Langzaam wakker worden

Terwijl ik dit schrijf sneeuwt het. Maar gisteren was het mooi weer, koud maar zonnig. En daarmee gaat mijn ingebouwde tuinwekker af. Het blijft een vreemd fenomeen:

Twee weken geleden ging ik naar de tuin, keek eens rond, dacht “Wat een rotzooi”, draaide me om en ging weer naar huis.

Gisteren ging ik naar de tuin, keek eens rond, dacht “Wat een rotzooi” en direct daarna “Waar ga ik beginnen”.

Ineens is het daar, de zin en behoefte om op te ruimen en alles in orde te maken voor dit tuinjaar.

 

Er is geen plan. We beginnen maar ergens. Ik vind het zelf het meest handige van vakken of in dit geval bakken (maar dat is dus heel persoonlijk). In plaats van een lange lap waar voor mijn gevoel met schoonmaken, zaaien, wieden, etc. geen eind aan lijkt te komen, hebben we afgebakende stukjes. En als we een bak klaar hebben is er weer een ‘target’ gehaald.

Ruud heeft eerder deze week de tweede bak rechts op de foto omgewoeld met de grelinette waardoor de mest die daar lag nu door de grond gewerkt is.

En vandaag was de voorste bak aan de beurt. En dus aten we gisteren boerenkool, en liggen de laatste kooltjes en prei in de schuur voor ergens verderop in deze week. En zo ziet het er nu uit:

 

De bak is leeg, opgeruimd en schoon. Fijn! En de bak ernaast is dus omgewoeld. Maar we waren niet te stoppen (tot de temperatuur rond 16.00 uur daalde, de zon vertrok en het echt koud werd). Ook de bak midden achterin hebben nog gedaan; de oude resten snijbiet eruit gehaald, onkruid eruit, de grond omgewoeld. Er staan nu alleen nog 2 palmkoolplanten en 1 kleine boerenkoolplant.

En dan was deze er nog:

 

De herfst- en wintersaladebak. We kunnen er nog wel uit oogsten maar het wordt nu wel een rommeltje. Je ziet nog tuinkers, mosterdblad, rucola en winterpostelein. Maar er groeit ondertussen ook heel veel straatgras in, en distels, en vogelmuur. En we waren toch al in een opruimerige bui:

 

Ook lekker schoon. Ja, misschien wel jammer van de saladegroenten die er nog in stonden. Maar we hebben ook bedacht dat, nu de bak leeg is en er vast nog heel veel zaden in verspreid liggen, er wellicht binnen een paar weken wat nieuwe saladegroenten kiemen. Of ik zou er nog wat koudebestendige blaadjes in kunnen zaaien, zoals pluksla, veldsla, spinazie, etc..

En er is nog een reden waarom ik de bak heb leeg geruimd. Want in de verte gloort nieuwe oogst! Nou ja, het misschien nog wat vroeg en overdreven, maar we wilden de zaaisels in de kas nog even water geven. En met wat speurwerk ontdekten we dit:

 

Amper een paar millimeter groot hoor, maar de eerste winterposteleinzaden zijn in de kas gekiemd!

En ook nog piepklein maar de pluksla/snijsla ernaast is tegelijkertijd gekiemd. En een stukje verderop zagen we dat ook de spinazie kiemde. Alleen het mosterdblad en de rucola nog niet. Maar dat is vast een kwestie van tijd (en een beetje zon zodat het in de kas lekker op kan warmen).

 

We gingen dus niet alleen met een voldaan gevoel naar huis omdat we veel hadden gedaan, maar ook met een blij gevoel omdat heel in de verte de lente gloort. Ik heb zin om nog meer te zaaien! Misschien wat sla en andijvie, peultjes, doperwten en kapucijners. Jammer dat ons enthousiasme ondertussen weer wat is getemperd (of misschien is het juist gelukkig), met dank aan de sneeuw van vandaag staan we weer met beide benen op de grond. Tot de volgende zonnige dag 🙂

Tot slot nog even wat meldingen:

Tot slot nog even het laatste nieuws over de zaaiagenda. Laura heeft ongelooflijk hard gewerkt. Gelukkig had ze daar wel hulp bij, en daar ben ik heel erg blij mee!

Dit is het resultaat:

 

Zoals ik al eerder schreef; dit kan Laura niet zomaar naar een postkantoor brengen, en er passen er ook maar een paar in een brievenbus. Na wat tegenslagen, zoals het tape dat al snel op raakte en PostNL die te weinig postzakken leverde, worden morgen (donderdag) de eerste pakketten opgehaald (en niet schrikken, dat zijn er dus echt een paar honderd). De rest volgt vrijdag. De eerste reacties van mensen die de agenda ondertussen hebben ontvangen druppelen binnen en daar zijn we erg blij mee!

Voor wie dit alles nog niet heeft meegekregen; kijk even op de pagina voor meer informatie en de reacties: Zaaiagenda voor de Moestuin

Edit 31 januari: uiteindelijk lukte het om alle agenda’s vandaag (donderdag) te versturen.

Om met lentegevoel te eindigen: de hazelnoot bij het hek van onze tuinbouwvereniging bloeit:

 

De Zaaiagenda voor de Moestuin is er!

Feest!!

Want daar is ze dan, de Zaaiagenda voor de Moestuin:

 

De foto van Laura van de agenda is veel mooier maar dit is mijn exemplaar, helemaal van mij alleen. Misschien moet ik er mijn naam op schrijven, zoals ik dat vroeger ook op een schoolagenda deed 🙂 . En ik wil er ook in schrijven, maar iets houdt me tegen. Ik vind het zo zonde, nu nog, maar dat verandert vast in de komende weken.

Ik heb de agenda van Laura gekregen, in ruil voor een stukje peren-frangipanetaart. En zo hebben we het uitkomen van de agenda gevierd, met thee en taart, en de agenda in onze handen, en later nog een lunch bij Villa Augustus in Dordrecht, en tot slot een wandeling in de moestuin daar, in de sneeuw.

Even terug naar gisteren: ruim op tijd werd de agenda bij Laura afgeleverd. En daar staan ze dan: veertig dozen met agenda’s, midden in haar huis:

 

We hebben tijdens de lunch gelijk afspraken gemaakt. Want wat is logistieke wijsheid? Elke dag opsturen kost elke dag extra tijd. En het plaatselijke postkantoortje is na een paar dagen niet blij meer als je binnen komt sjouwen met grote hoeveelheden verzenddoosjes. En niet te vergeten: het wordt weekend.

En dus heeft Laura bedacht om de komende dagen met hulp gewoon maar meters te maken en zoveel mogelijk in orde te maken. Zo snel mogelijk maar vooral goed en netjes. Want de boekenleggers moeten nog aan de agenda worden vastgeknoopt en daarna met zorg in de op maat gemaakte gerecyclede verzenddoosjes worden verpakt. Afhankelijk van hoe snel dat gaat zal de TNT ergens volgende week alle pakketten thuis af komen halen. Wanneer iedereen de agenda ook daadwerkelijk in huis heeft durf ik niet te zeggen. Laura doet haar best maar het is heel veel werk. Ik kan me er alleen iets bij voorstellen, het is vast enigszins vergelijkbaar met mijn zadenlijst en iedereen weet hoe druk ik het daar mee had in november). Zodra ik van Laura heb gehoord wanneer de TNT de pakketten op komt halen meld ik dat.

 

En dan over de agenda zelf: we zijn er zo blij mee! En ondanks de algemene en daardoor juist zo bruikbare informatie is het voor ons heel persoonlijk: over elk schema en elk icoon is nagedacht en vervolgens is het met zorg gemaakt, geplaatst en aangepast. We kennen elk woord, elke soort en elk icoon als onze broekzak.

Zoals ik al eens eerder schreef: wij zijn allesbehalve objectief. En we zijn zo benieuwd wat iedereen er van vindt!! Het is bijna een ongezonde spanning.

We zijn nieuwsgierig naar de eerste indruk na ontvangst. Maar misschien nog wel het meest naar de ervaringen met de agenda, want we hopen toch zo dat de agenda vaak en veel gebruikt gaat worden.

Om die reden heb ik de pagina over de zaaiagenda weggehaald (niet helemaal, ik plak die onder een nieuwe pagina over de zaaiagenda, voor iedereen die (nog) eens wil lezen hoe de agenda is ontstaan en ontwikkeld). Op de nieuwe pagina leg ik in het kort nog even uit wat de agenda is en waar ze voor dient, maar daaronder hopen Laura en ik vooral op reacties. De pagina kun je hier vinden: Zaaiagenda

Ik kan op die pagina helaas niet op elke reactie antwoorden, nu het binnenkort weer druk in de tuin wordt en ik ook nog wil schrijven op de website. Maar alle reacties worden bewaard. Want misschien verschijnt er ooit nog eens een derde druk. Dat klinkt heel vreemd, en dat vinden wij zelf ook. Maar uiteindelijk zaai je in principe over 5 of 10 jaar nog steeds boerenkool tussen mei en eind juli, en poot je knoflook in oktober/november (of anders in februari). Dus de agenda blijft actueel.

We denken er echt nog niet over na. Maar na zo lang wikken en wegen en schema’s maken blijven we de agenda wel verbeteren. En misschien komen er nog eens wat nieuwe soorten bij (wie weet, gember 🙂 ). En kunnen we eventuele foutjes eruit halen. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik zag er al één; ondanks 83.000 keer controleren (oké, dat is wat overdreven, maar wel echt heel vaak) zag ik in de agenda op een pagina ‘bij voorbeeld’ in plaats ‘bijvoorbeeld’. Zucht. Ik heb er maar een notitie van gemaakt. Misschien wordt het nooit gebruikt, maar wie weet, ooit.

In ieder geval heb ik zelf dus al heerlijk kunnen bladeren, door al die pagina’s met schema’s van soorten en waar en wanneer ze gezaaid kunnen worden.

 

Ruud vindt dat er ook nadelen aan de agenda kleven; want ik besloot direct dat ik nog wat zaden nodig had en heb gisteravond nog even boerenkoolspruitjes en kamille  besteld (en natuurlijk nog wel wat soorten 🙂 ).

En nu is deze ‘klus’ geklaard. Voor mij dan, want ik denk de komende week elke dag aan Laura en aan alle touwtjes die ze knipt en bindt, alle verzenddoosjes die ze vult en sluit, en alle verzendlabels die ze print en plakt.

Ik ga ondertussen zaaien; vandaag zijn de pepers, paprika’s en aubergines aan de beurt. Ik ga daarover vertellen in een blog op de website van Pokon, maar dat kan ik natuurlijk pas schrijven en laten zien wanneer ik ook daadwerkelijk heb gezaaid. Dat ga ik vanavond doen, en morgen plaats ik hier even de link naar dat blog. Edit 25 januari: Het zaaien van paprika’s, pepers en aubergines in vermiculiet

Tot slot nog een keer de links naar de website van Laura. Voor alle duidelijkheid; de eerste oplage is uitverkocht en wordt dus volgende week verzonden. De tweede druk is onderweg en die kan al gereserveerd worden; we hopen op levering in de eerste week van maart (maar ook dat laat ik weer weten wanneer ik meer informatie heb).

Meer informatie en bestellen op Laura’s website:

En nog iets: vooralsnog is de agenda niet in de winkel te koop. Maar er zijn een paar ‘winkels’ die hebben aangegeven wat agenda’s aan hun klanten aan te willen bieden. Alleen daar kun je dus de allerlaatste exemplaren van de eerste oplage nog vinden. Het gaat om 10 agenda’s die bij Villa Augustus in de winkel liggen en 10 agenda’s die in België nog via De Tuinschuur verkrijgbaar zijn. Ook daar even de links van:

En dat is ook heel bijzonder, om onze eigen agenda in de winkel van Villa Augustus te zien liggen:

 

Tot slot? Nog even een foto van de taart. Want die was lekker: peer met frangipane. Ik beloof het recept dit weekend op de website te zetten.

 

Sneeuw

Ik zie onze moestuin nooit in de sneeuw. Dat komt omdat ze niet naast ons huis ligt. We moeten er een stukje voor fietsen, en dat doe je nu eenmaal niet als het sneeuwt met alle glibberige gevolgen.

Maar maandag werd ons door de weerberichten verteld dat het dinsdagochtend zeker zou gaan sneeuwen. Ik had bedacht om eens naar de tuin te gaan, voor (hopelijk) wat mooie foto’s. Ruud vond het nergens op slaan, “Straks breek je je nek”, zegt hij nog terwijl ik me om 10 uur in snowboots, dikke jas, sjaal en ouderwetse wanten hijs. Ruud moet ook weg, naar de tandarts, dus hij kan me ook niet met de auto brengen. “Gekkenwerk”, mompelt hij nog, terwijl ik mijn fiets uit de schuur haal.

Het begon toen pas net te sneeuwen, ik durfde er nog wel heen te fietsen. En ik beloofde Ruud terug te gaan lopen als er tegen die tijd teveel sneeuw zou liggen.

Toen ik op de volkstuin aankwam sneeuwde het al flink door.

 

Ik kan het zeker waarderen; alleen, stil, en zo’n grijze wereld. Het is alleen jammer dat het zo koud was (mede dankzij een straffe wind). Eerst maar even opwarmen in de kas. Niet dat het daar warm is hoor. Maar in ieder geval droog en windstil. Terwijl mijn vingers ontdooien zie ik dat de grond in de kas nog niet bevroren is:

 

De grond is nog steeds droog, en ik kan gewoon een kuiltje graven. Buiten is de grond zo bevroren dat ik op een kluit kan staan en die niet eens breekt.

Ik zie in de kas dat de koolzaailingen het ondanks de kou nog prima naar hun zin hebben:

 

En ik zie dat dat niet geldt voor de slazaailingen, ze hangen er slapjes bij:

 

Nadat ik weer genoeg gevoel en warmte in mijn vingers heb gewreven maak ik met mijn fotocamera een rondje door de tuin. Ik zie er vast belachelijk uit: helemaal alleen, driedubbeldik ingepakt, middenin een moestuin (alleen met een pikhouweel kun je wellicht nog iets in de grond doen), middenin de sneeuw, met een fototoestel. Ik neem me dan ook gelijk voor dat het leuk is maar wel voorlopig de laatste keer. Ik ga de tuin een weekje overslaan (want er komt nog meer vorst).

Ik zie dat de savooikool geen enkel probleem heeft met de kou en de sneeuw:

 

Maar ik zie dat de palmkool het nu wel zwaar heeft en het blad laat hangen

 

Daar schrik ik trouwens niet gelijk van, het kan zomaar zijn dat het blad zich geheel of gedeeltelijk weer herstelt na deze week. Misschien ook niet, we zullen wel zien, mijn vingers beginnen ondertussen weer zo koud te worden dat ik er niet over peins om er iets van te plukken.

Het wordt tijd om naar huis te gaan. Ik maak nog een mooie foto van de paarse boerenkool die door de kou nog donkerder van kleur is geworden:

 

En ik ga maar naar huis. Ondertussen ligt er al zo´n 4 of 5 centimeter  sneeuw en ik kom mijn belofte aan Ruud na en loop naar huis.

Daar aangekomen blijkt Ruud ook net thuis te zijn. Terwijl de sneeuw in mijn haar ontdooit en langs mijn nek mijn trui insijpelt zegt hij zegt nog maar eens dat ik hartstikke gek ben om voor een paar foto’s naar de tuin te gaan. Maar daarna krijg ik een handdoek, en hij heeft de kachel al aangestoken. En terwijl ik opwarm en opdroog gaat Ruud (ik noem hem dan altijd Nico) even voor zijn levende have zorgen: rozijntjes en een appeltje voor de merels, pindakaas voor de kauwen en eksters, pinda’s voor de koolmeesjes en tortelduiven, zonnebloempitten voor de groenlingen, gemengde zaden voor de vinken, heggemus, roodborstje en wie er verder nog wil komen lunchen.

 

Op de laatste foto zie je Jut en Jul op de schutting van de achtertuin; het is niet duidelijk of ze zitten te rusten, of dat ze niet meer omhoog kunnen komen omdat ze zo vol zitten. Maar het is wel duidelijk dat ze voor nu geen reden zien om een ander restaurant te zoeken.

Mijn volgende blog (donderdag) gaat over de zaaiagenda. En dat is ook de dag dat ik paprika’s, pepers en aubergines ga zaaien. Oftewel: een feestdag!

 

Koud

Twee koude weken – dat is goed voor de tuin, en goed om zelf even bij te komen van de afgelopen drukke weken (en maanden). En goed voor de website, want dan heb ik tijd om te schrijven.

Ik heb in de afgelopen dagen 1 pagina bijgewerkt en 2 nieuwe pagina’s gemaakt:

Omdat de teelt van deze 3 soorten wel wat op elkaar lijkt heb ik maar gelijk alle drie de pagina’s aangepast/gemaakt. Nu weer verder op de pagina over de aanschaf van een kas, want daar was ik eigenlijk mee bezig.

En nu ik hier aan het schrijven ben moet ik uiteraard regelmatig even snuffelen in mijn fotomap, op zoek naar plaatjes die ik kan gebruiken voor de website. En toen kwam ik deze foto tegen:

 

Niet schrikken hoor, dit is een foto van vorig jaar.

Met de datum 25 januari 2018. Huh?!?! “Dan ben ik dit jaar al te laat!!”, roep ik tegen Ruud. Maar Ruud antwoordt dat ik dit jaar niet te laat ben maar dat ik vorig jaar gewoon veel te vroeg was. “En dit jaar ongetwijfeld ook”, sneert hij er nog achteraan.

Zucht, tegen zoveel logica kan ik niet op. Maar ondanks de kou buiten word ik van binnen zelf een beetje warm. Ik kan alvast voorbereidingen gaan treffen. Ik kan het slaapkamertje waar elk jaar de zaaisels mogen staan op gaan ruimen. Want daar staan nu nog wat laatste bakjes met in de herfst geoogste zaden, Brugmansia-stekken. En ik geef het toe; ook een hoop rommel.

 

Het is een klein kamertje met een raam op het zuidwesten. En niet op de foto te zien maar de kachelpijp loopt door dit kamertje heen. Licht, zon en warm; en dus heb ik dit kamertje al weer bijna 10 jaar geleden geconfisceerd. In de lente voor het kiemen en opkweken van zaden en zaailingen. En in de zomer en herfst voor het fermenteren van tomatenzaden en het drogen van zaden.

Ik ruim wat op, de Brugmansia’s gaan naar een andere kamer (want als ik eenmaal ga zaaien wil ik dit kamertje zo schoon mogelijk houden, ik wil er geen enkel vliegje, eitje, schimmeltje, afgevallen blaadje of wat dan ook tegen komen).

En ik bedenk ineens; ik ga op 24 januari zaaien. Want dat is een belangrijke dag, de dag dat officieel de zaaiagenda voor de moestuin uitkomt. Het is vanaf nu mijn geluksdag, voortaan is 24 januari de dag dat ik pepers, paprika’s en aubergines zaai. Een mooie dag, in alle opzichten!

Ik ga verder met de voorbereidingen, labels knippen en alvast schrijven, en ik controleer nog één keer de planning. En jawel, natuurlijk ruil ik nog 2 soorten om. Keuzestress, want er is zoveel leuks om uit te kiezen!

 

Maar ook dat is nu klaar. Ik moet deze week nog even zilverzand kopen, als bodembedekking in de propagator. En dan kan ik de propagator ook alvast installeren. Als ik op donderdag 24 januari ga zaaien wil ik de propagator al aan zetten wanneer ik ’s ochtends uit bed kom, om alvast op te warmen.

En nu? Ik had in mijn vorige blog gemeld dat ik dit jaar wel citroengras ga telen maar dat ik echt geen plaats heb voor zoete aardappelen in pot en die dus zeker oversla. Tot ik de reactie van Yvonne op mijn vorige blog las. Ze schreef dat zoete aardappelen toch zo  leuk en lekker zijn, en dat ze zo makkelijk kiemen in vermiculiet. De dag erop heb ik 3 zoete aardappelen gekocht, 1 om te eten en 2 om te stekken. Want zo ben ik, zo sterk als een vloeipapiertje 🙂 .

 

En daar ligt de eerste; in goed vochtig gemaakt vermiculiet. Na de foto heb ik nog een bergje vochtig vermiculiet over de zoete aardappel heen gelegd en dat iets aangedrukt. Vervolgens de kap erop gezet.

En zo staan er 2 bakken met 2 zoete aardappelen als eerste op het zaaikamertje, in de avond en nacht bij de kachelpijp (want dat is lekker warm) en overdag in het raamkozijn (voor licht en hopelijk ook wat warmte van de zon).

Mocht Yvonne die de reactie plaatste dit lezen; ik zou het leuk vinden als je nog even zou laten weten hoe je ze precies in vermiculiet hebt laten voorkiemen. Het klinkt alsof je ze in een dichte zak met vermiculiet hebt gelegd tot het spruiten? En de grote hamvraag: wat heb je er daarna mee gedaan? Heb je de stekken afzonderlijk opgepot of de hele zoete aardappel met stekken eraan vast? De laatste keer dat ik zoete aardappelen teelde koos ik voor het eerste (dus de stekken losmaken en apart oppotten), maar ik hoor steeds vaker verhalen van mensen die de hele aardappel (of in stukken) oppotten (en daar zit ook wel een logica in want dan kunnen de stekken nog even teren op de voedingsstoffen die in de aardappel zitten).

Ik hoop de komende dagen/week verder te kunnen schrijven op de website. En ik heb voor donderdag 24 januari een blog over de zaaiagenda gepland. De agenda’s worden bij Laura bezorgd en ze heeft beloofd er foto’s van te maken. Die kan ik hier dan plaatsen. En dan kan ik wellicht ook een beetje inschatten hoe de planning wordt. Ik ben vrijgesteld van verpakken en verzenden, Laura gaat dat met vriendinnenhulp verzorgen.

En we hadden niet kunnen bedenken dat er zoveel agenda’s zouden zijn verkocht. Nu dat wel zo is kan worden geregeld dat TNT de pakketten ophaalt (want met een paar honderd pakketjes bij een lokaal postkantoortje binnen stappen is geen optie 🙂 ). Laura gaat me in tekst en beeld op de hoogte houden van de vorderingen en ik beloof dat hier weer te delen met wie er interesse in heeft.

Tot slot: voor wie geen idee heeft waar ik het over heb en nog niets heeft meegekregen over de Zaaiagenda voor de Moestuin die Laura en ik heb gemaakt: via de link kun je meer informatie vinden, en via de webwinkel van Laura is de agenda (ondertussen de 2e druk) te reserveren. Zie daar voor meer informatie.

En bij deze nog even de directe link naar het interview met Laura over de totstandkoming van de agenda: Discutafel – Interview met Laura 

En dan nog één foto: voor nu genieten we nog maar even van wat binnenbloembollen tot we zelf weer wat in de tuin kunnen doen!

 

 

Over citroengras en de website

Ik plaatste gisteren een foto van mooie, gekochte citroengrasstengels op instagram en facebook. Met de opmerking dat ik die zou gaan stekken en dat ik hier zou beschrijven hoe je dat zou kunnen doen.

Mijn website wordt te groot. Of ik word oud. Of een beetje van allebei. Want ik was volledig vergeten dat ik al een pagina over citroengras (sereh) had geschreven. Bij het terugvinden en lezen van die pagina blijkt het ook niet eens zo’n oude/slechte pagina te zijn. Ik moet wel wat aanpassen, het allemaal wat ruimer zetten, nieuwe foto’s plaatsen, typefouten eruit halen, een paar zinnen veranderen. Maar het is iets wat ik zeker in een paar uur kan doen. En dus ga ik dat vandaag nog doen.

Maar dus eerst wat meer over de serehstengels die ik kocht:

 

Waar je de stengels koopt maakt niet zo veel uit; het gaat om de kwaliteit. Het is hetzelfde idee als met tomaten stekken en bloemen plukken voor in een vaas, etc.; zodra ze wordt afgesneden gaat ze dood. Een citroengrasstengel kan nog een tijdje blijven leven omdat ze vocht en voeding in het onderste gedeelte van de stengel heeft opgeslagen. Dus de gezondheid van de plant ten tijde van het afsnijden is belangrijk. En nog belangrijker is wanneer ze is afgesneden; ze wordt zwakker naarmate de tijd vordert want ze verbruikt dan de energie die ze in zich heeft. Eigenlijk is het allemaal heel logisch.

De stengels die ik kocht zijn duidelijk nog niet heel lang van de plant gesneden. Ik kocht de stengels bij de Vietnamese toko; de kans op meer verkoop van deze stengels en dus verse aanvoer is in Aziatische winkels het grootst. Maar het zegt zeker niet alles, kijk gewoon naar de stengels:

 

In dit geval is het blad nog mooi groen en fris. Als het blad geel en droog is is de stengel al ouder en heeft het stekken minder kans op een goede afloop.

Ook heel belangrijk: de onderkant:

 

Elke citroengrasstengel heeft aan de onderkant een stukje van de wortel waar ze vanaf is gesneden. Ik heb een zwart pijltje erbij gezet zodat je kunt zien dat het echt iets onder de stengel is. Ik zoek stengels waarbij dat stukje onder de stengel zo dik mogelijk is. Want ik ga er nog een randje vanaf snijden:

 

Bij de 2 rechter serehstengels zie je dat ik een zo dun mogelijk plakje van de onderkant heb afgesneden, de 2 linker serehstengels moet ik nog doen. Je ziet bij die linkerstengels dat de onderkant verdroogt en bruin wordt, een beetje zoals een wond een korstje maakt. Rechts heb ik dat bruine gedeelte met een scherp mesjes in een plakje van hooguit 1 tot 3 millimeter afgesneden, tot waar het bruine en verdorde ophoudt. Er is nog genoeg van het gedeelte onder de stengel over om te stekken.

Nog een foto:

 

Dit is een oude foto (ik hoop over een paar weken nieuwe foto’s van de nieuwe stengels te kunnen maken 🙂 ). Maar je kunt op deze foto een klein beetje zien hoe de stengels uit willen lopen: net boven het plakje dat is afgesneden worden de eerste worteltjes gemaakt.

En de rest? Eigenlijk is dit alles (voor nu dan). Eerst wortelen, dan oppotten, en dat zal ik in een later blog laten zien. En dan blijven de planten tot mei in huis, want ze is een tropisch gewas en kan echt geen enkele graad vorst verdragen. En wat er dan gaat gebeuren zal ik later zeker ook nog laten zien. Maar je kunt daar u al, tot mijn eigen verbazing en geluk, dus meer over lezen op de pagina met informatie over de teelt van citroengras (en ik ga direct na dit blog beginnen met het nakijken en aanpassen van die pagina).

Zo staan de serehstengels er hier nu bij:

 

Lekker warm in de huiskamer. Omdat oud water bacteriën en schimmels gaan bevatten ververs ik  om de dag het water. En nu wachten we op de eerste worteltjes.

Ik ga dit jaar zelf geen zoete aardappels telen (want ik heb Ruud beloofd om te minderen met potten en er staan boven al weer 7 Brugmansia’s te overwinteren, het zijn lastige keuzes 🙂 ). Maar mocht je eens zoete aardappelen willen telen, dan is dit ook een mooie tijd om ze te stekken. Ik heb er een pagina over geschreven. Daarvan is de informatie al wel wat verouderd maar zeker nog bruikbaar voor het eerste gedeelte van de teelt: Zoete aardappel

En dan zijn er wat dingen die ik graag wil melden. Allereerst iedereen heel hartelijk dank voor alle lieve en leuke reacties in mijn blog, op facebook en instagram! Het lukt me helaas niet meer om elke reactie te beantwoorden maar ik lees ze allemaal en ben er erg blij mee!

En nu er een aantal koude dagen komen heb ik wat meer tijd voor de website. Ik heb ondertussen de pagina over de teelt van peterselie aangepast: Peterselie

En ik ga dus vandaag de pagina over citroengras aanpassen. En ik was al begonnen met het aanpassen van de pagina over de aanschaf van een kas. Die pagina is nog niet klaar, je ziet ergens halverwege ……….. hier gebleven……….. Dat is voor mezelf, dan weet ik waar ik dus ben gebleven 🙂

En verder heb ik nog wat verzoeken gehad van mensen: voor het aanpassen van de pagina over het gebruik van een kas, nieuwe pagina’s, over gereedschap voor de tuin, over palmkool, en brave hendrik. Alle suggesties voor aanpassingen van oude pagina’s en nieuwe pagina’s zijn welkom!! Ik schrijf ze allemaal in een schriftje en ga er de komende tijd mee aan de slag. Tot het buiten minder koud wordt, want dan is er weer genoeg in de tuin te doen. Voor nu is dit prima: vorst is goed voor de grond, en voor het bevriezen van eventuele schadelijke organismen. En de zaaisels in de kas zullen er niet van schrikken, de zaden kiemen alleen nu niet maar pas na de kou.

Vandaar dat dit ook mijn enige blog is deze week; ik ga aan de slag met de genoemde pagina’s.

Het zou wel kunnen dat ik nog een klein blogje schrijf wanneer ik iets nieuws te melden heb over de zaaiagenda, en die kans is vrij groot. Want Laura is bij de drukker geweest; het drukken is klaar en de agenda wordt op een andere locatie in elkaar gezet. Het schiet dus op!!

Laura heeft de boekenleggers al mee naar huis kunnen nemen:

 

En zij is in elke boekenlegger/legenda een metalen ringetje aan het ponsen zodat die met een touwtje aan de agenda kan worden vastgemaakt. En zij heeft alle losse componenten  gezien van de agenda zoals die gaat worden; met zwarte ringband, een matte laminaatlaag tegen vocht en vuil, de dikkere kaft, etc.. Laura is erg enthousiast, zegt dat het prachtig wordt!! En ik geloof haar natuurlijk direct. Maar ik wil het ook zien, ik ben ongeduldig, alsof ik 4 jaar oud ben en nog 7 nachtjes moet slapen voor ik jarig ben.

Voor wie het allemaal heeft gemist (dat kan bijna niet want ik heb er toch behoorlijk wat van laten zien en over geschreven 🙂 ) verwijs ik nog even naar de pagina waar je kunt lezen hoe de agenda tot stand kwam: Zaaiagenda voor de moestuin.

En de eerste oplage is boven verwachting dus al uitverkocht (nog voor ze is geleverd). Maar de tweede druk is besteld en kan worden besteld in de webshop van Laura, zie op haar website:

En dan nog even de link naar Discutafel waar je vanaf 17 januari een interview met Laura kunt beluisteren over de totstandkoming van de zaaiagenda.

En tot slot nog 1 foto. Het is januari, en het gaat vriezen. Tegelijkertijd worden de dagen als iets langer licht, bijna onopgemerkt komen er elke dag een paar minuutjes bij en doen we op een heldere dag pas rond 17.15 uur de eerste lamp aan. En dus zoek ik naar de lente. Maar niet in de tuin, want daar wordt het te koud. Dan maar binnenshuis. Ik ga me beheersen met het zaaien van paprika’s en pepers en aubergines (maar hoe lang nog is de grote vraag, ik probeer het tot de laatste week van januari vol te houden). Voor nu geniet ik van de bloemen en de geur van de narcissen die ik kocht en die in huis in een pot bloeien: