Schrijven

Geen echt tuindagboek dit keer. Maar bij deze wil ik alle mensen die zo snel en vooral ook massaal reageerden op mijn laatste tuindagboek nogmaals hartelijk danken voor hun mening!

En de uitkomst was duidelijk, ik heb geturfd tot het programma dinsdagavond overbelast raakte omdat teveel mensen tegelijkertijd berichtjes schreven, bij elk nieuw bericht bleef het mailadres en de naam van de laatste schrijver staan. Dus toen gelijk het plaatsen van reacties maar stop gezet. Helaas hebben daardoor waarschijnlijk ook nog wel heel veel mensen geen mening kunnen geven, maar ik hoop dat zij begrijpen waarom ik de reacties stop moest zetten. En de uitslag lijkt ook wel duidelijk. Zou het ook een magisch teken zijn geweest :-)?

En ik hoef ook helemaal niet meer te verzinnen en ben heel blij met de mening van de meeste lezers; ik heb 68 x geturfd voor het schrijven, 56 x voor de zadenlijst en slechts 4 x voor het beantwoorden van vragen (en toen ben ik gestopt en liep de hele boel dus vast :-).

Ik ga vanaf nu het plaatsen van reacties niet meer toestaan (en dus stoppen met het beantwoorden van persoonlijke vragen). Ik ga schrijven, en beginnen met een nieuwe zadenlijst (maar dan moeten de weergoden wel een klein beetje mee gaan helpen, zo valt er niks te oogsten 🙂 ).

Ik kan iedereen die een probleem heeft van harte bijvoorbeeld het Moestuinforum aanraden, een groot en zeer actief forum waar je antwoorden kunt vinden, vragen kunt stellen, zelf antwoord kunt geven op vragen, foto’s plaatsen, etc..

Ik ben blij, misschien zelfs opgelucht 🙂

En dan nu naar de tuin. Of eigenlijk niet. Want vannacht zijn we zo ongeveer verzopen, in 20 minuten tijd viel er een enorme hoeveelheid regen, ‘alsof God een emmer leeg gooit’ noemen we dat. En nu wachten we op de volgende buien, nog niet vaak meegemaakt, maar we worden er bijna moedeloos van en staren beurtelings op mobiel en computer naar buienradars en weeronline, en vervolgens maar weer naar de wolken en regen en onweer buiten. Maar voor alles is een eerste keer.

We kunnen vanuit ons huis met 1 stap pootje baden:

Regen

Ach, ach, en onze Frau Mieze Schindler aardbeien zijn net aan het rijpen, en die kunnen hier echt niet tegen. Gisteren zagen we dat alle kolen in het water staan en dood gaan (ze hangen al helemaal slap), de bonen die we in mei hebben geplant staan nog net zo hoog als toen en gaan nu langzaam dood in de modder. Erger nog, de kassen hebben onder water gestaan, waarschijnlijk niet lang, maar alle grond was zwart en plat en wat opgespat langs de ruiten, de paden nog donker van het water, condens nog op de ramen. Moet niet te vaak gebeuren, het ging net zo goed met tomaten en paprika’s.

Nou, lekker jaar dus. Goed, waarom wil een mens bonen, die zijn toch alleen maar lekker met een aardappel (en inderdaad, die hebben we ook niet). We gaan dit jaar op rantsoen van maïs en prei, dat lijkt me duidelijk 🙂

En, ha, mocht het toch nog zomer worden, dan zijn wij voorbereid, want wij hebben toch gewonnen: drie keer pastinaken gezaaid, 3 keer niet gekiemd of direct na het kiemen al opgevreten. Dan maar voorzaaien:

Pastinaken kiemen

En ze kiemen!! In een tray, binnen 2 weken boven de grond. Het uitplanten zal nog wel een dingetje worden, dat gaan we wel zo snel mogelijk doen zodat het aankomende penworteltjes niet teveel te lijden heeft van het verplanten (en natuurlijk wel gelijk Escargo erbij!!). Het gaat me te ver om het ook met worteltjes te proberen. Hoewel……. :-). Wel ook met schorseneren gedaan, ook gekiemd in een tray, en met knolvenkel, ook gelukt.

Als we ooit weer grond zien in plaats van water en modder, kunnen we gaan uitplanten.

En om het positieve erin te houden (want het wordt hier ondertussen al weer akelig donker en we horen het onweren, op naar de volgende hoosbui):

Maak dit!

Mascarpone-zabaglione met aardbeien

Want het is heerlijk! Het mag geen Zabaglione heten (het Italiaanse recept voor Sabayon), maar het is wel echt bijna net zo lekker. Niet moeilijk te maken, een soort sabayon dus maar dan met mascarpone erdoor. En de aardbeien stelen de show, de lekkerste aardbeien van eigen tuin, en die marineer je in een mengsel van fruitige rode wijn, kaneel, aardbeienjam (zelfgemaakte natuurlijk), suiker, vanille en citroen. Ik heb zojuist hier het hele recept geplaatst: Mascarpone-zabaglione met gemarineerde aardbeien

En tot slot nog een foto van een ‘liefje’:

Eritrichium canum Baby Blue

Eritrichium canum Baby Blue, een vrolijk eenjarig plantje tot maximaal 30 centimeter hoog. Ze staat hier in een pot en heeft het zichtbaar naar haar zin. Hoe blauw kan blauw zijn!

En dan hoop ik dat het volgende tuindagboek er één is met alleen maar positieve berichten; droog, zonnig, 22 graden, eerste rijpe tomaten, miraculeus opgestane savooikool, misschien zomaar een oogstbare krop sla die niet als baby is opgevreten of 2 weken later al doorschiet. We zouden er al blij mee zijn, ‘een tuindershand is snel gevuld’ :-).

 

Water

Zo, het kan maar duidelijk zijn waar dit tuindagboek over gaat:

Water tuin Willem

Dit is gelukkig niet onze tuin, dit is de tuin van onze naaste buurman. Maar wel echt vreselijk, voor hem, voor de tuin, voor de oogst, en voor de groentewortels en beestjes die aan het verzuipen zijn.

Nee, dan onze eigen tuin:

Volkstuin na regen

Dat lijkt droger. Het zal wel komen omdat het stro op het water drijft, geen idee, ik had geen enkel behoefte om onder het stro te kijken, mijn humeur was al tot ver onder de zeespiegel gedaald toen ik de tuin van de buurman zag.

En wat doe je, als je tuin er zo uit ziet, je de weerberichten ziet (voor aanstaande donderdag wordt 22 millimeter regen voorspeld, misschien kunnen we rijst gaan verbouwen), en het humeur net zo slecht is als het weer?

Koken natuurlijk :-)!!

En dus kijken we nog even snel naar de lucht:

Tuincomplex bij regen

Ja, nieuwe buien in aankomst! Snel even de tomaten, pepers, paprika’s en aubergines tikken in de kassen, en rabarber oogsten:

Rabarber stengels

En vervolgens toch nog in de regen naar huis fietsen. Tuurlijk, kan er ook nog bij.

Maar in huis is het droog, en in de keuken brandt (met dank aan het donkere en natte weer) het licht. Uiteindelijk had ik na het schoonmaken iets meer dan 3,5 kilo rabarberstukjes.

Rabarberstukjes

Moes, jam, chutney? Wat zal ik er eens mee maken? Moes wordt het, maar dan niet van die natte moes, rabarbermoes uit eigen inmaak kan soms zo dun zijn. En dus besluit ik om 1/3e deel van de suiker te vervangen door geleisuiker, om iets meer binding te geven.

Er zijn nog wel wat mensen die de smaak van geleisuiker niet lekker vinden, ik heb vast geen geweldige smaak maar ik proef het niet. Geleisuiker is in principe suiker die wordt aangevuld met pectine dat is geoogst uit fruit (zoals appelklokhuizen,  citroenschillen, etc.), plus wat ascorbinezuur voor de houdbaarheid (en dat is vitamine C, ook van organische oorsprong). Ik vind er eigenlijk niks mis mee, zowel qua smaak als qua gezondheid niet – tenzij ik wil nadenken over hoeveel suiker ik wil gebruiken, maar dat wil ik niet als ik rabarber inmaak, rabarber zonder suiker is voor mij geen optie :-).

En zo verbetert mijn humeur langzaam, tijdens het uitkoken van de potjes, het pruttelen van de rabarber, het wordt zelfs bijna warm in huis van al dat gekook.

Rabarbermoes met sinaas en gember

En zo is het geworden, in totaal heb ik 12 potten met rabarber, mooi donkerroze van kleur, iets dikker dan moes, iets dunner dan jam. En terwijl ik dit schrijf proef ik mijn zelfgemaakte brouwsel op een cracker. Goed gelukt, lekker!! Ik heb op 3,5 kilo rabarberstukjes gebruikt:

  • 1 kilo geleisuiker speciaal
  • 1,5 kilo gewone suiker
  • het sap van 3 sinaasappels
  • de fijne rasp van 1,5 sinaasappelschil
  • 4 tot 5 centimeter fijn geraspte verse gember

En wij vinden het lekker zo, wel echt zoet, maar ook duidelijk nog flink zuur (waar je even zo’n speekselvloed van krijgt bij de eerste hap, en soms zelfs een klein traantje in je ogen 🙂 Duidelijk sinaasappel maar niet overheersend, juist aanvullend, en hetzelfde geldt voor de gember. Deze houden we erin, ‘receptbewarenswaardig’ vinden wij. Ik zal het recept ook bij de inmaakrecepten gaan zetten.

En dat brengt me gelijk bij een voor mij echt belangrijk punt; ik hoop tijd te vinden om het recept te plaatsen maar ik heb het heel erg druk. Ik heb meerdere keren gevraagd om wat minder reacties in mijn tuindagboek maar toch worden het er elke week meer. Ik ben  minimaal 2 uur bezig met vragen beantwoorden, elk dag. En dat wordt me teveel. En ik vind het heel lief dat andere mensen me willen helpen en dan antwoord geven, maar soms ben ik het dan (pietepeuterig als ik kan zijn :-)) niet eens met het antwoord, of ik wil nog iets aanvullen. Ik heb in mijn vorige tuindagboek een record gebroken; meer dan 100 reacties op 1 tuindagboekje (inclusief mijn antwoorden natuurlijk). Ik kan het niet meer aan, ik geef het toe :-).

Ik ben nu ook vaak op internet aan het zoeken naar een oplossing voor een probleem van iemand anders, terwijl iedereen ook zelf kan zoeken, wat ik kan vinden kan iedereen vinden want ik heb nergens voor geleerd.

Ik moet dus gaan verzinnen wat ik wil; wil ik schrijven: tuindagboeken, nieuwe hoofdstukken, want ik heb echt ideeën en plannen genoeg voor nieuwe pagina’s, oude pagina’s bijwerken, met nieuwe foto’s die ik op bestaande pagina’s toe kan voegen, aanvullingen op teksten, etc.). En wil ik nog een zadenlijst maken, ook enorm veel werk, oogsten en schonen, drogen, verpakken, maar ook de beschrijvingen en foto’s van al die soorten. Of wil ik vragen beantwoorden van mensen. Als ik ook nog gewoon mijn eigen tuin wil onderhouden (en op tijd naar bed wil :-)), zal ik moeten kiezen. En help me daar vooral bij, want ik vind alles leuk, maar heb niet voor alles tijd. Ik moet of het plaatsen van reacties op mijn tuindagboek gaan schrappen (want vragen of mensen minder reacties willen plaatsen heeft bewezen geen nut te hebben), of stoppen met de zadenlijst, of nieuwe pagina’s en het bijwerken van oude pagina’s uit mijn hoofd zetten.

Tot slot nog even terug naar de tuin (en het weer); de weeronline belooft dat na die 22 millimeter die er donderdag valt (ik ben er nu al bang voor 🙂 ), beterschap in de vorm van een droge warme periode. Lijkt me heerlijk!

En dus hopen we misschien over 2 weken de eerste rijpe tomaatjes te oogsten. Dit jaar weer erg leuke soorten, o.a. deze:

Tomaat Striped Roman onrijp

Ziet er bijna niet meer uit als een tomaat zoals je die in de winkel ziet, ze heet Striped Roman. Ik vermoed geen geweldige smaak bij rauwe consumptie (te droog) maar des te meer als basis voor soepen en sauzen.

En ook leuk:

Dianthus superbus Spooky

De eenjarige Dianthus superbus Spooky, leuke naam ook (voor wie het stukje op de Pokon-website nog niet heeft gelezen, vorige week heb ik daar een stukje geschreven over; de toepasselijkheid van rasnamen).

En dan nu even snel naar de tuin, om even te tikken, en te kijken hoe de tuin er na alle regen van gisteren bij ligt, even een bolletje knoflook oogsten, de in trays gezaaide knolvenkel, pastinaken, rucola, krulandijvie, savooikool, etc. water geven (verder water geven zal niet nodig zijn :-), een krop sla meenemen voor het avondeten, en dat is alles. Maar ik denk wel vaker een half uurtje naar de tuin te gaan voor dat soort klusjes en dan 3 uur later pas weer thuis te komen (zonder een idee wat ik nu eigenlijk in al die tijd heb gedaan, van alles wat blijkbaar).

Graag hoor ik wat mensen die mijn tuindagboek lezen het liefst willen, het maakt het misschien makkelijker om zelf de keuze te maken; vragen beantwoorden, schrijven, zadenlijst.

Edit maandagavond 22.30 uur: ik heb al enorm veel reactie gekregen, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank!! En nu gaat er iets mis, telkens blijft bij het schrijven van een nieuwe reactie het mailadres van de schrijver daarvoor in de reactiebalk staan. Wellicht overbelasting :-). Ik heb in ieder geval voor nu maar even de mogelijkheid tot reageren uitgezet. Voor alle duidelijkheid. Ik hoop het te kunnen repareren, want anders is dit wel een erg abrupt einde 🙂

 

Van alles en nog wat

Ligt het aan mij of is dit wel een soort van moeizaam jaar?

De winter te warm waardoor in december de fruitbomen al uit gingen lopen. Die kregen vervolgens een flinke tik omdat het in het voorjaar lang koud bleef. Dan dat gedoe met die slakken. En niet te vergeten telkens 1 week mooi weer en dan weer 1 week verregenen.

Niet dat het hier echt slecht gaat hoor. Maar geweldig is het ook niet. We hebben het opgegeven met de worteltjes, 3 keer gezaaid en 3 keer niks (met verse zaden van betrouwbare herkomst), slakken? Pastinaken idem dito. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen. Haha, ik heb ze nu gewoon voor gezaaid, in een tray met extra diepe vakjes, in de kas, dat zal ze leren (de pastinaken, of de slakken of wat er dan ook telkens mis gaat). Ook hier weer verse zaden gebruikt want pastinaakzaden blijven echt niet veel langer dan een jaar kiemkrachtig dus kopen we er elk jaar een vers zakje van).

Even ter illustratie, onze maaltijd van eergisteren:

Tuinboontjes met kapucijners en erwtjes

We kunnen zo weinig tuinboontjes en kapucijners en doperwtjes oogsten dat we genoodzaakt zijn om van alle drie de soorten dan maar het weinige te plukken dat geoogst kan worden en dat te mengen. Kort gekookt en gemengd met gebakken hamreepjes, een stengelui uit de tuin (ja, die doen het goed zeg!) en wat munt was het toch een feestmaal. ‘Geniet ervan’, zei ik tegen Ruud, ‘nog 2 keer zo’n maaltje en het is voorbij met de oogst’ :-).

Zoals gezegd, we klagen niet hoor, ondanks dat de 7 aardappelen die uiteindelijk boven de grond zijn gekomen nu alsnog worden opgevreten door de slakken.

Want er is genoeg te genieten, als de zon schijnt, de vogels fluiten en we zomaar een kropje sla kunnen oogsten :-). Maar het gaat (ik tik het tussen het typen door even af) prima met de tomaten in de kas.

Tomaat Liguria onrijp

Het tomatenras Liguria. Als ik morgen naar een onbewoond eiland zou moeten gaan en ik zou 1 plant mee mogen nemen, dan zou het de tomaat Liguria zijn (of Sprite, dat zou ook kunnen maar die heb ik dit jaar niet). Een prima opbrengst, fel donkerrode grote tomaten met weinig gel maar toch veel sap, en een heerlijke, volle tomatensmaak. Nog een paar weekjes geduld, maar zelfs onrijp zien ze er al een soort van smakelijk uit. Die linkse heeft wel echt een heel vreemd friemeltje aan zich hangen, als een mini-tweeling. Ja, dat kan gebeuren met niet-hybriderassen.

Ook met de aardbeien gaat het goed, al vinden ze deze regen natuurlijk niet leuk, ondanks dat ze wel wat droger op het stro liggen dan vroeger op de grond. Al een paar kilo geplukt en er hangen nog heel veel kleine en onrijpe aardbeitjes aan de planten, die kunnen we gaan plukken als het weer na het weekend (wordt ons echt beloofd) droger en zonniger wordt.

Aardbeien oogst

We hebben ze al gegeten en ook al wat ingevroren (lekker voor later door de yoghurt, of een aardbeienbavarois als er visite komt, en anders maak ik er later alsnog jam van).

De vierde (!!) zaai van bietjes gaat nu eindelijk goed, maar toch ook nog maar wat bij gezaaid, van bietjes kun je (net als van prei) nooit genoeg hebben. En knolvenkels gezaaid want de langste dag komt al in de buurt. En krulandijvie, en cichorei, en nog wat goudsbloemen, rucola, savooikool, en noem maar op. Omdat de aardappelen zijn mislukt hebben we echt heel veel tuin te verdelen onder allerlei groenten.

Courgette planten

Wat ook heel goed gaat; courgettes, en op een ander veldje de pompoenen. Deze foto is al weer een week oud, ondertussen zijn de planten al weer gegroeid en bloeien ze volop. Komend weekend kunnen we zeker 3 of 4 courgettes oogsten. Heerlijk!! We gaan ze eten met pasta, want aardappelen hebben we niet :-).

En wat moet een mens zonder basilicum (zeker niet als er pasta met courgettes wordt gegeten komend weekend).

Op de foto de Basilicum a Foglie Violetta di Lattuga

Basilicum aFvdF

Al zo groot dat we er van kunnen oogsten. Maar wat me opvalt is dat ze elk jaar dat ik haar teel (ik oogst dan zelf zaden) wat in kleur terug loopt. Dat ervaar ik niet bij ‘smaakjesbasilicum’, zoals de Subja (smaakt nog net zo zoet en vanilleachtig als bij de eerste teelt), of de Mrs. Burns Lemon (smaakt nog net zo sterk citroen-anijsachtig als bij de eerste teelt). Maar de kleurtjes lijken terug te lopen.

Dat was de a Foglie Violetta di Lattuga in 2014:

Basilicum a Foglie Violetta di Fattuga 2014

Toen was ze duidelijk donkerder van kleur, wel ook gevlamd met groen, maar het blad is in 2014 ook meer slabladig en in 2016 al wat meer als het Genovese-type. En dat terwijl ik toch alleen zaden oogst als ik denk dat het veilig is (en veiliger dan een ras als enig basilicum-ras achterin een kas kan bijna niet, lijkt mij). Kruisen kan altijd, maar soms bedenk ik of ze terug kan lopen naar de originele vorm en kleur van waaruit ze misschien ooit is ontworpen/gekweekt. Ach, ze is hoe dan ook lekker, en dat is altijd nog wel het allerbelangrijkst.

Ik heb nog een heel klein plekje over in een kas en vorige week nog een basilicum gezaaid. En dan nu de basilicum Crimson King, die ik in 2013 als enige basilicum in een kas had (als enige basilicum trouwens in onze hele tuin) . En die zag er toen zo uit (sorry, geen geweldige foto):

Basilicum Crimson King 2013

Maar, donker hè? Erg mooi, verder Genovese-type, en lekker en bijzonder om er bijvoorbeeld een heel donkere pesto van te maken.

En aangezien een mens (net als bietjes en prei) nooit genoeg basilicum kan hebben, vorige week de toen zelf geoogste zaden gezaaid. En dit is na 5 dagen al het resultaat:

Basilicum Crimson King gekiemd

Verhip, er zit een groene tussen. En als je goed kijkt zie je er ook al drie die niet meer helemaal effen donkerpaars zijn. Ook gekruist? (achterin een kas met pas op 50 of 60 meter verderop een kas van een buurman waar ook basilicum in stond). Ik ken de route van een bij of hommel niet, maar over die afstand en dan de hindernis van 2 kassen erbij, lijkt meerdere gekruiste bloemen toch heel onwaarschijnlijk.

Het grote mysterie van het tuinieren :-). En het maakt ook niks uit, wij discrimineren niet op groene basilicum, ze mogen allemaal blijven en zijn vast allemaal even lekker. Het duurt nog even voor deze baby’s net zo groot zijn als de a Foglie Violetta di Lattuga, maar dat komt eigenlijk wel goed uit, als die groot is en gaat bloeien, kunnen we van deze Crimson (& Green) King volop oogsten (hoewel je van bloeiende basilicumplanten natuurlijk ook gewoon kunt oogsten).

Tot slot nog even een melding: ik heb op de website van Pokon ook weer een blog geschreven, en dit keer gaat dat over de leuke namen die soms worden verzonnen en gegeven aan verschillende plantenrassen, met vrolijke foto’s ter illustratie. Je kunt het stukje hier vinden (opent in een nieuw tabblad): Verleidelijke namen

 

Geen tuindagboek

Dit is geen tuindagboek hoor, maar ik wil dit wel heel graag even delen. Gisteravond heb ik op tv de Keuringsdienst van Waarde gezien, en dat ging over de toekomst van het telen van tomaten. En dat was zo’n leuke en leerzame aflevering dat ik iedereen kan adviseren om het eens te bekijken:

Keuringsdienst van Waarde, aflevering over de tomatenteelt

Ook als je zelf geen tomaten hebt en oogst is het leuk om eens te zien hoe het in de professionele teelt werkt, en hoe men denkt in de toekomst alle 7 miljard mensen op deze wereld van voldoende tomaten, of groenten in het algemeen, te voorzien. En er wordt ook nog een kunstmestfabriek getoond, ook interessant.

Oftewel, ga kijken!!

En als je het hebt gezien, kijk dan nog even terug naar dit:

Zo groeiden de tomaten in 2014 in onze kas

Kas 3 overzicht 2011

En dit, wat oogst uit hetzelfde jaar, ik dacht dat dit niet zo heel bijzonder was:

Tomaten oogst 19-7-14

En zonder er verder een waardeoordeel aan te geven mag ik wel zeggen dat ik na het bekijken van deze uitzending nog ‘blijerderderder’ ben met onze eigen(zinnige) tomaatjes :-).

 

Ook nog even iets over kale paprika’s

Eerst nog even iets over het weer; tjongejongejongejonge, kan het wat minder, zeg. Zelf mogen we vooralsnog niet klagen, wel veel regen gevallen, maar niet te vergelijken met wat er in sommige delen van Nederland en België is gevallen. Als ik het journaal zie en hoor over ondergelopen kelders, etc., moet ik altijd gelijk denken aan de mensen die in die buurt een tuin hebben en waarschijnlijk met de handen in het haar zitten. Ik wens iedereen die met wateroverlast te maken heeft of heeft gehad, heel veel sterkte, en heel veel succes met het overnieuw beginnen met zaaien en planten of repareren of wat dan ook!!

Dan eindelijk eens een stukje over onze pepers en paprika’s. Jaren geleden irriteerde ik me er aan dat ergens halverwege de zomer altijd laag hangende takken op de grond lagen, of afbraken, omdat ze heel lang en slap en breekbaar waren. En ik keek er eens goed naar, er kwamen ook nog eens geen of heel weinig vruchten aan. Eigenlijk een soort dieven dus, net als bij een tomaat. Wilde ik daar iets aan doen, en zo ja, wat, en had ik daar wel genoeg tijd voor?

En zo begon ik:

Peper gediefd

Een annuum-peper (bij chinense-pepers als Surinaamse pepers, Madamme Jeannettes, etc. zitten deze ‘diefjes’ in het jonge stadium vaak veel dichter bij de stam en zijn ze ook veel kleiner). Dit is een zaailing die ik jaren geleden had, je kunt duidelijk de diefjes links en rechts in de oksels zien zitten. Ik heb ze er eens tussenuit geknipt:

Peper niet gediefd

En gekeken hoe dat werkte. Nou, ik was er wel blij mee. En sindsdien doe ik dit bij elke peper en paprika die ik zaai, vanaf een jong stadium verwijder ik de onderste bladeren en diefjes. Met als doel een soort van onderstammetje te maken waar bovenop de plant mag groeien zoals ze wil. Maar dus zonder die slappe takken en stengels die geen of weinig vruchten dragen en zo vaak breken of op de grond liggen.

Hieronder zie je hoe een paprikaplant er hier vorige week nog uit zag:

Peper voor het dieven

Je kunt wel al zien dat ik telkens diefjes heb verwijderd en ook wat blaadjes die onderaan groeiden. Maar nu ziet dezelfde plant er zo uit:

Peper na het dieven

Nog wat meer blad verwijderd, en gelijk losjes aan de stok aangebonden. Maar nog wel genoeg blad aan de plant gelaten om voedingsstoffen op te nemen en dus te kunnen groeien. Hier staan ook altijd, zonder uitzondering, alle paprika’s en pepers met z’n drieën bij elkaar (omdat dat kan en er zo meer opbrengst is op dezelfde hoeveelheid grond en ik het er ook altijd mooi bossig uit vind zien), maar daar heb ik al eens iets over geschreven: Pepers per drie

Ik houd zo lang mogelijk het onderste gedeelte kaal, want het groeit ook gewoon weer aan, eens per maand verwijder ik weer nieuwe diefjes op het onderste gedeelte van de stam.

Daar waar de stam gaat vertakken, soms in twee, vaker in drie en zelfs af en toe in vier, daar gaat het echt beginnen, daar verschijnen de eerste bloempjes en dus pepers of paprika’s:

Peperplant vertakt

Op deze foto zie die vertakking, dat gebeurt zo rond een hoogte van 25 tot 35 centimeter, op een gegeven moment houdt de stam op met groeien maar vertakt zich, in dit geval in 2 nieuwe takken, en als je heel goed kijkt zie je zelfs al een heel klein bloemknopje-in-wording.

En dan laat ik het los, tot die vertakking blijf ik diefjes verwijderen, boven die vertakking met de eerste bloemtrosjes laat ik het gaan en groeit ze maar zoals ze wil.

En zo ziet dat er dan uit als ze groter is:

Peper Aji Blanco Cristal strippen voor

Peper Aji Blanco Cristal. Tot aan de vertakking houd ik de planten kaal, en daarboven groeit ze maar naar believen. Er staat een stok bij en ze is met touw opgebonden, niet mooi maar wel nuttig want zonder stok en touw zou ze omvallen door de zwaarte van de pepers.

Nog een voorbeeld:

Peper CGN 21500 plant

Niet de hele plant gefotografeerd maar ook hier kun je zien dat er een stok staat, de plant is vastgebonden aan de stok, en dat vanaf de vertakking de pepers komen.

Nog een voorbeeld:

Peper Mustard Habanero plant

Mustard Habanero. Ook weer een stok, touw kan ik even niet zien maar is er vast wel, want anders zou de plant omvallen of afbreken onder het gewicht van de pepers. En ook hier zie je weer dat de meeste vruchten zich na de vertakking vormen. En rechts onderaan zie je ook al weer een nieuw diefje verschijnen. Het is maar een kleine moeite om bij elke keer dat de tomaten gediefd en opgebonden moeten worden, ook even snel die kleine diefjes aan de stam onder de vertakking van de pepers weg te halen.

Peper Pimenta da Neyde plant

Ook een mooie, Pimenta da Neyde, ook hier weer 3 planten bij elkaar, 1 stok, stammetjes aangebonden, geen uitlopers op de stam tot de vertakking, en vanaf die vertakking komen de pepers en bladeren en nieuwe vertakkingen.

Tot nu toe heb ik alleen voorbeelden van pepers laten zien. Daarom ook nog even 2 voorbeelden van paprika’s, die ik dus op dezelfde manier tot aan de eerste vertakking kaal houd, eigenlijk hetzelfde maar dan gewoon in een maat groter:

Paprika Blue Jay rijpen

Paprika Blue Jay, 1 stok, 3 planten, tot aan de vertakking kaal gehouden en vanaf dat punt laten gaan en daar verschijnen de eerste paprika’s. Ze moet wel nodig aangebonden worden, de linker stam begint al wat over te hellen.

Nog een paprikavoorbeeld:

Paprika Elephant Ear

Paprika Elephant Ear; in dit geval 2 planten. En dat zal dan vast komen omdat de zaden op waren of omdat 1 zaailing niet is opgekomen, of in een vroeg stadium is bezweken, als het kan plant ik altijd 3 zaailingen bij elkaar, nooit meer dan 3, en alleen bij gebrek aan zaailingen minder dan 3). Maar 2 planten dus, 1 stok, een touwtje om de stammetjes losjes mee aan de stok te binden, kaal tot aan de vertakking en daarboven komen de vruchten, en blijkbaar was er nog een touw nodig om te zorgen dat de planten met vruchten niet om zouden vallen.

Ik kan in al mijn foto’s maar 1 foto vinden waarbij ik een keer een dief ben vergeten:

Peper Purple Habanero plant

Peper Purple Habanero. Ook hier wel een stok, en de stammetjes vastgebonden aan die stok. En de stammetjes gediefd tot aan de vertakking, maar ergens ben ik bij de planten (waarschijnlijk de plant links achter) slordig geweest. In drukke tijden en minder onderhoud kunnen de diefjes heel snel groeien en binnen een week of 3 al lange slungels tot wel meer dan een halve meter lang worden. Bij de rode pijl zie je er één; dun en slap, geen bloem, geen vrucht, en ze ligt ondertussen al op de grond. Ze gebruikt de energie van de plant zonder nuttig te zijn (en die energie had de plant beter kunnen gebruiken voor het bloeien en vrucht zetten, groeien en rijpen.

Bij de blauwe pijl zie je al weer een nieuwe ‘dief’ komen, en die kan dus in een paar weken uitgroeien tot ook zo’n slappe stengel zonder noemenswaardige bloemen of vruchten.

Nou zijn dit allemaal foto’s van planten in de kas, maar ook als je pepers en paprika’s in pot op een zonnig terras houdt kun je deze manier van dieven, opbinden en 3 planten bij elkaar toepassen. Want ook dan geldt dat je de energie die de plant heeft zo optimaal wilt gebruiken, geen overbodige stengels wilt en zoveel mogelijk opbrengst binnen een beperkte ruimte.

En voor alle duidelijkheid; dit is zoals ik het altijd doe, het staat niet in boeken, is niet bewezen of wetenschappelijk onderbouwd, en je moet vooral zelf weten hoe je pepers en paprika’s verzorgt. Ik laat alleen maar zien hoe ik het doe, misschien is het leuk, als je altijd op een andere manier pepers verzorgt, om eens beide manieren bij eenzelfde ras in dezelfde omstandigheden te proberen, en dan te ondervinden wat het makkelijkst is, of de beste opbrengst geeft, etc.. Ik ben benieuwd!!