Hard werken

“Zij die een volkstuin hebben

zullen zweten terwijl het ondertussen winter wordt”.

Het kan zo op een tegeltje. En het is ook echt zo, in ieder geval hier en voor ons, want we willen op onze vette kleigrond graag voor de winter begint klaar zijn met spitten (of in dit geval grelinetteren – ik heb over dit omwoelen met een soort superspitvork hier iets geschreven: tuindagboek afgelopen voorjaar. Het opruimen en repareren en snoeien en dat soort dingen kan daarna wel.

overzicht-volkstuin-nov-16

Ruud heeft zich ontfermd over de tuin, en daar ben ik heel blij mee. Hij ‘moet nog 7 vakken’ zei hij toen hij vanmiddag thuis kwam. Alleen daarom vinden we vakken al heel handig, want daarmee kunnen we een ‘target halen’. Als de tuin één groot open veld zou zijn zou ik moedeloos kunnen worden omdat er geen eind aan zit, je moet ergens middenin de tuin stoppen aan het einde van de dag.

Nu doen we vak voor vak, elke dag 1 vak, of 2, of een halve, dat maakt niet uit, maar er is een begin en een eind, en ik heb ook het idee dat het net even stimuleert om nog even het vak af te maken voor we gaan eten of voor we naar huis gaan. Dat klinkt bijna alsof het werk is in plaats van hobby. En dat is overdreven hoor, van hard werken word je lekker warm, het is nu eenmaal nodig, en het is gezond, en zeker bevredigend als je het resultaat ziet. Maar als ik mag kiezen tussen met verkleumde vingers en hijgend als een postpaard over een grelinette heen hangen of in de zomer tussen eenjarige bloemen en zoemende hommels in de warme zon bonen en een bosje Lathyrussen plukken……. lijkt mij geen moeilijke keuze 🙂 .

Afijn, de tuin voor Ruud, de kassen voor mij, en als dat klaar is gaan we samen aan de verhoogde bakken beginnen. En daarna hopen we op verse paardenmest en gaan we kruien. En daarna gaan we stro bestellen en de vakken afdekken. En we moeten 3 verhoogde bakken repareren/deels vervangen. Ik moet de bessen en leiboompjes nog snoeien. Ik moet de tuintafel en de stellingkast in de kas nog opruimen. We moeten nog een braam verplaatsen. En we gaan nog wat nieuwe verhoogde bakken maken. En er moet nog compost worden gereden. En zo nog wel 80 dingen. Maar nu eerst vak voor vak, en kas voor kas.

Kas 1 is al klaar, kas 2 is komend weekend aan de beurt. En afgelopen week kas 3 gedaan. Zo was ze vorige week:

kas-voor-schoonmaken

Omdat we hoge planten voor de kas hadden staan (Tagetes minuta en hoge zonnebloemen) hebben we in de zomer alleen de voorkant en een stukje zijkant wit gekalkt (met Temperzon). Dat mag er nu af. En vorig week de dode paprikaplanten uit de kas gehaald, en dat gaf nogal een rommeltje:

kas-3-binnenkant-voor-schoonmaken

Het blad eerst bij elkaar geharkt en op de composthoop gegooid. Daarna de ruiten van de kas schoongemaakt. Daarna het onkruid (ik word gek van die ellendige rode klaver) met zoveel mogelijk wortels weggehaald. En daarna de grond dus omgewoeld met de grelinette. Alsof ze gespit is. Vervolgens wat planken op de gegrelinetteerde (zou het ooit een werkwoord worden?) grond gelegd en de matig winterharde planten in potten naar binnen gesjouwd. Zo drukken de potten niet zo hard op de kleigrond die dan vervolgens inklinkt.

kas-3-binnenkant-na-schoonmaken

En dit is dan aan het eind van de dag:

kas-na-schoonmaken

Het glas weer helder (niet streeploos schoon maar goed genoeg), opgeruimd, de grond schoon en omgewoeld, de potten naar binnen.

Poeh, weer even wennen, want dan gebruik je toch weer andere spieren dan in de zomermaanden. En zo zaten we nog even uit te puffen, met de voeten op een bankje……

vuile-laarzen

De tijd van waterdichte winterlaarzen met binnenbontje en minimaal 1 kilo aanhangende kleibonken per laars is weer aangebroken, de tijd voor het wassen van spijkerbroeken op 60 graden trouwens ook.

Dit weekend is kas 2 aan de beurt:

kas-2-van-binnen-nov-16

Oei, daar is ook nog wel wat te doen 🙂

Tot slot nog even; mocht je nog geen idee hebben wat je als warm voorgerecht met kerst wil maken, maak dit:

dubbelgebakken-geitenkaassouffle-bord

Niet een heel mooie foto. Maar geweldig lekker! Dit is een dubbelgebakken geitenkaassoufflé. Twee keer gemaakt, 2 keer gelukt (en ik ben echt geen held in soufflé’s). Één keer met geitenkaas en dat was erg lekker, en de tweede keer in verband met mee etende jonge kinderen de geitenkaas vervangen door half belegen kaas en half Parmezaanse kaas. Was ook erg lekker; hartig, warm, fluffy, zacht, kazig.

En voor de kerst heel belangrijk; in de ochtend al bijna helemaal te maken, moet alleen daarna koel worden bewaard en nog een kwartiertje in de oven rond etenstijd, en vervolgens warm op een bordje zetten met wat je er dan ook bij wilt serveren. Ik heb hier gekozen voor een rucolasalade met gesmoorde stukjes appel, wat geroosterde en grof gehakte walnoten en een mosterddressing, maar met bijvoorbeeld sla, een balsamicodressing en half gedroogde tomaatjes ongetwijfeld ook heerlijk.

Dit niet-te-mislukken-en-toch chique-en-vooral-erg-lekkere recept ga ik dit weekend nog even op de receptenpagina schrijven. Edit; geplaatst; Dubbelgebakken geitenkaassoufflé

 

Van alles en nog wat

Terwijl ik hier lekker warm bij de kachel mijn planning aan het maken ben, zaden bestel, en poes Lotje eens aai hoor ik op de radio de term ‘matige vorst’. Iiieeeks!! Is het al zover? Na het weekend begrijp ik, en dus gaan we nu echt beginnen met het verhuizen van alle kuipplanten, jonge stekken en matig winterharde planten. Morgen is er een mooie dag voor, in mijn blog op de website van Pokon zal ik later deze week laten zien hoe dat is gegaan.

En verder nog even dit: ik krijg nog steeds best vaak mailtjes van mensen die me bedanken voor de afgelopen jaren nu ik ga stoppen met mijn website en zadenlijst. Voor alle duidelijkheid: ik ga pas na 2017 stoppen met de zadenlijst en ik ga helemaal niet stoppen met de website hoor (sterker nog, ik krijg dan misschien eens wat meer tijd om te gaan schrijven en nieuwe foto’s te plaatsen 🙂 ).

En zo heb ik hier dus vooral allemaal losse flodders te melden, het moet maar even, moet toch gebeuren.

Nog een vraag die ik wel eens krijg: Hoe is het met de Mount Vesuvius tomaat? Nou, zo was ze op 17 september:

tomaat-mount-vesuvius

Zo was ze op 21 oktober:

tomaat-mount-vesuvius-na-1-maand

En zo was ze eergisteren:

tomaat-mount-vesuvius-na-70-dagen

Oei, ja, ze begint nu wel duidelijk wat verval te vertonen. Ik durf het bijna niet te zeggen, want ik was nog zo van plan om heel voorzichtig met haar te doen maar ik heb een paar tomaten laten vallen, een paar weken geleden toen ik ze eens moest verplaatsen. Ik dacht dat ze met 7 wel in één hand pasten….. niet dus. De onderste tomaten zijn er het slechtst aan toe, de rechtse eigenlijk het aller slechtst want die lijkt nog redelijk maar is heel donker van kleur en zacht (als in beurs).

Van binnen ziet die tomaat er zo uit:

tomaat-mount-vesuvius-doorsnede-niet-goed

Nog niet eens zo slecht maar wel zacht en donker en de zaden zijn dood (rot is een te groot woord maar ze is daar wel op weg naar toe). Ze ruikt ook niet lekker meer, we hebben haar niet meer geproefd.

Van de onderste rij ook een linkse open gesneden:

tomaat-mount-vesuvius-doorsnede-goed

En ondanks de wat beurse plekjes aan de buitenkant is ze nog prima, de smaak lijkt wat geconcentreerder. Ruud zegt alleen ‘het velletje is veel te hard’. Zucht. ‘ja, maar hoe is de smaak?’ Ruud: ‘prima, maar het velletje is veel te hard’. Nog een zucht (allebei van mij dan hè).

Uiteindelijk lijkt het mij vrij duidelijk; 7 maanden bewaren wordt heel lastig, maar deze 7 tomaten zijn ondertussen 70 dagen geleden geoogst. En niet geweldig verzorgd; na het plukken (zonder kroontje, zou dat nog wat uitmaken?), in een tas gekieperd samen met andere oogst, een paar dagen in een warme huiskamer gelegen tot ik ontdekte wat ze kan (zichzelf zo lang gezond houden), daarna verhuisd naar een koele kamer op een keukenpapiertje, nog één keer zo’n 140 centimeter naar beneden gevallen). Niet helemaal ideaal 🙂 .

Voor mij is ze vooralsnog de beste bewaartomaat tot nu toe (op de Khutoskoy Zasolochnyi en de Granny Smit na maar dat zijn beiden keiharde tomaten met de smaak van een halfrijpe tomatillo).

Volgend jaar weer? Jazeker, en dan 3 planten. En ik ga nu alvast lege eierdoosjes bewaren want ik ben van plan de tomaatjes na het oogsten direct voorzichtig in de lege vakjes van de eieren te leggen en ze dan zo op een koele kamer te bewaren. Ben benieuwd!

Ik kreeg van Charlotte ook nog een vraag; hoe ik de rootbooster van Cellmax heb ervaren. In 1 woord; geweldig (voor een eerste jaar). Eigenlijk kreeg ik haar aan de late kant, rond eind maart. En ik heb in alle drukte nog wel een paar foto’s gemaakt:

rootbooster-paprika

Paprikaplanten in mei 2016 (zoals ik ze altijd plant, per 3), de rechtse heeft rootbooster gehad, de linkse niet. Duidelijk verschil. ; groener, groter, steviger.

Later in het seizoen, andere planten maar in ieder geval ook paprikaplanten:

rootbooster-planten-doe-hill

Eerste planten, links, is met rootbooster, middelste en achterste planten zijn zonder rootbooster. De planten die in hun jeugd rootbooster hebben gehad zijn ook hier weer groter, donkerder groen. Ze dragen ook meer paprika’s.

Nog even wat rootbooster is; ik weet het niet helemaal, het is (min of meer?) biologisch, er zit geen tot amper voeding/mest in, het is een flesje met een donkerbruin waterig vocht dat opgelost in water aan jonge planten kan worden gegeven. Het stinkt, naar Thaïse vissaus die over de datum is 🙂 . Het wordt gemaakt van (gefermenteerd?)zeewier (en dat schijnen bronnen van fosfor te zijn maar er wordt vervolgens amper tot geen fosfor in de NPK genoemd). Het bevordert de groei van wortels.

Dus vooral in een jong stadium heel handig want het zorgt er vervolgens voor dat jonge planten sneller groeien (mits ze uiteraard wel ook voldoende voeding krijgen, hetgeen voor 6 tot 8 weken in potgrond zit). En dat heeft uiteraard vervolgens veel effect op planten; meer en sterkere wortels betekent grotere planten, beter bestand tegen ziekten, makkelijker voeding op kunnen nemen en dieper in de grond vocht op kunnen halen. In theorie dan.

Hoe dan ook, ik was er zo tevreden over dat ik het komend jaar nog een keer ga proberen. En dan ga ik er in februari al mee beginnen, ik ben benieuwd wat dat voor verschil kan maken in het gehele groeiseizoen. Ik ga het vooral gebruiken bij de aubergines, paprika’s, pepers, wat eenjarigen, wat tomaten natuurlijk, misschien eens proberen bij wat stekken, etc.. Weer een leuk projectje voor 2017.

Tot slot dan nog even 2 foto’s die ik gewoon leuk vond:

aubergine-japanese-pickling-opgerold

Een aubergine Japanese Pickling die in een rondje is gegroeid. Niet meer te eten hoor, ze lag verstopt onder wat gevallen blad toen we de kas aan het leegruimen waren.

En deze:

laatste-oogst-pepers

De laatste oogst van paprika (in het midden, Lipstick) en pepers. Nu nog verzinnen wat er mee te doen (invriezen tot ik een idee heb).

Tot slot van dit wat warrige tuindagboek nog even dit: eindelijk tijd gehad voor het recept van de brownies en blondies, die kun je dus vanaf nu via de receptenpagina vinden. En ook het recept van de spruitjessoep met gorgonzolaroom, want die was onverwacht lekker! Recepten voor risotto met asperges en truffeltapenade, chocoladetiramisu en vooral een geweldige en niet te mislukken dubbel gebakken geitenkaassoufflé volgen hopelijk deze week.

spruitjessoep-2

 

 

Donkere dagen

……. en zeker met dit weer. Ik zag in de voorspellingen dat vanaf dinsdag het weer wat beter wordt, daar hopen we dan maar op. Want in de afgelopen 2 weken viel er niets te tuinieren.

En dus heb ik hier eigenlijk niks te melden. Behalve dan dat ik een blog op de website van Pokon heb geschreven, je kunt dat hier vinden: Verheugen op 2017

Want wat te doen als het dagenlang regent? De planning maken, me verheugen op een nieuw moestuinjaar, een goed glas wijn erbij, kachel aan, poes op schoot, en natuurlijk zaden bestellen (Ruud noemt me dan altijd ‘ikwilhet-ikwilhet-ikwilhet’, en verder vindt hij het prima, wat en waar en voor hoeveel ik bestel, dus vergeef ik hem zijn opmerking 🙂 ) .

En dus heb ik het nodige (en minder nodige maar wel wenselijke) gekocht. Maar ik had ook al aangegeven om komend jaar in mijn allerlaatste zadenlijstjaar mijn meest favoriete soorten van de afgelopen 12 jaar te telen.

En wat zijn dan mijn meest favoriete soorten en rassen? Dat was lastiger dan ik dacht. Want daar kijk ik zakje voor zakje zaden voor na (en dat zijn er een paar honderd) en denk vervolgens ‘Oh ja, die mag ook niet ontbreken’, en ‘Oh ja, die is ook geweldig’. Oh ja, ook nog wat nieuwe soorten gekocht en ingeplant, want het moet ook wel leuk en verrassend voor mij blijven natuurlijk. Maar als alles wil kiemen, de lente eens wat minder nat en koud is, de zomer lang en lekker warm is, en de slakken en ratten enige zelfbeheersing tonen, dan zou 2017 toch een geweldig jaar moeten worden, met al mijn allerbeste  tomatenrassen, paprika’s, aubergines, eenjarigen, etc. van de afgelopen jaren.

En zowaar, op zaterdag een mooie dag. Snel naar de tuin want die kans krijgen we de komende dagen niet meer. Op de tuin is het nat, kletsnat en dus proberen we dingen te doen waarbij we niet in de grond hoeven te staan/lopen (omdat we anders de grond heel vast trappen en omdat mijn laarzen niet hoog genoeg zijn om overlopen door modderwater te voorkomen.

De paprika- en peperplanten zijn er wel klaar mee voor dit jaar:

paprikaplanten-dood

Het blad valt, en wat nog niet is gevallen hangt slap (en als ik ‘boe!’ roep valt het alsnog). Dus hebben we alle paprika- en peperplanten die in de kassen stonden uit de grond gehaald, de stokken die erbij stonden opgeruimd. Misschien komende week wel tijd om alles verder op te ruimen, onkruid eruit, grond omwoelen, compost erop en dan lekker rusten voor de winter.

Ook de braam gesnoeid:

braam-gesnoeid

Alle takken die dit jaar vrucht hebben gedragen zijn dicht bij de grond afgeknipt, alle nieuwe (hoofd)takken zijn langs het hekwerk opgebonden.

Wacht even, misschien is dit lastig te zien vanaf deze kant, achter de braam ligt de tuin van de buurman. Ik loop even om:

braam-gesnoeid-2

Dat is beter, foto vanuit de tuin van de buurman genomen, dezelfde braam maar nu met onze tuin als achtergrond. En zo kun je beter zien dat de takken die we hebben opgebonden verse, ongedragen en groeikrachtige (hoofd)takken zijn.

Komende week (als het weer mee gaat zitten) misschien tijd voor het snoeien van de appelbomen, perenbomen en de aalbessen.

En verder na 2 tuinloze weken natuurlijk even een rondje lopen en alle inspecteren. De eerste knofloken komen boven!

knoflook-kiemt

En we gaan lekker boerenkool eten. Ik heb anderhalve maand geleden deze foto al eens laten zien in een tuindagboek:

boerenkool-paars

Deze foto heb ik gemaakt op 1 oktober. En ruim 6 weken later, op 20 november, ziet ze er dan zo uit:

boerenkool-redbor-eind-november

Dezelfde planten, het paars wordt door de kou steeds donker (zelfs nog iets donkerder dan de foto laat zien). Het wordt tijd om er lekker van te gaan oogsten, door de omzetting in suikers door de kou is de smaak (als het goed is) nu lekker. En we zien nog een paar rode kolen, wat spitskolen, een paar laatste winterpenen, een rijtje winterrammenas, wat cichorei, 2 grote speciekuipen met aardperen, 4 flinke rijen snijbiet, 3 knolselders en een stuk of 10 rode bieten, dus naast de voorraad in potten en 2 volle vriezers is er ook nog steeds wat te oogsten van de tuin.

En wat verder te doen tijdens deze weken met Oudt Hollandsch Snertweer? (Naast de planning), koken en bakken natuurlijk. En dus ga ik met de vandaag geoogste spruiten morgen een gokje wagen; spruitjessoep met gorgonzolaroom en uitgebakken spekjes. Klinkt vreemd maar toch ook lekker. Of het dat ook is laat ik later weten door al dan niet het recept op de receptenpagina te plaatsen.

Mocht je zin en tijd hebben, maak dan in ieder geval eens dit:

brownie

brownie-binnenkant

Brownie, echt heel makkelijk zelf te maken met het recept dat ik uit het boek ‘Mijn favoriete desserts’ van Janneke Philippi heb. Als je niet heel veel meer in de keuken kan dan water koken, dan kun je dit zeker ook maken. Zo makkelijk dus. En in dit geval heb ik er grof gehakte pecannoten in gedaan, maar ook lekker zonder dat. Maar ook lekker met een andere vulling, zoals frambozen of kersen of zo. Het recept beloof ik morgen op de website onder de recepten te plaatsen.

En voor wie er interesse in heeft, op deze pagina: Mijn planning kun je zien welke rassen en soorten ik ga zaaien in 2017. Nog niet klaar (nou, de tomaten eigenlijk al wel), er moet nog veel bij komen aan eenjarigen en kruiden, etc., en er zal nog wel wat in de pepers en paprika’s gewisseld worden. Maar voor nu ben ik heel blij met wat er in staat en kan ik me, weer of geen weer, al verheugen op een nieuw tuinjaar!!

Speldenprik of mokerslag

vorst-op-palmblad

Nietsvermoedend gingen we vrijdagavond naar bed. Ja, we wisten wel dat het koud ging worden, misschien zelfs een graadje vorst aan de grond. En dus bedachten we al drie keer in die vorige week (na het zien van de weerberichten) dat het tijd werd om de tuin winterklaar te maken.

En met winterklaar bedoelen we dan  de kuipplanten snoeien en naar hun winterplaats sjouwen, vorstgevoelige planten naar de koude kas brengen, jonge stekken naar boven, matig winterharde planten afdekken met wat stro of blad. Verder eigenlijk niet (maar dat is hier echt genoeg en vooral zwaar werk), verder mag hier alles afsterven in eigen tempo; er schuilen wat insecten onder, het roodborstje scharrelt er ook zo lekker tussen, de merel vindt er nog wat te eten onder, etc.. Wij doen niet aan winterklaar maken (wij doen des te meer aan lenteklaar maken, maar dat duurt helaas nog even).

Maar afijn, zaterdagochtend vroeg, bij het tandenpoetsen zie ik het al……. dak van de overburen wit, en dan niet zo’n dun laagje rijp maar echt dikke-vorst-wit. ‘Sh*t’, snel naar beneden, want alle kuipplanten staan nog buiten, gelukkig wel al dicht tegen het huis aan. En gelukkig, het valt mee. Maar het is winter, duidelijk winter, geen speldenprik maar een mokerslag.

En daar sta ik dan, in de achtertuin, om iets over acht in de ochtend, ja, fototoestel maar mee, want wellicht ook handig voor een tuindagboek.

Vorstschade bij de Impatiens tinctoria. Die trouwens helaas dit jaar niet heeft gebloeid, niet één bloempje, en ik had me er zo op verheugd want de knol was al zo groot dit voorjaar. Plant van de lange adem? Geen idee, maar ik heb haar gewaarschuwd, laatste kans in 2017, anders wordt het de composthoop.

impatiens-tinctoria-vorstchade

We gaan haar deze week afknippen tot zo’n 25 centimeter boven de grond in de pot waarin ze staat, en dan brengen we haar naar de volkstuin, daar mag ze in de kas overwinteren.

En zo ziet een mokerslag eruit bij de Zantedeschia Green Goddess:

zantedeschia-ochtend-vorst

Dit is om 08 uur in de ochtend, de foto nog wat blauwig van kleur door het ochtendlicht. De bladeren slap van de vorst. Mocht je denken dat ook planten gevoel hebben, dan ziet dit er wel echt uit als ‘Au!’.

Maar planten zijn ook veerkrachtig, kunnen herstellen, dezelfde plant 5 uur later, aan het begin van de middag:

zantedeschia-vorst-middag

Nee, netjes wordt ze niet meer, en het wordt winter, de dagen kort, de temperatuur koud, ze kan en mag en wil haar winterrust in. Maar voor nu kwam ze toch mooi nog maar een keer overeind.

Hoe zou de volkstuin er dan uitzien? We waren er niet om te zien hoe de vroege ochtend uitzag, maar in de middag viel het ons niet tegen, wel veel blad van fruitbomen en -struiken verloren in de afgelopen week (mooi, dan kan ik gaan snoeien 🙂 ). En de snijbiet hing wat slap. Maar in de kas…….

peper-numex-suave-orange-november

….. plukken we nog wat pepers van de Numex Suave Orange. Deze eerste echte kou overleefd. In de kas vriest het net zo hard als buiten, maar omdat de grond nog warmer is dan de grond buiten in het bij de grond in de kas in de nacht nog wel wat warmer (maar dat is dan een graad of 2, zeker geen 5 graden hoor).

Ook de paprika Lipstick doet het nog, we kunnen zelfs nog wat rijpe paprika’s oogsten:

paprika-lisptick-in-november

Maar het is wel duidelijk, komende week wordt het niet meer zo koud. Maar de winter is wel in zicht, het wordt tijd om de tuin en de  planten daarop voor te bereiden (en onszelf ook). En met dat laatste bedoel ik dat het tijd wordt om aan de planning voor 2017 te beginnen. En om zaden te bestellen. Leuk!!

Ik had al eerder gezegd dat ik komend jaar voor de allerlaatste zadenlijst nog een keer mijn meest favoriete tomatenrassen, paprika’s, etc. ga zaaien. Maar wat zijn die dan?

Dus komende week (het schijnt warm water te gaan regenen, de kou even verdreven), eens nadenken wat mijn favoriete soorten zijn. Natuurlijk de tomaat Liguria, ik heb haar en mezelf nooit meer een jaar zonder Liguria beloofd. En de Sprite, die was toch ook geweldig? Voor wie haar kent, alvast een lekkermaker:

Tomaat Sprite tros (3)

En de paprika Giant Aconcagua, en natuurlijk de Elephant Ear. Maar niet alleen maar favorieten hoor, ik wil natuurlijk ook nog wel nieuwe soorten proberen, misschien de tomaat Woolly Kate (alleen al voor de naam), de paprika Yellow Monster (klinkt ook goed), extra pittig mosterdblad met de naam Wasabina, de komkommer Miniature White. En welke eenjarigen? Bij Plants of Distinction in Engeland al zaden besteld (en ontvangen) maar zeker nog niet compleet, ik wil zeker nog wat meer zaden van leuke rassen en eenjarigen gaan kopen.

Ik ga er in de komende week eens flink over verzinnen. Want zo werkt het ook, het wordt nu winter, tijd voor rust en voor plannen. Maar uiteindelijk is het over 6 weken kerst. En dan hebben we de kortste dag al weer gehad. En standaard ga ik 4 tot 5 weken na kerst beginnen met het zaaien van pepers en paprika’s. Je zou bijna kunnen denken dat de lente weer in zicht is 🙂 .

Einde van dit tuindagboek, Ruud staat met compostemmer, snoeischaar en in een dikke winterjas bij de deur te wachten; we gaan de kuipplanten winterklaar maken en naar zolder brengen. Daarover dan wellicht iets in een volgend tuindagboek.

 

Diepe, diepe zucht

Een tijdje afwezig geweest, druk met de zadenlijst. Bij deze wil ik iedereen die zaden bij me heeft besteld of nog aan het bestellen is, nogmaals heel hartelijk danken!! En ik hoop dat je komend tuinjaar blij gaat zijn met wat je uit de zaden op gaat kweken!

De rust is hier zeker nog niet wedergekeerd, nog druk bezig met mailtjes en zakjes zaden en enveloppen maar de ´drie dwaze dagen´ (die hier dit jaar al zijn opgelopen tot 8 dagen) zijn in ieder geval voorbij. Wat me wel opviel is dat heel veel mensen denken dat dit mijn laatste zadenlijst is. Dan ben ik blijkbaar niet helemaal duidelijk geweest, ik ga komend jaar nog één keer heel erg mijn best doen om zoveel mogelijk zaden te oogsten, en daarbij een groot deel van mijn meest favoriete tomaten, paprika’s, etc.  te zaaien. En na de zadenlijst van volgend jaar ga ik dan echt met zaadjes-pensioen 🙂 .

Ik heb ook nog even een klein stukje geschreven op de pagina met nieuws over de zadenlijst: Zadenlijst – nieuws

En voor wie geen flauw idee heeft waar ik het over heb, mijn zadenlijst kun je hier vinden: Zadenlijst

Heb ik dan niets te vertellen over de tuin? Euh, nee, ik heb de volkstuin ruim een week al niet gezien. Verder dan de achtertuin ben ik niet geweest.

En daar heeft Ruud de boel volledig overgenomen. Sjouwt met kilo’s vogelvoer heen en weer, zonnebloempitten voor de groenlingen, appeltje voor de merel, nootjes voor de meesjes, pindakaas voor de kauwtjes.

halsbandparkiet

Op de foto (als je goed kijkt, in het midden, een halsbandparkiet. Als het weer mee zou zitten en je zou de rijtjeshuizen op de achtergrond niet zien, zou je zomaar kunnen denken dat we op vakantie zijn in Zuid-Amerika. Maar nee, gewoon Spijkenisse, en de halsbandparkieten komen tegenwoordig met z’n drieën (en eten voor 10).

Ruud, in de volksmond ook wel Nico genoemd, heeft 2 tortelduifjes tot zijn grootste vrienden benoemd. Ze komen elke dag, saampjes, als we ze niet zien fladderen ze tegen het raam, om te laten weten dat ze er zijn en dat ze wel wat lusten. Ze blijven zelfs gewoon op de tafel zitten als Ruud ze eten geeft.

tortelduifjes-eten

En zo wordt de dit jaar nieuw gekochte houten tuintafel al enige weken gebruikt als voedertafel (en helaas bijna tegelijkertijd als toilet). Ik heb Ruud-Nico al de tip gegeven een leuke voedertafel te maken maar hij had tot nu toe als excuus dat hij mij moest helpen. Maar nu dat niet meer hoeft is hij (en ik) blij met elke tip voor een voedertafel waar zo veel mogelijk verschillende vogels van kunnen eten, hetzij om te kopen, hetzij om zelf te maken.

Als je goed kijkt zie je trouwens de Cassia corymbosa op de achtergrond nog steeds bloeien, en hetzelfde geldt voor de Salvia elegans Honeydew Melon.

Zaterdag weer eens naar de tuin, vorige week nog even snel geweest en in de laagstaande herfstzon nog deze foto gemaakt:

nieuwe-tuin-herfst-2016

Ik verwacht dat ondertussen een deel van het blad van de platanen langs de Baljuwlaan al is gevallen (goede compost!). En ik kan potten leeg gaan maken, opruimen, schoonmaken, planten voor overwintering in de kas zetten, en noem maar op. Bij de scheve witte stokjes in de 2e bak van links zijn de knofloken een week of 2 tot 3 geleden gepoot, ik ben benieuwd of daar al een heel klein puntje van boven komt, het is nog niet echt heel koud geweest en de grond is nog relatief warm.

En we gaan nu ook denken aan de planning voor 2017. Eigenlijk denk ik altijd aan de planning voor het volgende jaar, die zit altijd al een beetje in mijn hoofd gemetseld, maar het wordt tijd om het ook echt op papier te gaan zetten en uit te rekenen wat ik kwijt kan, en waar, en wanneer ik het dan moet/kan zaaien, welke zaden ik moet/mag/kan gaan kopen, etc..

Ik heb daarover nog een blog geschreven op de website van Pokon: Plannen is vooruitzien

En dan hoop ik volgende week weer wat meer te kunnen vertellen over de tuin, wat we aan het doen zijn en waarom. We hebben nu wel lang genoeg binnen gezeten 🙂 !