Categorie archief: Tuindagboek 2016

Tegenvallers

Tegenvaller 1 op zaterdag: het weer. Het zou mooi worden, koud maar een vrolijk zonnetje. Dat viel al tegen, niet veel anders gezien dan een grijze lucht.

Tegenvaller 2: het is nu begin februari en we hebben de eerste slakkenschade al te pakken, in de piepjonge tuinbonen:

Tuinbonen aangevreten

Het kan niets anders zijn geweest dan slakken, de tuinbonenzaailingen staan nog in de kas. Sterker nog, in de kas in een bak die ik af heb gedekt met een perspex plaatje om de muizen tegen te houden. En nu zijn het niet de muizen die de zaden opvreten, nu zijn het de naaktslakken die de blaadjes tot op de nerf kaalvreten.

Tegen dit soort grof geweld past maar 1 maatregel; grof geschut, in de vorm van Ecostyle slakkenkorrels. Niet eens zozeer tegen deze slakjes, maar over pakweg een maand gaan deze slakken zich vermenigvuldigen. En als deze paar slakjes dit al kunnen aanrichten, dan kun je ook begrijpen wat hun aankomende 200 kinderen aan kunnen richten bij de zaailingen van volgende maand en vervolgens de paprikaplanten, etc..

Want in een kas is er één ding duidelijk; het is een bijna gesloten systeem. Buiten kun je hopen dat de slakken de zaailingen van de buurman lekkerder vinden en gaan verhuizen, in een kas zitten de slakken opgesloten. En ze zitten ook nog eens lekker beschut, en beschermd tegen dieren die graag slakken eten – de volmaakte omstandigheden voor een echte plaag. En die willen we graag voor zijn, voor er kinderen worden geboren. Want slakken dood maken is zeker niet mijn hobby, maar voor nu is het even niet anders.

Tegenvaller 3 van zaterdag:

Hieronder nog even een foto van de Rosmarinus prostratus een paar maanden geleden:

Rosmarinus prostratus

Prachtige planten, net zo lekker als de ‘gewone’ rozemarijn, maar wel iets minder winterhard. Maar erg mooi in potten, omdat ze zo sierlijk over de rand valt.

Maar helaas, 2 jaar goed gegaan en gisteren plotseling dit:

Rosmarinus prostratus dood

In een paar dagen tijd, duidelijk ten dode opgeschreven, niet meer te redden. Vermoedelijk nog meer door alle overvloedige regen want zo vaak en zoveel heeft het hier nog niet gevroren (maar vorst direct na zoveel regen is wel funest). Binnen zetten heeft echt geen nut meer, onder de grond is ze vast al dood, alleen boven de grond lijkt ze nog haar best te doen.

En dus snel de laatste takjes afgeknipt die nog groen lijken:

Rosmarinus prostratus takje

Ik heb er niet veel vertrouwen in want ook deze takjes zijn al slap en bleek. Bovendien is het begin februari, ik heb nog helemaal niets op de tuin wat me een beetje zou kunnen helpen; nog geen zand om de potgrond te verluchtigen, geen stekpoeder, en het is nog koud. Maar goed, we proberen maar wat.

Rosmarinus prostratus stekje

Direct een klein plasje water op de tafel gemaakt om de stekjes met ‘hun voeten’ in te leggen. Ik heb al eens eerder geschreven; elk takje, bloem, blaadje of wat dan ook dat je van een plant haalt is direct aan het dood gaan, ‘alsof het geen adem meer kan halen’. Dus direct na het knippen, plukken, snijden in het water, altijd, bij iedere plant en bij elk stek die je neemt.

En dan maar zoveel takjes ‘stekken’ als er zijn. Kopje eraf en stekken met een hieltje. Sommige planten worden graag gestekt door ze onder een knop af te snijden, maar bijvoorbeeld lavendel en rozemarijn worden graag met een hieltje gestekt.

Rosmarinus prostratus hieltje

En dit is dan een hieltje; in plaats van snijden trek je voorzichtig het hele takje naar beneden van de hoofdtak af, en daarbij trek je dan vanzelf een stukje van de buitenkant van die hoofdtak mee. Dat is een hieltje. En uiteraard haal ik gelijk de onderste rozemarijnnaaldjes weg want die zouden onder de grond komen.

Als de plant in betere conditie was, ik een goed potgrond-zandmengsel had, het 12 graden warmer was, en ik stekpoeder had…… dan had ik er vertrouwen in :-).

Rosmarinus stekjes opgepot

Maar nu staan de stekjes er zo bij, eigenlijk te klein, te slap, niet goed verzorgd. Maar dit was een noodsituatie :-). En ik heb er maar 1 nodig die overleeft, wie weet. Het is maar 10 minuten werk en heel misschien houd ik er toch 1 plant aan over. We gaan duimen :-).

Tot slot dan nog wel een vrolijke foto, van een paar dagen geleden (toen de zon zomaar eens scheen):

Appel leiboom gesnoeid

De laatste bomen en fruitstruiken gesnoeid, aalbes, zwarte bes, appelboom, jostabes. Deze Gloster appelboom hebben we als gewoon boompje gekocht en heb ik zelf geleid en gesnoeid tot ze eruit ziet als een soort van leiboom. Elk jaar betrouwbaar in de oogst, nooit een beurtjaar, lekkere appels.

Oh ja, links hangt de ‘kling-kleng-klang die ik afgelopen week zomaar op de grond vond. Ze hangt er even uit te druipen en op te drogen, en dan krijgt ze weer een mooi plekje waar ze de hele dag in de wind mag kling-kleng-klangen Tot grote ergernis van Ruud, die het vrolijk tokkelende geluid maar niet kan leren waarderen 🙂

Morgen staat er ook weer een stukje op de website van Pokon, zodra het er morgenochtend op staat zal ik hier nog even de directe link plaatsen: Ik ga er iets schrijven over de zaden die ik voorweek (in water) voor ik ze zaai. Link: Voorweken

En dus zijn hier ondertussen de doperwtjes en peultjes gezaaid. Komen deze week de kapucijners ook aan de beurt. Is de Ipomoea transvaalensis gekiemd, zijn er 2 rijtjes rucola in de kas gezaaid. Zijn er wat knolletjes van Canna en Dierama die ik in de achtertuin vond opgepot. En zorgen we nog steeds goed voor alle pepers en paprika’s en aubergines die zijn gekiemd, ik verwacht eind van de komende week de eerste echte blaadjes te kunnen zien. Nog een week of 3 en dan kunnen we echt al heel veel gaan voorzaaien.

 

Schoon

Vrijdagochtend:

 

Kas 2 vuil

 

Vrijdagmiddag

Kas 2 schoon

Ik weet niet of het heel duidelijk te zien is op de foto, maar we hebben 1 kas schoon. De tuin is klaar, winterklaar of misschien is klaar voor de lente ondertussen een betere uitdrukking. Maar de kassen moeten alle drie (plus 2 mini’s) nog worden gedaan.

Ze is niet streeploos schoon maar wat ons betreft schoon genoeg voor een nieuw tuinseizoen. Van binnen en buiten de ruiten gesopt, met gewoon koud water (want we hebben geen elektriciteit) uit de regenton, met een scheutje azijn (doet wonderen bij algenaanslag).

Iemand heeft me wel eens verteld dat 10% meer licht ook 10% meer opbrengst geeft. Dat zal vast niet wetenschappelijk bewezen zijn, maar ik begrijp wel dat meer licht zeker in voor- en najaar gewenst is voor zaailingen en stekjes en jonge planten.

Terwijl ik driftig aan het soppen was zorgde Ruud ervoor dat ook de 3 nestkasten die we op de tuin hebben weer schoon zijn:

Nestkast vuil

Alle drie de nestkastjes (2 voor koolmezen en 1 voor pimpelmezen) zijn gebruikt afgelopen jaar. En allemaal goed gegaan, geen achtergebleven dode kuikentjes gevonden. En er zaten ook wat bruine veertjes in, die moeten van een ander klein vogeltje zijn, misschien gebruikt een winterkoninkje de nestkast als schuil- of slaapplaats. Afijn, het nestje uit de kast gehaald en alles weer schoon opgehangen, een schoon huis voor nieuwe mezenkinderen.

Het is nu februari (ruim alweer zelfs) en dat betekent dat er onderhand in de kas eens voorgezaaid kan gaan worden. Ik verwacht nog wat zaden volgende week, en dan gaan we beginnen met het voorzaaien van kapucijners en doperwten.

De tuinbonen zijn gekiemd en gaan hopelijk binnenkort groeien:

Tuinbonen gekiemd en groeien

Als de plantjes zo’n 10 centimeter groot zijn gaan we ze buiten uitplanten, dan zal het al eind februari zijn. Volgende week de zadenbox maar eens van zolder halen en kijken wat er nog meer in de kas voor te zaaien is (zo uit mijn hoofd denk ik aan peterselie en rucola, aan wat andijvie en sla, aan wat vroege rodekool en spitskool, aan zaaiuien en prei, en februari is ook de maand dat we sjalotten buiten kunnen planten.

Ook de radijsjes die ik 2 weken geleden in de kas zaaide beginnen te kiemen:

Radijs kiemt

Het witte op de foto is niets anders dan wat zand. Als ik in de kas een rijtje zaai (radijs, rucola, pluksla of wat dan ook) bedek ik het rijtje met zaden graag met wat zand, de zaden kiemen wat makkelijker door het zand heen, en bovendien weet ik precies waar de zaden zijn want de streep zand markeert de zaden, is handig (want zichtbaar) met water geven en het wieden tussen de rijtjes. Onkruid groeit er trouwens nog niet echt, maar het zal niet heel lang meer duren voor ook dat na de winter weer in alle hevigheid losbarst 🙂

We genieten nog heel even van de rust en stilte en waterkou op de tuin. Want heel binnenkort gaan we nog meer genieten van een nieuw tuinjaar! Ik kan me al zo enorm verheugen op de soorten die ik ga zaaien, zowel de tomaten als de pepers als de bijzondere eenjarigen die in de planning staan. Ik maak al plannen van vrolijke kleuren bloemen die ik bij elkaar wil zetten, ik zie al randjes met afrikaantjes voor me, hoge zonnebloemen achterin de tuin. Ik weet waar dit jaar de doperwten komen, en welke bonen we gaan zetten (en dan is het al mei), eenjarige kruiden, wat er in de verhoogde bakken komt. Ik ga deze week de potten eens schoonmaken en bedenken wat ik in welke potten wil gaan zetten. Al die voorpret is echt al bijna net zo leuk als het tuinjaar zelf!

 

Ja, die aardperen….

Aardpeersoep

De wonderen zijn de wereld nog niet uit, Ruud vond de aardperen lekker en heeft toegezegd (tsss, alsof ik toestemming moet vragen 🙂 ) dat er weer aardperen worden geteeld in 2016.

We vonden trouwens allebei de soep van aardperen erg lekker (en gaan komende week een aardperengratin maken). Mede dankzij alle reacties en tips en links die ik kreeg. Iedereen heel hartelijk dank!!

Hadden we geen last van onze darmen? Jawel hoor, maar geen diarree en geen buikpijn. Wel veel gas, denk in de trant van bruine bonensoep met uien van eigen tuin :-). En dus gaan we ze gewoon alleen eten als we nergens naartoe hoeven en er geen visite komt. Want het motto ‘Beter in de wijde wereld dan in een nauwe buik’ geldt toch vooral als niet heel veel andere mensen mee hoeven te genieten.

Maar ik kan het dus iedereen aanraden, aardperen zijn gezond en lekker, ze hebben iets van artisjok maar dan iets zoeter (hoewel dat ook nog deels met het late moment van oogsten te maken hebben).

Ik heb niet alleen heel veel reactie in dit tuindagboek gehad maar ook via de mail. Ik heb alle recepten in een word-documentje onder elkaar gezet. En dat kun je, als je interesse hebt, hieronder downloaden. Er staan 36 aardpeerrecepten in, van soep tot gratin, van salade tot gefermenteerde aardperen, en natuurlijk het recept van de soep zoals wij die maakten en aten (en dat was met pastinaak, aardperenchips en gebakken paddenstoelen, foto bovenaan de pagina).

Aardpeerrecepten

En op verzoek de recepten ook even op de website gezet, je kunt ze ook via de receptenpagina vinden (onder Overig) of via deze directe link: 35 aardpeerrecepten

Verder niets te melden? Jawel, ik heb de eerste peperzaailingen vanuit de deno-methode verspeend. Want de zaailingen groeiden al buiten hun koffiefilter:

Deno gekiemd

Paprika Kapia in een plastic gripzak met daarin een koffiefilter met zaden. De groene plukjes die je rechts buiten het filter ziet zijn de eerste blaadjes. Aanstaande maandag staat het verslagje van hoe ik ze heb verspeend en hoe ze er nu bij staan op mijn weblog op de website van Pokon. Maandag, zodra het stukje op de website staat, plak ik hier even de directe link. Het stukje over hoe de deno-methode werkt en hoe en wanneer ik deze zaden heb gezaaid kun je ook via de link hierboven vinden. En bij deze de link naar: de voortgang van de deno-methode.

En tot slot van dit tuindagboek dan nog even een foto van een deel van onze tuin. Meestal maak ik een foto van het achterste stuk van onze tuin (met het stro), of dit gedeelte, maar dan vanaf de andere kant gezien.

Maar nu stond ik op de tuin van buurvrouw Zuhal en zag dat dat ook nog wel een mooie plek is om onze tuin te laten zien.

Volkstuin vanaf Zuhal

Want dit is dus onze tuin vanaf een andere kant gezien. En dan zie je al onze kasjes op 1 foto, drie grotere kassen links en in het midden achterin, en de 2 kleine kasjes links en rechts vooraan, achter het gedeelte met de verhoogde bakken.

En als ik voor de deur van de kas die je links op de foto ziet ga staan (aan de rechterkant), dan is dit dus de rest van onze tuin.

Volkstuin 28-01-16

De tuin is klaar voor de winterrust (net op tijd 🙂 ). Er moet nog wel wat in de kassen gebeuren (opruimen, spitten, compost en mest erin). Het blijft er wat rommelig uitzien door het stro maar we zijn er nog steeds blij mee; het is niet zo nat als toen we nog geen stro hadden, er staan echt maar zelden plassen water op tuin (en als ze er plassen zijn, dan is het op de paden). Het houdt het onkruid goed tegen. Het verteert heel langzaam en voedt daarmee weer de grond eronder. De grond blijft zacht, vormt niet zo’n harde plaat als kale kleigrond kan doen, en daardoor hoeven we niet te spitten. Het herbergt heel veel leven, van schuilende muisjes tot spinnen, duizendpoten, en ook slakken ja. En dat lokt dan weer andere dieren naar onze tuin, vogels kunnen veel eten tussen het stro vinden

Nou, dat is dan onze tuin, op een mooie januaridag in de zon. Vandaag stortregent het dus zowel de tuin als wij krijgen een dag rust. Het eerstvolgende op het programma is het snoeien van alles wat nog niet is gesnoeid (nog 1 appelboom, de aalbessen, zwarte bes en jostabes), en de kassen in orde maken voor het nieuwe seizoen begint.

 

Aardperen

Wat een prachtig weer vandaag, het was heerlijk op de tuin!

Vorig voorjaar (het zal zo rond februari zijn geweest), vroeg ik aan Ruud of hij het er mee eens was dat ik eens aardperen ging telen. ‘Wat ga je daar mee doen dan?’. Nou, oogsten natuurlijk, ik noemde het rijtje van voordelen; ze zijn winterhard, zouden iets van asperge in de smaak moeten hebben en iets nootachtig, ze hebben weinig verzorging nodig, je kunt ze in de grond laten zitten tot je ze gaat eten. Ik heb Ruud pas verteld dat ze flink woekeren toen ik ze had gekocht, en dat was verstandig.

Maar ik beloofde Ruud dat ik ze in een speciekuip ging houden, dan konden ze niet verder woekeren dan de rand van de pot. Zo gezegd, zo gedaan. En zo groeiden de planten (ik heb een stuk of 5 knollen in de speciekuip met potgrond gepoot) afgelopen zomer prima:

Aardpeer plant zomer

De planten werden nog wel een meter of 2, misschien zelfs wel 2,5 meter hoog. Maar ik heb er verder niet veel naar omgekeken, ik geef het eerlijk toe, regelmatig wat water geven en ik heb ze alleen in april wat groene culterra als voeding gegeven.

Het gedoe begon toen we afgelopen herfst gezellig een avond met vrienden doorbrachten. Zij hadden wel eens aardperen geteeld en een keer gegeten maar hadden darmklachten gekregen. En toen was het met de liefde van Ruud (die toch al niet heel sterk was) voor de aardpeer gedaan. ‘Dan hoef ik ze niet’. Nou ja, het zal toch wel meevallen maar Ruud was niet te vermurwen. Er werd die avond door de mannen (die zijn daar toch wat beter in) nog wat gegrapt over wat er geproduceerd kan worden op een korstje brood, dus wat aardperen dan wel niet voor consequenties konden hebben.

En ik vond het vervolgens verstandig het onderwerp te laten rusten tot de oogst. En die tijd is nu wel zo ongeveer aangebroken, veel langer kan ik het niet meer uitstellen. Dus vanmorgen aan Ruud gevraagd (zonnetje schijnt, niet koud, heerlijk weer, vrolijke dag) of we misschien samen de aardperen konden oogsten. ‘Ik eet ze niet’, was het norse en enige antwoord. Ik opperde dat ze dan hoe dan ook uit de speciekuip moesten, het is geen optie om ze er nog 3 jaar in te laten staan als we ze toch niet eten.

Aardpeer winter pot

En begonnen we samen aan dit karweitje, de pot ondersteboven keren en de knollen oogsten (ze woekeren wel zo erg dat als je een stukje vergeet ze gewoon weer door gaat groeien en vrij snel weer een nieuwe en flinke plant maakt).

Ik heb ze zelf maar in een emmer gedaan en de meeste grond eraf gespoeld (met de gedachte ‘wie weet, misschien verandert Ruud nog van gedachten).

Aardperen wassen

De oogst viel helemaal niet tegen!! Niet heel goed te zien op de foto maar uiteindelijk hadden we 2 emmers vol met mooie knollen in flink formaat.

Aardperen oogst

En ik heb een deal gesloten met Ruud! Ik ga er morgen iets lekkers mee/van maken. De voorwaarden: mochten er darmklachten optreden, dan was het de laatste keer en beloof ik plechtig de knollen die we over hebben weg te gooien. Indien geen darmklachten, dan is voorwaarde 2 dat het wel ook nog lekker is.

Indien geen darmklachten, en wel lekker: dan worden er 5 of 6 geoogste knollen terug in de speciekuip met nieuwe potgrond gepoot, voor een nieuw jaar aardperen. Want zo simpel gaat het vermeerderen van aardperen, je plant gewoon wat knollen die je over hebt – belangrijk daarbij is wel te vermelden dat de knollen boven de grond niet lang goed blijven. Je oogst pas knollen als je ze gaat eten en ander laat je ze vooral in de grond, daar kunnen ze zelfs in de winter prima in overleven.

Dan is er dus nog één probleem, het moet wel lekker zijn. En dus ben ik dringend op zoek naar een beproefd en echt lekker aardperenrecept. Mocht iemand een lekker recept hebben dan hoor ik het graag! En ik wil niet zeuren maar wel ook graag zo snel mogelijk. Want morgen is mijn enige kans, Ruud heeft de emmer met aardperen al strategisch naast de groene kliko gezet.

 

Aankondiging

Na dagen van wachten, hopen en dromen,

is onze wens eindelijk uitgekomen.

Bij deze willen wij melden dat op 20 januari de eerste zaailingen van de denomethode zijn geboren. Hoera!

Deno paprika gekiemd

Beetje overdreven misschien :-).

Maar toch vind ik het altijd ook wel weer heel bijzonder. Zo’n klein zaadje, zo sterk, zo lang geslapen, en zo maar wakker geworden omdat de omstandigheden goed zijn.

Dit is ook waarom ik bij pepers en paprika’s en aubergines deze methode zo fijn vind, ik kan elk zaadje zien, zien wat er wel of niet goed gaat en daar wellicht nog op inspelen.

Gisteren elk zakje met koffiefilter eens open gemaakt, deze zaden heb ik op vrijdag 16 januari gezaaid (zie dit blog). En in een elektrische propagator op zo’n 26,5 graden kiemen de eerste zaden dus al na 5 dagen. Traditioneel kiemen de paprika’s en aubergines als eerste. En ook de jongste zaden, er zijn nu 4 paprikarassen gekiemd, 1 annuum-peper en zowaar ook al 1 chinensepeper. En 3 aubergines. Waarvan dit er 1 is:

Deno aubergine kiemt

Is nog wel heel erg piep natuurlijk, en nog heel kwetsbaar, maar toch wel gekiemd. Alle zaaisels van de soorten die zijn gekiemd mogen nog een paar dagen in hun ‘couveuse’ blijven, maar over een dag of 3 verwacht ik de eerste blaadjes en zal ik de eerste zaden moeten gaan verspenen. Ook altijd weer spannend, het overbrengen van het gekiemde zaadje van deze warme en beschermde omgeving naar een potje met grond in een slechts licht verwarmde kamer.

En dus vandaag niet naar de tuin (het is hier trouwens mistig en koud), maar vandaag de potjes schoonmaken, brekerzand, potgrond kopen en heel belangrijk; die alvast mengen en in huis zetten. Want het is natuurlijk vragen om moeilijkheden om zaailingen die zijn gekiemd bij 26 tot 27 graden te verspenen naar grond die slechts 2 of 4 graden koud is. Dus we warmen de grond alvast iets voor en geven na het verspenen ook gelijk lauw water in plaats van koud water.

Verder niets te melden? We zijn niet naar de tuin geweest maar hopen er volgende week regelmatig naartoe te kunnen (er wordt droog en niet te koud weer verwacht). Om de tuin nu eindelijk af te krijgen (de laatste kas spitten, en het laatste vak buiten schoon maken en bedekken met stro. We hopen het volgende week af te krijgen! En we hopen ook dat er dan weer meer peperzaden zijn gekiemd en over kunnen naar potjes in het raamkozijn. En we gaan dus de verspeende jonge zaailingen verzorgen. Dat voelt toch echt wel alweer een klein beetje als lente.

p.s.: gisteren nog een lekker dessert gemaakt met aardbeien uit de vriezer:

Tiramisu van aardbeien

Een ‘tiramisu’ van aardbeien met yoghurt, mascarpone, room, lange vingers en bestrooid met witte chocolade. Was erg lekker! Ik zal het recept straks even op de receptenpagina zetten.