deel leeg, maar we hebben nog compost, en de grond die nog uit 4 plantgaten voor blauwe bessen komt.

De bak rechts is gevuld met eerdere compost en grond die nog op de pompoenmesthoop van vorig jaar lag. En daarin nu gezaaid, met zelfgeknipte flapjes bodembedekker van gronddoek en van stucloper. Huh?? Jaja, de ontwikkelingen staan ook hier niet stil 🙂 . Maar daarover de volgende keer meer, want ik moet daar eerst wat meer mee oefenen en foto’s maken voor ik er iets over kan zeggen. Vooralsnog zou ik in een eerste reactie zeggen dat het veel potentie heeft om weg te waaien 🙂 .

Bij deze wil ik iedereen nog bedanken voor alle reacties en tips in reactie op mijn vorige tuindagboek(en)!! Ik heb helaas echt geen tijd om te beantwoorden, maar ik lees ze allemaal en ben blij dat mensen ook op elkaar antwoord geven. Iedereen ook bedankt voor de tips m.b.t. een nieuw fototoestel!! Ik heb nog niets besloten maar ben zeker al iets dichterbij een keuze gekomen.

Ik las ook nog een vraag van iemand die zich afvroeg waarom het zo lang duurt voor ze bericht kreeg van een nieuw tuindagboek (wordt het niet tijd dat ik het ook een blog ga noemen in plaats van tuindagboek?); dat komt inderdaad omdat het systeem vast liep en nu elke minuut 1 bericht naar iemand wordt gestuurd. En dat gaat  prima zo, alleen hebben zich in de afgelopen anderhalf jaar 2500 mensen (?!? voor wat geklets over tuinieren 🙂 ) aangemeld voor die nieuwsbrief (en dus krijgen de laatst aangemelde mensen/mailadressen pas 2500 minuten na het schrijven van dit tuindagboek een berichtje). Maar goed, ik hoop beter laat dan nooit!

p.s.: ik heb afgelopen week de pagina’s met informatie over blauwe bessen en over augurken aangepast en nieuwe foto’s geplaatst, en eindelijk…. eindelijk het recept voor zoetzure augurkjes in de inmaak geplaatst: