Media

Vorige week zaterdag 4 maart heeft er in  de volkskrant een stukje over mij gestaan (iedereen die daar nog iets aardigs over heeft gezegd/geschreven hartelijk dank!).

Het is niet mijn ding, interviews niet en foto’s al helemaal niet, het haalt me volledig uit mijn comfort-zone. Maar het stukje had nog wel impact, want een paar dagen later werd ik gebeld door Chris Vemer van Radio Rijnmond, of ik mee wil werken aan een interview op de radio. Ik denk ‘nee jôh’, ik zeg ‘leuk!’.

En daar sta ik dan maandagochtend, in de tuin, met de overigens erg aardige Chris. Zo’n microfoon onder je neus doet rare dingen met een mens; door de adrenaline valt de beste helft van mijn hersencellen flauw. En de andere, duidelijk minder bedeelde helft, zorgt ervoor dat ik op iets te hoge toon wat stamel waarvan ik me later amper nog kan herinneren of er überhaupt iets nuttigs tussen zat. Afijn, mocht je toch willen luisteren naar mijn gebrabbel en ben je aanstaande zaterdag toevallig vroeg uit bed; het programma is tussen 08 en 09 uur bij Chris Natuurlijk!! op Radio Rijnmond.

Ik word in de week na het interview ook nog gemaild door uitgeverij Atlas. Of ik interesse heb in het schrijven van een boek. Een boek?! Zo’n ding waarbij woorden op papier staan in plaats van op een scherm (hoewel het één het ander niet uitsluit). Ik ben zelf nogal ouderwets, ik weet wel wat een boek is; ik hou zelf erg van boeken, vooral informatieve boeken zoals tuinboeken en kookboeken. Ik bewaar boeken (Ruud zegt dat ik ze spaar), ik raadpleeg boeken, ik blader op regenachtige middagen graag in boeken, ik koop graag boeken (laatste aanwinst is het boek Stoven van Janneke Philippi, aanrader trouwens!).

Maar kan en wil ik een boek schrijven? En zou iemand dat dan ook kopen? En waar zou het boek over moeten gaan dan, want eigenlijk staat alles wat ik nu weet al op mijn website. Ik geloof niet dat het iets voor mij is. Maar tegelijkertijd doemen er in mijn hoofd toch visioenen op van mogelijkheden; een tomatenboek met veel informatie, rassen, heel veel foto’s en lekkere (inmaak)recepten,  maar dat is er al. Of een boek over hoe een moestuin niet alleen lekker maar ook mooi kan zijn. Dat is (of was) er ook al, De Mooie Moestuin van Julia Voskuil. Dat heb ik begin jaren negentig gekocht en meerdere keren met veel plezier gelezen. Het was het boek waardoor ik voor het eerst op zoek ging naar paarse boontjes en rode sla, en het boek waarnaar uiteindelijk deze website is vernoemd. Dus een boek schrijven? Ik geloof niet dat ik het kan, en toch sluimert het. Als iemand er een mening over heeft, of tips, wat zou een leuk onderwerp zijn, of wat dan ook….. alle reacties zijn  welkom!!

Ook nog  in de media; in alle voorjaarsdrukte heb ik het gemist, maar ik las in het blog van Chantal (ikmoestuinieren) dat Gardener’s World weer is begonnen). Als er nog mensen zijn die het niet kennen, dan moet ik er zeker even reclame voor maken. Gardener’s World is een onafhankelijk tuinprogramma op BBC2, het bestaat al zo ongeveer mijn hele leven, ik keek er 25 jaar geleden naar toen Geoff Hamilton het nog presenteerde. En natuurlijk Alan Titchmarsh (‘Whatever the weather, enjoy your garden’). En nu presenteert Monty Don het (altijd met trouwe hond Nigel en sinds kort Nell erbij).

Gardener’s World gaat over tuinieren en tuinen in de breedste zin van het woord; van moestuinieren en siertuinen tot snoeien, vijvers, gras maaien, een compostbak maken, planten verzetten, kasteeltuinen, kwekers, tomaten in potten, Dahlia’s stekken, noem het maar op. Gelukkig; ik zie dat de eerste aflevering, die ik dus heb gemist, op YouTube staat: Gardener’s World 2017 episode 1. Gardener’s World wordt elke vrijdag uitgezonden, 21.30 uur, op BBC2 en op zondagochtend herhaalt.

Nog even over mijn website: ik heb de pagina’s van Aubergine, Spinazie, Artisjok en Kapucijner nagekeken en aangepast in tekst en van nieuwe foto’s voorzien.

Tot slot: komt er in dit blog nu eindelijk ook nog eens iets over de tuin en bij voorkeur met een foto erbij?

Ik ben eruit en ik heb hem ook al in huis; een nieuwe fotocamera. Iedereen hartelijk dank voor alle tips in de afgelopen weken! Mijn keuze is uiteindelijk gevallen op de Panasonic GX800.

Op de foto de gezaaide slazaden waarvan ik dacht dat het niet veel meer zou worden (en dus iets te dik gezaaid in het bakje 🙂 ).

Oude toestel:

Nieuwe toestel:

En dan heb ik de handleiding nog niet goed gelezen (want die is 259 pagina’s, daar ben ik wel even zoet mee, ik had al 2 avonden nodig om de wifi in te stellen, ik ben niet zo technisch……. en Ruud al helemaal niet).

Ach…… en de eerste bloemkooltjes in de weeuwenteelt komen er aan (vorig jaar in september gezaaid en onder glas geplant en daar overwinterd):

Oude toestel:

Nieuwe toestel:

Ik moet nog heel veel oefenen, krijg een onderwerp bij dichtbij fotograferen niet goed scherp.

En over de bloemkooltjes: ze zullen dit jaar niet groot worden, denk ik. Ik heb ze nog wat voeding gegeven, en geef de planten nu 2 keer per week water maar de planten zijn wat kleiner dan vorig jaar en het kooltje komt wat eerder dan normaal. Maar dat mag de pret niet drukken, want kwaliteit voor kwantiteit en deze bloemkooltjes zijn de allerlekkerste bloemkooltjes die er bestaan!

Nog wat meer geoefend met de nieuwe camera:

Oerprei:

En koolzaailingen:

Beetje verkeerd scherp gesteld, oefenen, oefenen, oefenen. En wie heeft daar trouwens midden bovenin aan een koolblad zitten knagen?

De volgende 2 foto’s durf ik bijna niet te laten zien, je zou bijna gaan denken dat het hier nogal een rommeltje is:

Kas 3:

Poeh, nog veel te doen maar gewoon te druk gehad met de laatste verhoogde bakken, compost, mest kruien, straatje leggen bij het terrasje, blauwe bessen planten. Links zie je gebruikte lege zakken, die moeten we nog mee naar huis nemen. Erachter de overwinteraars, die moet ik gaan snoeien, voeden en water geven, en naar buiten natuurlijk. Daarachter zie je de gezaaide radijsjes, pluksla, spinazie, rucola, andijvie en sla. En dan ben je ondertussen de bocht om naar rechts en op de terugweg. En daar zie je tot slot dan nog zaaisels; van kool en papavers tot tuinbonen (onder een perspex plaatje tegen de muizen), van peterselie en selderij tot krootjes en rode kool.

En dan kas 2, niet schrikken:

Links de weeuwenteelt bloemkool, en verder vooral heel veel zakken potgrond, volle gieters, bakken en kratten met zaaisels en zaailingen, van de koudekiemers tot doperwten en kapucijners, van eenjarigen tot prei. Het ziet er misschien wat onoverzichtelijk uit (maar ik weet zelf nog wel wat wat is, wat waar staat en wat waar gaat komen). Ik beloof volgende week weer een foto te maken. Dan is het ondertussen wat meer opgeruimd nog erger.

Dat ik geen foto van kas 1 laat zien is een teken aan de wand; daar staan de tuinstoelen, liggen bossen met tonkinstokken, staan kratten met lege potjes, liggen vogelnetten, tuinslangen en nog meer.

Maar dat wordt vandaag anders want vandaag gaan we kas 1 opruimen: stokken uitzoeken en gelijk op het juiste veld leggen,  schoonmaken, wieden, grelinetten, luchten. Want over een week of 5 mogen de tomaten en paprika’s en komkommers erin!

 

Lente!!

Zomaar, het overvalt ons bijna, woensdag nog een totaal verregende dag maar vanaf vrijdag; zonnetje, weinig wind, aangename temperaturen. Lente!!

En wij zijn niet de enigen die het voelen, als we onze fiets uit de schuur pakken worden we uitgefoeterd door meneer koolmees die ons niet in de buurt van het nestkastje duldt; duidelijk bezet. En op de tuin zien we een woerd onafgebroken naast een vrouwtjes-eend zitten (en gelijk een vraag met wellicht een ietwat feministische inslag maar waarom heeft een mannetjes-eend eigenlijk een eigen naam en een vrouwtjes-eend niet?).

Het onkruid kiemt, oh ja, dat is ook een teken van de lente, de eerste distels en straatgrasjes kiemen.

Maar veel zien we er nog niet van. Want we hebben het veel te druk. Terwijl we de eerste joggers na de winter weer over het pad langs het tuincomplex zien rennen, ontbreekt het onszelf ook niet aan lichamelijke inspanning. Poehee, in de afgelopen dagen hebben we het idee dat onze benen korter zijn geworden en onze armen juist langer. Hoeveel kruiwagens we heen en weer hebben gesjouwd, vol en leeg, geen idee, maar héél, héél veel.

Ik heb de blauwe bessen geplant:

Ze zijn nog klein, maar gezond. Alle drie zijn ze in een gat van 50x50x50 centimeter met turf geplant. De vette kleigrond die ik eruit haalde heb ik op een hoop gestort voor een allerlaatste verhoogde bak. Ik had nog een zak cacaodoppen en een zak kokos-bodembedekker en die heb ik rond alle planten verdeeld. Ziet er netjes uit zo (alleen nog even aanvegen). En groei!!

En als je goed kijkt zie je dat in de kas achter de blauwe bessen er al heel veel meer gebeurt; zakken potgrond, bakken, potjes, alles wordt in orde gebracht voor het grote zaaien en verspenen dat altijd mijn taak is.

Ondertussen heeft Ruud nog veel harder gewerkt dan ik. Hij heeft de laatste verhoogde bak gemaakt, en alle compost uit de compostbakken ligt samen met de kleigrond van de gaten van blauwe bessen in die laatste bak:

Bijna vol. En prompt kwam de mestkar aanrijden toen Ruud de bak klaar en gevuld had. En toen zijn we maar weer mest gaan kruien, de compostbakken zijn weer gevuld, in dit geval met mest:

Hier nog met een kleine kop erop, maar als we de mest een beetje uit elkaar trekken met een riek zien (en ruiken) we dat het vol aan het composteren is, de stoom komt eraf en met de compostthermometer zien we dat het meer dan 60 graden is in de hoop. Dat blijft toch een eigenaardig fenomeen, zien hoe mest met stro samen zonder hulp van wie of wat dan ook zo heet wordt.

Ondertussen, in huis…….:

…… kiemen de tomaten volop. Gezaaid in pure vermiculiet kiemen de zaden prima. Ze worden helaas wel al iets lang, en dat komt omdat ze een tweederangs plekje hebben, achter de paprika’s, pepers en aubergines. En daarom ben ik maar begonnen met een soort van ‘afharden’; ’s ochtends gaat de bak met tomatenzaaisels naar buiten en als het donker wordt mag ze weer naar binnen. Maar het wordt tijd om de eerste zaailingen te gaan verspenen, Joost mag weten waar ik die zaailingen ga laten.

Ik word trouwens wel al helemaal gelukkig als ik zie wat er kiemt; Cherry Cascade, Coral Queen, Sprite, Sophie’s Choice, Ladybird,  Black Krim, Blush, stuk voor stuk heerlijke tomaten waar ik me nu al op verheug (en als ik met mijn neus boven de zaailingen hang ruik ik het al; de niet perse erg lekkere maar wel bijzondere en herkenbare geur van tomatenblad).

Ik moet trouwens nog wel een kleine nuance aanbrengen in het verhaal over het zaaien in vermiculiet. Ik ben er nog steeds heel positief over, prima voor pepers en paprika’s, prima ook voor tomaten. En prima voor bijvoorbeeld deze gekiemde Geranium (Pelargonium) Maverick.

Ik heb de zaailingetje heel gemakkelijk uit het vermiculiet kunnen halen en over gezet in 9-centimeter-potjes met een mengsel van potgrond met 1/5e deel brekerzand.

Maar toen kwam deze uitdaging:

Coleus scutellarioïdes Palissandra. Heel kleine zaden. En heel kleine zaden worden heel kleine zaailingen. En zelfs met mijn kleine handen/vingers, en mijn engelengeduld (Ruud kucht nogal luidruchtig op de achtergrond) wordt het wel een gepriegel om deze zaailingen uit het vermiculiet te halen. De blaadjes en steeltjes nog zo klein en dun en teer dat het zou afbreken als ik het al vast zou kunnen pakken. Dus staan ze nog in het vermiculiet, ik hoop dat ze nog iets groter willen worden, maar ik begrijp ook wel dat er geen voeding in vermiculiet zit en de zaailingen er uiteindelijk in dood gaan.

Dus ergens in de komende week moeten ze eruit. En zo heb ik gelijk bedacht dat vermiculiet heel fijn is om in te zaaien, voor kleine tot middelgrote zaden en het gaat verrassend goed met grote en extra grote zaden (doperwten, Lathyrus, kapucijners, tuinbonen). Maar het is minder geschikt voor kleinste zaden (kleiner zijn dan 1 millimeter – denk aan Coleus maar ook aan Mimulus, Petunia, Asarina, Alonsoa, Helichrysum, etc.). De beste zaaimethode voor die heel kleine zaden blijft direct in een potje of in een tray met potgrond/brekerzand zaaien, en daar kunnen de zaailingen dan in blijven staan en groeien tot ze groot genoeg zijn om uit te planten of een heel plugje met zaailingen overgeplant te worden naar een grotere pot.

Dan nog even een foto van de spinazie zoals ze er nu uitziet.

Over 2 weken (zeker met het beloofde mooie weer in het vooruitzicht) eten we lekker spinazie! De kleine ovaalronde blaadjes worden de eetbare blaadjes, de langwerpige blaadjes zijn de kiemblaadjes.

En tot slot nog even de link naar mijn blog op de website van Pokon, en daarin roep ik iedereen op om toch vooral de zaaibeschrijving bij een zakje zaden aan te houden, en ik laat er wat foto’s zien van wat er gebeurt als je te vroeg en op de verkeerde plaats zaait: Pokon – Zaaibeschrijving

Zo, ik stop met dit blog voor nu, ik ga zaden uitzoeken die ik dit weekend wil gaan zaaien (en dat is vast bijna een boodschappentas vol 🙂 ).

 

Blauwe bes en compost

Tjongejonge….. we hebben hard gewerkt gisteren. Niet eens zo lang op de tuin geweest maar het was wel ‘quality time’. Zoals altijd hadden we de taken weer verdeeld, we hadden helaas alleen meer taken dan tijd, maar komende week kunnen we hopelijk nog flink aan de slag. Want er moet nogal wat gebeuren: zaaien, verspenen, nog 1 grote verhoogde bak maken, nog 2 kleine verhoogde bakken vervangen, de blauwe bessen planten, 1 stukje bestraten, de potten met matig winterharde planten mogen gesnoeid en gevoed worden en naar buiten, de 2 doperwtenrekken kunnen buiten uitgezet worden. En zo nog wel 50 dingetjes 🙂 .

Mocht je willen weten wat je nu kunt zaaien en waar: ik heb een paar jaar geleden een groentezaaikalender gemaakt, er zijn wellicht mensen die die kalender nog niet kennen: Groentezaaikalender. Ik heb de kalender zelf uitgeprint en geseald al een paar jaar standaard in mijn tuintas zitten en kijk er in deze tijd regelmatig op (en ook weer als de eerste vakken leeg komen en ik bedenk wat ik nog zou kunnen zaaien als nateelt).

Maar goed, verstand op nul en blik op oneindig, ik ga zaaien en planten, Ruud offert zich op voor de compostbak.

De blauwe bessen: ik heb er zegge en schrijve 1 geplant gisteren. Maar dat was al genoeg om tot achter mijn nek onder de modder te zitten.

Hier mogen ze komen, 3 blauwe bessen, naast de andere 4 blauwe bessen die hier al staan:

Het lijkt langer dan het in werkelijkheid is, vervorming van de foto. Maar er passen er echt drie. In de afgelopen jaren hebben we hier de blauwe bessen (en de zwarte bessen die hier dus ook stonden) elk jaar gemulchd met stro en houtsnippers zodat de grond en de bessen dus al wat hoger ligt dan het hoofdpad. Met een hark heb ik die mulchlaag weg geschraapt maar die ga ik zeker ook weer terug brengen als de bessen zijn geplant.

Gaatje graven in de vette klei:

Met dank aan alle tips in de reacties op het vorige tuindagboek (!) heb ik besloten de bessen niet in een pot met turf in te graven maar om gewoon een gat te graven van 50 x 50 x 50 centimeter en dat te vullen met tuinturf (want zoals bekend eist een blauwe bes dus zure grond).

Bovenlaag ging nog prima, maar hoe dieper, des te vetter de klei:

Je ziet zo ook de overgang van bruingrijze klei naar blauwe klei naar boven (want zo’n plakje klei natuurlijk ondersteboven in de kruiwagen gegooid, in werkelijkheid ligt de blauwste klei het diepst in de grond).

De anderhalve kruiwagen kleigrond die er per plantgat uit komt gooien we natuurlijk gewoon in een verhoogde bak. Want ik mag wel klagen over vette klei, maar tegelijkertijd is ze gemengd met compost een prima opvulling voor een verhoogde bak – houdt vocht vast, rijk aan voedingsstoffen.

Phew…… ben ik er al:

Ja, ruim zelfs, 50 x 50 centimeter breed en 58 centimeter diep.

Er gaan bijna 2 volle zakken tuinturf in. En dan eindelijk: “Dag blauwe bes Ama, hier mag je wonen, kijk eens wat een mooi plekje ik voor je heb gemaakt!”.

In niets anders dan turf. Net zo diep als ze in de pot stond.

En uiteindelijk gaat de half verteerde mulchlaag die er lag weer omheen. Die mulchlaag is natuurlijk geen zure grond (een mengsel van stro en bladafval in de herfst, en verschillende soorten houtsnippers) maar ik neem aan dat ze vrij neutraal is, geen lage Ph maar zeker ook geen hoge. En de blauwe bessen die we al hebben, hebben het prima naar hun zin onder die elk jaar aanvullende laag. Dus hupsakee, jonge Ama krijgt ook wat als bovenlaag.

Één klaar, nog 4 te gaan 🙂

Behalve dit heb ik ook nog worteltjes gezaaid, en pootuitjes en sjalotten geplant, nog wat tuinbonen voorgezaaid (ik zaai ze graag voor omdat ze hier bij ter plaatse zaaien altijd worden opgevreten door muizen en/of ratten, ze knagen gewoon gaten in het vliesdoek en graven dan de zaden op……… en ik vind ze nooit meer terug). Lathyrussen heb ik ook nog voorgezaaid, en wat koolsoorten, en peterselie en selderij, en snijbiet natuurlijk, en krootjes. Het is tenslotte maart 🙂 .

Ik las in een reactie op een vorig tuindagboek nog een vraag van iemand die in huis in een propagator koolrabi heeft gezaaid die lang en dun is geworden na het kiemen. Ik kan alleen maar zeggen dat alles wat je nu buiten kunt zaaien maar toch binnen zaait een grote kans heeft om lang en dun te worden; dat komt door de combinatie van teveel warmte en te weinig licht. Ik heb er hier eens uitgebreid iets over geschreven: Zaailingen lang en dun en iel

Oh ja, dit was dus mijn taak zaterdag. Ruud z’n target was 1 verhoogde bak vullen met onze zelfgemaakte compost.

Dit is onze compostbak (een beetje laat, Ruud was hier al over de helft met het leeghalen van de rechterkant):

Met zo’n ingenieus schuifsysteem waarbij je plank voor plank weg kunt halen om makkelijker bij de compost te kunnen. En zowel links als rechts mag leeg, de inhoud van beide bakken is 2 jaar oud, alleen de bovenlaag moet er natuurlijk even afgehaald worden (en mag weer terug in de lege bak want het is niets anders dan vers groenafval voor nieuwe compost).

Dit is het geworden:

Je kunt je bijna niet voorstellen dat dit 2 jaar geleden niets anders was dan andijviestronkjes, eierschillen, plantenresten van bonen en tuinbonen, doorgeschoten sla, wat mest met stro, gesnoeide dunne takjes, etc., etc..

En Ruud heeft deze dus helemaal leeg gehaald.

En tot slot dan nog even ter herinnering; zo was de tuin 8 weken geleden.

En zo is het dus nu, 8 weken later:

Het gaat er op lijken!! De voorste bak hebben we kunnen/mogen vullen met de mix voor je moestuinbak van Pokon, en Ruud heeft zaterdag dus de grote bak die je daarachter ziet gevuld met compost. De bak daarachter is nog voor een groot deel leeg, maar we hebben nog compost, en de grond die nog uit 4 plantgaten voor blauwe bessen komt.

De bak rechts is gevuld met eerdere compost en grond die nog op de pompoenmesthoop van vorig jaar lag. En daarin nu gezaaid, met zelfgeknipte flapjes bodembedekker van gronddoek en van stucloper. Huh?? Jaja, de ontwikkelingen staan ook hier niet stil 🙂 . Maar daarover de volgende keer meer, want ik moet daar eerst wat meer mee oefenen en foto’s maken voor ik er iets over kan zeggen. Vooralsnog zou ik in een eerste reactie zeggen dat het veel potentie heeft om weg te waaien 🙂 .

Bij deze wil ik iedereen nog bedanken voor alle reacties en tips in reactie op mijn vorige tuindagboek(en)!! Ik heb helaas echt geen tijd om te beantwoorden, maar ik lees ze allemaal en ben blij dat mensen ook op elkaar antwoord geven. Iedereen ook bedankt voor de tips m.b.t. een nieuw fototoestel!! Ik heb nog niets besloten maar ben zeker al iets dichterbij een keuze gekomen.

Ik las ook nog een vraag van iemand die zich afvroeg waarom het zo lang duurt voor ze bericht kreeg van een nieuw tuindagboek (wordt het niet tijd dat ik het ook een blog ga noemen in plaats van tuindagboek?); dat komt inderdaad omdat het systeem vast liep en nu elke minuut 1 bericht naar iemand wordt gestuurd. En dat gaat  prima zo, alleen hebben zich in de afgelopen anderhalf jaar 2500 mensen (?!? voor wat geklets over tuinieren 🙂 ) aangemeld voor die nieuwsbrief (en dus krijgen de laatst aangemelde mensen/mailadressen pas 2500 minuten na het schrijven van dit tuindagboek een berichtje). Maar goed, ik hoop beter laat dan nooit!

p.s.: ik heb afgelopen week de pagina’s met informatie over blauwe bessen en over augurken aangepast en nieuwe foto’s geplaatst, en eindelijk…. eindelijk het recept voor zoetzure augurkjes in de inmaak geplaatst:

Als een kind zo blij

Zelfs op het journaal wordt het gemeld….. dat het wel al lente begint te worden maar dat het nog zo koud en winderig en regenachtig is dat dat niet zo wordt gevoeld. Zucht….. het is straks maart en dan hebben we nog niet eens de doperwten gezaaid, en de sjalotten nog niet geplant.

Maar morgen gaan we naar de tuin! Weer of geen weer (dat kunnen we makkelijk zeggen, met kas want zelfs als het stortregent hebben we in de kas nog genoeg te doen).

Want kijk wat ik heb besteld:

Bessenstruiken bij fruitbomen.net. Heb ik nog wel wat over getwijfeld, zal ik het wel doen, is het wel veilig, en hoe zal de kwaliteit van de planten zijn. En de verzendkosten zijn best pittig, 15 euro per pakket.

Maar toen ik de doos openmaakte zag ik dat de verzendkosten een koopje zijn: men moet minimaal een uur zijn bezig geweest om de 6 struiken zo zorgvuldig in te pakken; elke bessenstruik in pot, met natte kranten op de potgrond, om voor voldoende vocht te zorgen. Alle potten met touw aan elkaar vast, alle takken per bessenstruik samengebonden, plastic rond de pot, kranten rond de takken, vast op elkaar gepakt, het kon geen kant op, heel veilig verpakt.

Voorzichtig alle verpakkingsmiddelen weggehaald. En overeind geholpen.

Soms praat ik tegen planten, het valt me zelf niet altijd direct op, maar ik zie het aan Ruud’s opgetrokken rechter wenkbrauw en het omhoog komen van het hoofd van poes Lotje  (alsof er visite binnen komt):

“Hee hallo jongens, kom er snel uit, zo lang in het donker gelegen,  jullie mogen hier wonen, leuk hè! Ik ben echt heel blij met jullie!”.

En daar staan ze dan; ik vind het prachtige planten, volwassen, veel takken, sommigen lopen al voorzichtig uit. Na de foto heb ik de plastic zakken verwijderd en de planten buiten gezet.

Oh ja, nog even over wat het zijn: 4 blauwe bessen en 1 kruisbes. We verheugen ons nu al op die nieuwe en bijzondere rassen: Ozark Blue, Patriot, Ama, Duke en Pink Lemonade. Een vroege, middelvroege, late, en niet te vergeten de roze blauwe bes waar ik enorm benieuwd naar ben. En de kruisbes Tatjana.

De Tatjana gaat morgen al de grond in (ruim plantgat, eerst potgrond in het plantgat, dan de kruisbes erin, water geven). Ondanks het feit dat het hier echt wel genoeg heeft geregend, want planten die je plant willen altijd water voor een goede start.

Voor de blauwe bessen hebben we een ander plan; onze vette klei is niet geschikt voor de blauwe bessen, die willen een humeuze zure grond en zijn gedoemd om binnen een paar jaar dood te gaan in onze tuin. En dus gaan de planten in potten met turf, en die potten graven we dan in, met in het gat ook nog wat turf, want uiteindelijk zullen over een paar jaar de wortels ook onderuit de pot komen.

Voor wie het zich afvraagt; hebben we wel ruimte voor deze bessen? Er is helaas 1 appelboom dood, vorig jaar augustus al, liet plotseling al het blad vallen en het is niet meer goed met haar gekomen. En we hebben zelf 2 zwarte bessen weggehaald (de buurman was er erg blij mee, ze staan al een paar maanden heel gelukkig te zijn in zijn tuin).

Waarom? Omdat we zwarte bessen best lekker vinden, niet rauw hoor, maar wel in jam, of liever gelei. Maar blauwe bessen vinden we verrukkelijk, in jam, desserts, zo van de plant, uit de vriezer, in koekjes, in de yoghurt, gewoon zo, een handje zoals je vroeger een handje rozijntjes van je moeder kreeg. En ze zijn zo goed in te vriezen.

En we zijn al jaren dol op blauwe bessen, maar ook al jaren weten we dat blauwe bessen in onze grond gewoon niet goed gaan, we hebben meerdere struiken zien sneuvelen bij tuinburen die haar toch probeerden te planten in de volle grond. Maar nu we al weer een paar jaar 4 blauwe bessen in potten met turf hebben en die het duidelijk goed doen, en zelfs ook een leuke opbrengst geven, hebben we besloten om er nog 5 te kopen. Nog 4 op de tuin (past precies in het rijtje) en 1 voor thuis; de roze Pink Lemonade natuurlijk. Voor het mooi, maar ze schijnt ook nog gewoon lekker te zijn).

Wat doen we dan met al die bessen en aardbeien, etc. in de vriezer. Nou, bijvoorbeeld dit:

Een bonkje bevroren aardbeien, zwarte bessen, blauwe bessen en frambozen uit de vriezer. Kwartiertje koken. en dan met een juslepel door een zeef wrijven.

En dan het sap/moes wegen en 1/3e van het gewicht in geleisuiker toevoegen. Ik had 600 gram sap/moes en voegde dus 200 gram geleisuiker toe. Weer in de pan en aan de kook brengen, 5 minuten koken en dan afkoelen. Dan is het sap/de moes zo dik als saus, en voor ons ook zoet genoeg. En dan kan ik er een dessert mee maken, zoals deze yoghurt-citrusmousse met bosvruchtensaus en verkruimelde meringue:

Kleur en dessert zelf zijn moeilijk te zien, maar dat komt ook omdat het toen ondertussen al later op de avond was en de felle ledlamp op de glazen scheen). Het was erg lekker, al vond ik het zelf wel meer een zomertoetje dan een wintertoetje door alle zuren, van bosvruchten, yoghurt en citrusvruchten. Maar ik ga het zeker komende zomer weer maken, recept volgt 🙂 .

Dat (de matige kwaliteit foto) brengt me gelijk op een nieuw punt. Ik heb besloten een nieuw fototoestel te kopen. Mijn huidige fototoestel doet het nog wel maar is verouderd en het scherm werkt niet meer. En dat is nog een compact camera, ik wil graag een systeemcamera, waar ik later misschien en bijvoorbeeld ook een mooie macrolens voor kan kopen. Als iemand tips heeft, dan heel graag want ik zoek al 2 dagen op internet (het regende toch) naar een goed en betaalbaar toestel, maar er lijken honderden fototoestellen te bestaan, de één nog ingewikkelder dan de ander. Ik heb er gewoon niet zo veel verstand van en wil me er later misschien eens wat meer in verdiepen, maar ik heb daar nu nog geen tijd voor…… ik wil gewoon mooie foto’s maken zonder al teveel gedoe.

En nog even: iedereen heel hartelijk dank voor de reacties m.b.t. de aubergine Early Black Egg; gelukkig moeten de zaden dan toch gewoon goed zijn, ik verzamel altijd alle rijpe zaden en pas als ik klaar ben met verzamelen meng ik alle zaden en verpak die; iedereen heeft dus even rijpe zaden van dezelfde aubergines. Maar aubergines zijn zeker niet de makkelijkste planten, niet om te zaaien en niet om te laten groeien en van te oogsten. Ik hoop dat bij de mensen bij wie ze niet wilde kiemen de zaden alsnog kiemen, of in een nieuwe zaaironde alsnog kiemen. Misschien kun je bij de reacties van het vorige tuindagboek nog even kijken hoe anderen haar zaaiden.

En dan tot slot (nou ja, noem het maar tot slot): het is dus bijna maart. En in de laatste week van februari zaai ik standaard mijn tomaten. Ja, dan ben ik vroeg, maar ik ben altijd graag vroeg. En dat komt mede omdat ik ook wel tomatenzaden zaai die al 5, 6 en soms zelfs al wel 7 jaar oud zijn. Mocht iets niet meer willen kiemen, dan kan ik nog een 2e zaaironde doen, en desnoods ook nog een ander ras ter vervanging kiezen.

En dus ging het vanmiddag zo:

Met een goed glas Rioja rechts, en ter compensatie een glas water links, zie ik nu 🙂 .

Ook maar eens in vermiculiet gezaaid, ik ben benieuwd hoe dat af gaat lopen. Ik heb in ieder geval een heerlijke middag gehad. Want zoals ik eerder al meldde is dit mijn favorietenjaar, een jaar waarin ik vooral rassen zaai die ik al eens eerder zaaide en waar ik toen buitengewoon tevreden over was. En dus weet ik van bijna elk gezaaid ras hoe ze eruit ziet, wat haar opbrengst is, hoe ze smaakt, ik hoop echt op een mooie zomer en de juiste omstandigheden, want als dat meewerkt zou ik zomaar een geweldig tomatenjaar kunnen hebben!

Een uurtje later:

En daar staan ze, alle tomaten voor dit jaar gezaaid, in vermiculiet, goed nat gemaakt en uitgelekt, en dan nu de kap erop en dan mag ze naar boven (waar het trouwens al heel erg druk en vol aan het worden is).

Dat zo’n winderige, regenachtige dag toch zo leuk kan zijn! Zeer tevreden met de gekochte blauwe bessen en kruisbes, ik heb er geen aandelen in hoor maar ik kan echt van harte fruitbomen.net aanraden als je fruitstruiken via internet wilt kopen; een prima kwaliteit en zorgvuldig verpakt. Ik ga later in dit tuindagboek nog eens laten zien hoe we de blauwe bessen hebben geplant.

En ik verheug me op het nieuwe tuinseizoen, nu dat maart gaat beginnen.

En ik ben blij omdat ik weet wat ik dit jaar (onder de juiste omstandigheden) van mijn tomaten kan verwachten. Om iedereen, en mezelf alvast lekker te maken……. ik dacht vanmiddag dus aan dit:

En aan dit:

 

Probeer dan maar eens niet vrolijk te worden!

 

Na zaaien volgt kiemen

Dit wordt een flink tuindagboek met van alles en nog wat; foto’s, linkjes, antwoorden op vragen en noem maar op.

Maar eerst……. tatata:

De verhoogde bak waar in november de knofloken in zijn geplant eens schoongemaakt. Tot vorige week zag ik maar een stuk of 6 knofloken. Maar in 1 week tijd zijn er heel veel bij gekomen. Is de grond al minder koud? Zijn het aantal lichturen per dag al toegenomen? Beetje van allebei misschien, ik ben er blij mee!

Ook in de kas gaan de eerste soorten van 2017 kiemen. De spinazie die ik vorige week liet zien, met kiemende zaden met nog dubbelgevouwen blaadjes, ziet er 1 week later al zo uit:

Over weer een week wordt het eerste echte blaadje gemaakt. Oftewel; over een week of 3 tot 4 (afhankelijk van het weer) eten we spinazie!

En ook de eerste tuinbonen zijn gekiemd, gezaaid in de kas, en ondertussen verspeend:

Nog maar piep hoor, maar nu ze uit hun traytje zijn en allemaal een eigen potje met grond, eten en drinken hebben, verwacht ik dat ze snel zullen groeien (wel duimen voor een zonnetje).

En zo begint het nieuwe tuinjaar echt te komen. Volgende week maart, oei…. dan kunnen sjalotten en pootuitjes de grond in. En dan hebben we nog wel wat te doen.

Ondertussen……… in huis:

Het gaat niet hard, hè, pepers, aubergines en paprika’s staan erom bekend, ze kiemen langzaam, en groeien langzaam. Je kunt je nu nog niet voorstellen dat deze 2 kiemblaadjes later af gaan vallen, als hun doel om echte blaadjes te laten groeien bereikt is. En dat 3e en 4e blaadje begint te komen, heel langzaam, maar het komt. Ook voor deze zaailingen hoop ik op een zonnetje achter het raam van de slaapkamer.

En, oh ja, had ik al gezegd dat ik dit jaar voor mijn allerlaatste zadenlijst mijn meest favoriete soorten en rassen ga zaaien? En daarom ben ik dubbel blij, ik weet namelijk al wat ik komende zomer zo’n beetje kan verwachten: de knalrode Kaboutermutsenpaprika, de vroege rode paprika Earliest Red, de lilapaarse paprika Lilac, de violetpaarse paprika Blue Jay, de lichtrode, vroege, grote en iets pittige peper Aji Blanco Cristal, de gele puntpaprika Golden Treasure, en de Titan (ja, die is wel nieuw, want je verheugen op je meest favoriete kleurtjes en vormen en smaken is helemaal leuk, maar er moet wel ook nog iets zijn om het een beetje spannend te houden 🙂 ).

Ik heb ook allerlei wat oudere zaden van sla-rassen bij elkaar in een bakje gezaaid (in de koude kas), in de hoop dat er nog iets van zou kiemen. Nou, heel veel zelfs! Ze mogen in dit bakje blijven staan tot ze zeker 4 of 5 blaadjes hebben. Dan maak ik de grond echt moddernat en kan ik voorzichtig zaailingen uit elkaar pulken en uitplanten. Niet ideaal maar het kan wel hoor. Maar ik verheug me nu in ieder geval al op gele sla, en groene, en rode, en gespikkelde.

En dat waren dan de vorderingen m.b.t. de zaden. En dan nu een flinke hoeveelheid mededelingen.

Allereerst; ik heb nog een blog geschreven op de website van Pokon, en daar laat ik zien hoe onze tuin er een paar jaar geleden uit zag en hoe nu de vorderingen van het maken van de grote verhoogde bakken gaat, een deel is al gevuld, en er is er weer één bij, nog één te gaan en dan stoppen we er mee voor dit jaar: Verhoogde bakken

Dan ook dit nog: Groei & Bloei heeft me gevraagd of ik van een aantal groenten en kruiden een stukje wil schrijven op hun website. Ja natuurlijk!! Het zijn wat andere stukjes dan die ik op mijn eigen website schrijf, meer kort en bondig (op mijn eigen website wellicht niet mijn sterkste eigenschap 🙂 ), meer algemeen en vooral voor de beginnende moestuinder die een Albert Heijn moestuintje heeft gekregen bij de boodschappen. Want die schijnen er dus ook dit jaar weer te komen. En ik vind dat leuk!! Niet iedereen is het met me eens en dat is prima, ik las vorig jaar negatieve reacties over dat Albert Heijn alleen maar geld wil verdienen (open deur, lijkt mij), veel van die moestuintjes gedoemd is te mislukken, etc.. Wat mij betreft is elk kind (of volwassene) dat, voor nu of voor later, nog eens met plezier terug denkt aan een zelfgezaaid potje peterselie er één, en mogelijk een zieltje gewonnen voor het moestuinieren 🙂 ! Maar afijn, om een lang verhaal kort te maken, met dat doel heb ik de stukjes geschreven, en een paar stukjes plus een eigen foto kun je daar al vinden:

Je kunt er reacties achterlaten en op die manier misschien ook nog extra tips geven en zo bijdragen aan een goede afloop voor al die moestuintjes.

Poeh, wat een hoop meldingen. Want nu een vraag van iemand uit een vorig tuindagboek, hoe het met de tomaatjes van het ras Mount Vesuvius is afgelopen. Nou, zo:

Dit zijn de allerlaatste 3 tomaatjes, ze zijn wel erg gekreukt en gedeukt maar leven nog steeds (op een koele kamer bij ongeveer 10-12 graden). Voor wie het verhaal van deze ‘bewaartomaatjes’ uit Italië van eigen teelt heeft gemist, ik heb deze tomaatjes op 17 september geoogst, helaas niet heel voorzichtig behandeld en ik kwam er vervolgens achter dat je deze tomaatjes lang zou kunnen bewaren.

Doorgesneden:

De tomaatjes zijn dus op 17 september 2016 geoogst en koel bewaard. En we hebben nu de laatste 3 opgegeten, 5 maanden en 1 week nadat ik ze heb geoogst. En ze waren nog lekker; sappig, vlezig, fris tomatig van smaak, alleen het velletje, dat is wat stevig (moet ook wel als je bijna een half jaar ligt te liggen). In dit favorietenjaar zaai ik haar natuurlijk weer!

Iemand vroeg ook nog iets over het zaaien in vermiculiet en vooral het hergebruik; wat te doen als er bacteriën of schimmels in achter blijven. Dat weet ik ook nog niet precies want dit is het eerste jaar dat ik het probeer maar als je het vermiculiet helemaal goed laat drogen is er geen voedingsbodem meer voor bacteriën. Maar bij twijfel, en omdat vermiculiet zo heet kan worden dat ze bij de bouw van schoorstenen wordt gebruikt, ga ik bij twijfel gewoon eens proberen er kokend water over te gooien.

En dan nog John, met zijn prei-zaailingen die in huis lang en dun worden: naar buiten. Prei kan makkelijk -10 verdragen (dan groeit ze natuurlijk niet meer maar liever een week niet groeien dan 15 centimeter hoog worden). Misschien ben je nu al te laat, het kan zijn dat je zaailingen om gaan vallen als je ze buiten zet. Maar waar je ze nu hebt en houdt gaat het ook niet goed. Prei is trouwens een eenzaadlobbige; en dat betekent dat ze in één spriet omhoog komt. Zo zien preizaailingen eruit:

Tweezaadlobbigen kiemen met 2 tegenover elkaar staande blaadjes, éénzaadlobbigen kiemen zo, met 1 lange spriet, net als bijvoorbeeld maïs. Dus misschien gaat het nog niet zo slecht met je zaailingen. Maar ze moeten wel naar buiten, wellicht met afharden, maar prei zaai je niet binnen (ik heb ze nog wel eens in januari in de volle grond gezaaid, het kiemen duurt 2 of 3 weken langer dan zaaien in de koude kas maar het gaat prima).

Dan nog een opmerking van 2 mensen in een vorig tuindagboek over zaden (van mij) van de aubergine Early  Black Egg die niet willen kiemen en de vraag of de zaden wel goed zijn. Daar schrik ik altijd een beetje van, ik probeer echt op de juiste manier te oogsten (vruchten laten hangen tot ze helemaal verkleurd en gerimpeld zijn, verse zaden, afgelopen september geoogst, de zaden spoel ik uit in water, alles wat drijft gaat weg, alleen gezonken zaden droog ik en alleen mooie gevulde zaden die karamelkleurig zijn verpak ik). Zijn er meer mensen bij wie de Early Black Egg niet wil kiemen?

Dan nog een erg leuke vraag van Hanneke over het zaaien; of het niet beter is om te zaaien in (deels) de grond waar later in geteeld gaat worden. Van vermiculiet of koffiefilter naar grond is zo’n grote overgang dat er zaailingen dood gaan. Als iets kiemt in bijvoorbeeld potgrond met kleigrond en zand (dus dat waarnaar ze later ook worden verspeend) is de kans groter dat zaailingen het overleven en ook sneller na het verspenen weer aan de groei gaan. Dat is zo, dat ben ik helemaal met je eens. Ik heb er ook eens iets over gelezen en het ook wel eens geprobeerd, al is dat ondertussen wel heel lang geleden hoor. Mijn ervaring was (ik zaaide in kleigrond met zand en bemeste tuinaarde) dat niet veel meer dan de helft van de zaden kiemden, het waren peperzaden (van een Madamme Jeannette of iets in die richting). Dus ik verloor al veel van de zaden voor ze kiemden. En ik vroeg me af; wil ik al de helft van de zaden verliezen voor de kieming of ik wil onder zo gunstig mogelijke omstandigheden zo veel mogelijk zaden laten kiemen? En ga ik dan bedenken wat de beste manier is om ze verder te laten overleven en groeien, en neem ik het op de koop toe dat er nog wel eens een zaailing dood kan gaan van een te grote overgang? Maar je hebt er zeker een punt, en met bijvoorbeeld kool of uien, etc. heb ik het wel geprobeerd (en nog wel eens, ook uit krenterigheid, half potgrond, half grond uit de tuin) gaat het wel prima, en dan is er inderdaad ook bijna geen groeistilstand zoals ik die wel altijd heb bij pepers. Maar toch ben ik nu heel blij met mijn pepers; bijna alles gekiemd, een paar dode zaailingen een paar dagen na het verspenen, maar het gros leeft en groeit.

En dan is dit wel het einde van dit lange verhaal, nu de storm voorbij is gaan we maar eens voorzichtig kijken of er schade is aan kas of wat dan ook op de tuin.

Maar tot slot nog 1 tip die niets, maar dan ook helemaal niets met tuinieren te maken heeft, maar wel geweldig leuk en lekker voor het weekend; bak deze Chocolade Crinkle Cookies:

Mooi hè? En ze waren lekker! Het is misschien wel 5 jaar geleden dat ik voor het laatst koekjes bakte, maar deze ga ik zeker vaker maken. Je kunt hier het recept vinden: Chocolate Crinkle Cookies