Traditie

  • Nieuwjaarswens
  • Nieuwjaarsconcert
  • Nieuwjaarsreceptie
  • Nieuwjaarsduik

En daar komt voor mij dan ook nog altijd nog bij; het traditionele Oudhollandsch Nieuwjaarszaaien.

Want wat is er nu leuker dan even op de kalender kijken en zien dat deze week een dag al 12 minuten langer duurt dan een dag in de vorige week. Ik kan het bijna ruiken…… Lente!! 🙂 .

Het is op een haar na 2018. En we moeten ons nog haasten, in de tuin welteverstaan. Daar moet nog steeds heel veel gebeuren, van het maken van de laatste verhoogde bakken, opruimen, de laatste kas schoonmaken, tot het plaatsen van 2 hekwerken. Er moet nog een dode blauwe bes worden verwijderd (en natuurlijk een nieuwe worden gekocht en geplant), en er moet een al 4 jaar nul-opbrengst-gevende flinke pruimenboom uit de grond worden gehaald (ze is vorige jaar tevergeefs voor de laatste keer gewaarschuwd). En daar mag dus ook nog wat nieuws voor in de plaats komen. De aalbessen moeten nog worden gesnoeid, De rozen moeten nog worden geplant. De Loganberry moet nog worden opgebonden. En zo kan ik nog wel 100 dingen noemen.

Zoals ik al eerder schreef; stapje voor stapje.

Het stapje van vorige week: de matig winterharde planten staan eindelijk in de kas (nou ja, ze zijn er in gezwieperd – het is misschien geen bestaand woord, maar het dekt wel de lading):

 

Canna’s, Dahlia’s, Salvia’s, Colocasia, Agastache, etc.. Aangezien we deze kas deze winter verder toch niet gebruiken staan ze hier prima (droog) tot ik over een maand of 2 tijd heb om ze terug te gaan snoeien, voeding te geven, etc. voor een nieuw groeiseizoen. Het zaaien staat gepland voor kas 2, die is schoon, opgeruimd en reeds voorzien van een zak potgrond en wat potjes en zaaibakjes.

En verder: Ruud heeft de laatste grote verhoogde bak klaar!

 

Moet nog wel flink opgevuld worden met grond maar dat is voor later zorg. Nu komen er alleen nog maar wat kleinere verhoogde bakken, langs randen en paden, daar gaan we volgende week aan beginnen.

Ondertussen, een week of 7 na het poten van de knoflooktenen:

 

Ja, die doen het!! En een mooi formaat voor middenin de winter (niet te lang en dun maar mooi kort, gedrongen en sterk)

En ondertussen, in huis:

 

Een soort raadplaatje. Maar als je goed kijkt zie je dat het labels zijn, en bindertjes, nylon touw, tomatenclips. In heet water met een scheutje bleekmiddel, dat is goed tegen allerhande schimmels en gespuis. Uiteraard heb ik alles eerst buiten uitgespreid en met koud water afgespoeld, zodat nuttige spinnetjes, etc. er nog vandoor konden gaan. Ik vind het onzin om ze niet te hergebruiken; touwtjes bij touwtjes, binders bij binders, alles wat nog een jaar mee kan gaat min of meer schoon terug naar de tuin.

En zo begint dus het nieuwe jaar, met opruimen, schoonmaken en in orde maken voor het tuinjaar 2018.

Oh ja, waar ik dit blog mee begon; het Oudhollandsch Nieuwjaarszaaien, misschien wel het belangrijkste 🙂 .

Ik heb op de website van Pokon iets geschreven over Alliums (de uienfamilie), waarvan je prei, uien, (knoflook)bieslook en sieruien in principe nu zou kunnen gaan zaaien: Allium

Maar, zeker als je een koude kas of platte bak hebt kun je in januari nog meer (voor)zaaien, denk bijvoorbeeld aan de koudekiemers.

Ik ga zelf op 30 december zaaien. En dat belooft dan weer eens niet veel goeds voor mijn geduld. Ik kan me blijkbaar niet eens beheersen en tot 2018 wachten met zaaien, het eerste goede voornemen is op de valreep van 2017 al gesneuveld 🙂 . Ik beloof na het weekend in een blog te laten weten wat ik heb gezaaid en waarom, natuurlijk met foto’s.

Tot slot nog 1 foto, een binnenfoto. Want dit is hier ook wel traditie, zodra het nieuwe jaar aanstaande is krijg ik behoefte aan een bloeiende Hyacinth. Voor het idee, voor de geur, voor het einde van de donkere dagen, en vooral voor het begin van een nieuw jaar met een nieuwe, aanstaande lente!

 

Fijne feestdagen!!

Mijn laatste blog van 2017…… En eigenlijk heb ik niet zoveel te vertellen. Want veel te nat in de tuin, we zijn niet naar de volkstuin geweest. We hebben het ook druk, met de aanstaande kerstdagen, boodschappen doen, het huis opruimen, je kent het wel.

En eerlijk is eerlijk, daarnaast zitten we aan het einde van de middag ook graag met een goed glas wijn bij de brandende kachel, poes Lotje bij Ruud op schoot, een zuurkoolschotel in de oven. Ik doe een sudoku’tje, Ruud gooit nog een blokje hout op het vuur. Even geen haast, ook al hebben we nog belachelijk veel te doen op/in de tuin.

Niet dat ik niks doe hoor, ik ben ook heel druk bezig met de website. Ik hoop dit weekend de laatste soorten die ik dit jaar teelde (tomaten, pepers, eenjarigen) in de verschillende databases te zetten, dan is dat eindelijk klaar. En dan heb ik nog honderden foto’s die moeten worden uitgezocht, verkleind en op de verschillende pagina’s geplaatst. Nog meer dan genoeg ideeën voor nieuwe pagina’s, maar ik moet ook oude pagina’s eens nakijken, teksten aanpassen waar nodig, etc..

Genoeg te doen dus. En dan heb ik het nog niet over het feit dat er steeds vaker fouten op de website voorkomen: mailadressen van andere mensen die soms worden getoond bij het plaatsen van een reactie, een deel van het dropdownmenu in de menubalk dat niet wordt weergegeven bij het scrollen, het vreemde verschijnsel dat er op de pagina van prei onderaan ineens een link staat naar een recept van een pruimentaart (?!), het feit dat de mail met de melding dat ik een blog heb geschreven ondertussen ruim 2,5 dag over de verzending naar al die mensen doet. En ik geef toe dat een nieuwer, frisser uiterlijk van de website ook welkom zou zijn. Voor 2018 staat dan ook op het programma om te kijken of ik hier iets aan zou kunnen laten doen (want ik kan het zelf helaas echt niet, en ook geen tijd en/of talent om het te leren). Ik heb al wat gegoogeld maar voor ik een bedrijfje heb gevonden dat voor een leuke prijs iets moois van mijn website kan en wil maken ben ik wel een paar maanden verder.

Afijn, genoeg plannen voor het nieuwe jaar. Voor de website van Pokon ga ik ook in 2018 weer elke 2 weken een blog schrijven, en dat vind ik erg leuk! Tussen kerst en oud & nieuw zal ik daar nog een blog schrijven, over wat je zou kunnen zaaien januari.

En verder is er nog heel veel te bedenken en te doen in de nieuwe oude tuin, ik moet nog fruitbomen kopen, er moeten nog planten worden geplant die nu in potten staan te wachten, waar gaan we het hekwerk plaatsen en wat gaan we daaraan telen, etc.. Daarnaast heb ik veel zaden gekocht van allerlei nieuwe tomatenrassen, paprika’s en eenjarigen, dus 2018 wordt voor ons ook echt een nieuw en spannend tuinjaar!!

Oh ja; terwijl ik dit schrijf kijk ik even op de kalender: het 22 december! Dan kunnen we vieren dat gisteren de kortste dag was, vanaf nu worden de dagen weer langer (dat gaat alleen tergend langzaam 🙂 ). Neemt niet weg dat het tijd wordt om de planning af te maken en te bedenken wat we wanneer willen gaan zaaien.

Nog even genieten  van de donkere en gezellige dagen, maar stiekem verheug ik me al op lichtere dagen, nieuwe soorten, een frisse tuin, nieuwe plannen, een nieuw jaar!!

 

Ik wens iedereen fijne kerstdagen, een vrolijk uiteinde en een gelukkig en gezond 2018!!    

 

 

Bonenstokken

In het vorige blog vroeg Simone me of ik eens wilde laten zien hoe wij onze bonenstaken zetten. Tuurlijk. En zonder op te willen scheppen; Ruud is echt heel erg goed met bonenstaken. Zo goed dat hij ze ook wel eens voor andere mensen heeft gezet. En hij wil ze altijd zo recht zetten dat er een ouderwetse duimstok aan te pas komt.

Eerst even een foto gemaakt uit het boek van Velt, over de verschillende manieren waarop je stokbonenstokken kunt plaatsen:

 

Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Maar onze weg is dus de gekruiste dubbele rij 🙂 . En wij wonen slechts 18 kilometer van zee, wij weten wel wat wind en storm is. En dus heeft Ruud ooit eens bedacht om een extra versterking aan te brengen aan de rij stokken. In al die ruim 25 tuinjaren is hier nog nooit een rij stokbonen omgewaaid, er zit zelfs geen centimeter speling in. En dat komt door de ‘schoren’ die Ruud kruislings langs de verticale stokken zet.

Even gefröbeld:

 

Ruud meet de stokken altijd uit en zet ze naast elkaar op 60 centimeter. En de overkant van de rij staat op ongeveer 90 centimeter. De stokken moeten natuurlijk wel een goed stuk de grond in, indien mogelijk zo’n 30 centimeter (daarom gebruiken we ook stokken van 270 centimeter lang).

De rode pijl geeft de horizontale legger aan, daar gebruiken we een oude tonkinstok voor die de grond niet meer in kan (omdat ze dan breekt). Het groene pijltje wijst naar het punt waar de stokken samen komen (“Wel een beetje recht alsjeblieft”, zegt Ruud). Dat samenbinden doet hij met kabelbinders want dat vindt hij het stevigst, maar touw of ander bindmateriaal kan natuurlijk ook.

En dan komt ‘de truc’; vervolgens gaan er nog stokken schuin de grond in (de 2 blauwe lijnen op de tekening, eigenlijk moeten het er 4 zijn maar dan was het helemaal niet duidelijk meer). Elke stok gaat schuin van de laatste naar de derde stok of andersom. En die stokken worden vervolgens ook nog vastgebonden aan de al geplaatste verticale stokken. En daarmee verstevig je de hele boel zodanig dat er echt geen beweging meer in zit. Foto’s maken in dit geval meer duidelijk dan tekst, dus hieronder even wat vrolijke voorjaar- en zomerfoto’s waarbij je nog kunt zien hoe de stokken staan:

Let dus op de schuine stokken die altijd van de voorste en achterste stok naar de derde stok wordt gezet, ze gaan indien mogelijk ook wel een centimeter of 25 de grond in en ze worden waar mogelijk aan de verticale stokken vastgebonden.

 

Ook op deze foto uit een ander jaar zie je weer 4 schuine stokken, 2 voor en 2 achter, en altijd schuin bij de voorste en laatste 3 stokken.

 

En tot slot een foto van dit jaar, bij de rode pijlen zie je de schuine stokken die voor zoveel extra versteviging zorgen.

 

Ik hoop dat het zo antwoord op de vraag is. En zoals al gemeld, er zijn meerdere manieren om stokken te zetten, onze vroegere buurman maakte met een wagenwiel en een stok met daaraan touwen een klimrek zoals je die linksonder op het plaatje bovenaan de pagina ziet. En onze overbuurman zweert bij de niet gekruiste dubbele rij. Als het maar werkt…..

Dan nog even de melding dat ik op de website van Pokon ook weer een blog heb geschreven, over een andere vraag die iemand stelde; “Hoe lang kun je zaden bewaren?”. Carine gaf daar al antwoord op. Ik heb in mijn blog op de Pokon-website geprobeerd een beetje uit te leggen hoe je het best zaden zo lang mogelijk kunt bewaren. Maar ook dat elke soort zijn eigen levensduur heeft, en ik heb er een lijst gemaakt van alle bekende groentesoorten en hoe lang de zaden van die groentesoorten in principe kiemkrachtig kunnen blijven: Het bewaren van zaden

En dan nog even: het is geen tuinweer, door alle sneeuwstormen en regenbuien zijn we de hele week niet op/in de tuin geweest. En dus heb ik eigenlijk verder niets te melden? Ik heb altijd wel wat te melden, of mensen er nu blij mee zijn of niet. Ruud zegt wel eens; “Je gooit er een kwartje in en er komt voor een gulden muziek uit”. Hopeloos ouderwets maar, mits met enige vorm van genegenheid uitgesproken, kan ik hem ook niet helemaal ongelijk geven 🙂 .

En dus, mocht iemand nog een heel makkelijk maar toch mooi en lekker dessert  zoeken voor de kerst, ik heb deze al als test gemaakt en is met vlag en wimpel geslaagd voor kerst:

 

Een soort Viennetta maar dan veel lekkerder. Dit was een testje maar straks voor kerst maak ik het wat mooier door ook over de bovenkant nog wat chocolade en lauwwarme karamelsaus te gieten. Lekker ijs, en dat zonder ijsmachine. Je kunt hier het recept vinden: IJstaart met chocolade en karamel

En ook deze even geoefend:

 

Ach, wat leuk (en makkelijk te maken), een bladerdeeg-kerstboom met tapenade en kaas

Tot slot dan nog een foto van de winterharde palm Trachycarpus fortunei in de achtertuin afgelopen maandag. Ik vind haar altijd heel bijzonder, zeker nu ze al ruim 3,5 meter hoog is. Maar besneeuwd doet het me bijna denken aan het effect dat een schilderij van Dali op me heeft (waarbij je je afvraagt wat er niet klopt aan het plaatje):

 

 

Voordeel

Het voordeel van een enorme rotzooi in de tuin is dat je wel ziet waar je blijft (als we een beetje positief blijven 🙂 ).

Als we naar de tuin kunnen, werken we daar ook hard. Maar helaas zijn er steeds vaker dagen dat het regent, hagelt en/of stormt. En het gaat echt koud worden, voor zondag wordt er 5 centimeter sneeuw verwacht. En zijn we thuis ook druk bezig geweest, met het terug snoeien en naar boven sjouwen van de kuipplanten; grote potten met Brugmansia’s, een Cassia, Asarina’s, Colocasia’s, jonge en bijzondere Canna’s die ik nog niet in de kas durf te overwinteren, wat Fuchsiastekken, een Fejioa. Zucht……. in de winter heb ik altijd weer even spijt van al die planten die ik in lente en zomer zo enthousiast koop en spaar. Omdat het de afgelopen periode nog flink heeft geregend was de grond in de potten kletsnat, en de potten daardoor extra zwaar. Met als resultaat dat het huis van achterdeur tot zolder (de winterstandplaats voor deze planten) onder de modder zat, en de trap op een paar plekjes licht beschadigd is. En gisteravond toen we naar bed gingen kroop er een volwassen naaktslak over de overloop. Zucht.

Maar, die ene dag dat we deze week op de tuin waren hebben we wel lekker kunnen werken.

Kas 2 bij aankomst op de tuin (en pas op, schrik niet, het doet ook mij wel wat pijn aan de ogen 🙂 ):

Heel veel rotzooi, alles maar snel even naar binnen gegooid in de afgelopen weken. Bergen onkruid (gelukkig niet in bloei). Ruiten nog wit van de temperzon. Overal stokken.

Aan het einde van de dag:

 

Je ziet in ieder geval wel het verschil. Gewied, ruiten ‘schoon’, opgeruimd, lichter, ruimer. Poehee. Komende week gaan we ook in deze kas nog gecomposteerde mest storten en uitspreiden. En daarna noemen we dit winterklaar.

Kas 3, waarover ik in het vorige blog wat liet zien, hebben we tot opslagplaats voor deze winter gebombardeerd:

 

Links moeten we dus nog steeds opruimen, en rechts hebben we de stokken gelegd. Als je goed kijkt zie je dat ze niet op de natte modder liggen. Ruud legt altijd wat stenen op de grond, daar gaan dan stukken stellingpijp op, die zet hij vast met wat oude stukjes stokken en daarop leggen we dan de stokken. Ze drogen zo dicht bij de grond niet uit, maar ze zijn niet zo nat dat ze sneller gaan rotten. In onze kas precies goed voor de overwintering.

Oh ja, die stokken. Misschien kan ik daar nog wat meer over vertellen. Wij gebruiken tonkinstokken (bamboestokken) en plastic plantstaven, in verschillende maten. Het verschil cq. de voor- en nadelen van tonkinstokken en geplastificeerde stokken:

  • tonkinstokken zijn relatief goedkoop (afhankelijk van waar je ze koopt en in welke dikte kosten ze zo rond de 1 tot 2 euro per stuk – wij kopen ze gezamenlijk via de tuinbouwvereniging per hele bos bij zaadhandel van der Wal en dan kosten ze ongeveer 1 euro per stuk). Geplastificeerde stokken zijn duur, kosten wel zo rond de 3 tot 4 euro per stuk
  • tonkinstokken gaan gemiddeld zo’n 3 tot 4 jaar mee, mits goed  onderhouden/verzorgd, niet uit laten drogen, niet te vaak en te lang nat laten liggen. Geplastificeerde stokken gaan wel ruim 10 jaar mee, mits goed onderhouden. Uiteindelijk komen er een keer beschadinkjes in het plastic en dan gaat vervolgens het dunne laagje ijzer roesten en breken.

Oftewel; eigenlijk maakt het niet heel veel uit; goedkoop en een relatief korte levensduur, of duurder maar een langere levensduur. Wij hebben ze gekocht wanneer ze in ons budget pasten of wanneer er bijvoorbeeld een aanbieding was. Elk jaar moeten we wel wat stokken weggooien en elk jaar kopen we een paar nieuwe, de eerste aanschaf is het duurst maar nu kost het ons elk jaar ergens tussen de 10 en 20 euro (vanaf nu ook nog wat minder want ik reken nog voor de 500 vierkante meter tuin die we hadden, en we hebben nu nog maar een piepklein tuintje van 325 vierkante meter 🙂 )

 

Voor alle duidelijkheid even pijltjes gezet. De rode pijlen zijn de geplastificeerde stokken in een wat dikker en dunner formaat. De blauwe pijl wijst naar nieuwe tonkinstokken (afgelopen voorjaar gekocht), de gele pijlen wijzen naar tonkinstokken die al een jaar of 3 oud zijn; dan worden ze donkerbruin, vaak zitten er scheurtjes in, ze kunnen makkelijker breken. Maar aan het eind van hun leven als stokbonensteun gooien we ze niet weg, want ze kunnen dan nog dienst doen als bijvoorbeeld dwarslegger van een plantrek. En zelfs als ze uiteindelijk zijn gebroken gebruiken we ze nog als markeerstokjes, meetstokjes, of om planten mee overeind te houden, als steunmateriaal of wat dan ook.

De formaten: voor de stamtomaten in onze (hoge) kassen gebruiken wij de plastic plantstaven van 240 centimeter lang, dan zijn ze voor de tomaten zo’n 215 centimeter hoog (want ze gaan ook nog een centimeter of 25 de grond in, dat moet je altijd even meerekenen als je een maat stok uitzoekt).

Voor paprika’s, pepers en aubergines gebruiken we plantstaven van 120 centimeter hoog (want die gaan ook weer een stukje de grond in). En dan gebruiken we nog wat plantstaven van 180 en 220 centimeter, om er rekken van te maken voor bijvoorbeeld komkommers of meloenen. De tonkinstokken die we gebruiken zijn 270 centimeter lang. Ze zijn voor het mooi net iets te lang voor in de kas (moeten extra diep de grond in want anders raken ze de dakramen).  Maar zeer geschikt voor de stokbonen, even een foto van afgelopen voorjaar:

 

Bedenk dat geplastificeerde stokken en tonkinstokken niet de enige stokken zijn die je kunt gebruiken. Er zijn bijvoorbeeld ook mensen die van snoeiafval stokken maken (en dat is het allergoedkoopst want gratis). En er zijn mensen die voor tomaten zweren bij tomatenspiralen (relatief duur maar gaan het langst mee van alle soorten stokken). Ik zou ze zo willen kopen, mits ze eindelijk eens worden gemaakt in een formaat dat ik wil hebben (voor zover ik weet is er maar één maat te koop en dat is 170-180 centimeter (inclusief het deel dat je in de grond steekt en dus komt het gedeelte waaraan de tomaat groeit op slechts 15 tot 160 centimeter). Heel fijn voor een kleinere/lagere kas maar te kort voor onze hoge kas. En tot slot zijn er ook mensen die touwen spannen bovenin de kas en de tomatenplanten daar aan laten draaien, ook nog een optie. En je kunt bonen ook laten klimmen aan allerlei andere hekwerken of ook zelfs touwen, mits je ze goed spant en bevestigt. Dus onze manier is zeker niet de enige manier, maar voor ons de beste manier.

Tot slot nog 1 foto, want waar ik de stokken heb verzameld en ontdaan van labeltjes in kas 3 heb gelegd, en kas 2 op de mest na winterklaar heb gemaakt, heeft Ruud de laatste grote verhoogde bak bijna klaar:

 

Nog 1 kant uitmeten, zagen en vastschroeven, en dan kunnen we de inhoud schoonmaken en gaan vullen met grond en compost. Erachter zie je de hoopjes verse paardenmest voor de pompoenen en courgettes komende zomer.

Aangezien het de komende week met vorst en sneeuw toch geen tuinweer is, kunnen we eindelijk eens gaan verzinnen over een kerstdiner. En de planning is bijna klaar, maar daar moet ook nog wat aan gesleuteld worden.