Hard gewerkt

Wat een mooie week hebben we! En dat doet ons ook beseffen dat we een beetje op moeten gaan schieten, de tuin klaar maken voor de lente. En dus hard gewerkt deze week.

Maar zoals altijd is er een verschil tussen de plannen en wat we uiteindelijk doen. En zo kwamen we op de tuin, met plannen voor het plaatsen van een verhoogde bak en het schoonmaken van de gebruikte potten. Maar toen kwamen we deze tegen:

Oei, de mestkar……. ook belangrijk, en fijn! Dus plannen opzij, en kruien maar. Ik trek met de hak (je ziet hem nog bovenop liggen) de mest van de kar, in een kruiwagen die ik net onder de kar zet. En Ruud brengt de kruiwagens vervolgens naar de tuin.

Het was al lekker ‘oude’ paardenmest, we krijgen die van een manegehouder dichtbij de tuin. De kar staat soms al wel een paar dagen te wachten voor hij tijd heeft om de kar bij ons tuincomplex neer te zetten. En dan begint de compostering soms op de kar al op gang te komen.

Misschien is het hier iets beter te zien, zodra ik mest weg haal en er een onderlaag bloot komt te liggen voel ik de warmte al en komt de rook van de mesthoop af.

Als ik nog wat dichter inzoom op de mesthoop zie je dit:

Ook hier komt de rook er vanaf. En je ziet al helemaal wit uitgeslagen stro en mest, alsof het zo warm is dat het brandt en in as verandert. En dat is dan nog niet eens zo overdreven gezegd, ik heb de compostthermometer nog even in de hoop gestoken; 68 graden! Zoals ik op de pagina over compost maken al eens heb verteld is dit het resultaat van groen (mest) en bruin (stro) materiaal dat gemengd is in paardenstalmest, en dat dus al snel kan gaan composteren, binnen een paar dagen.

En zo zag een paar uur later de tuin eruit:

Ja, er lagen nog wat restjes sneeuw, maar wij hebben het niet koud gehad 🙂 . Naast de mest die je ziet ligt er ook nog wat op de composthoop, en een paar kruiwagens voor de kas voor de courgettes.

En dus niet toegekomen aan het maken van een bak en het schoonmaken van de potten, en toch blij! Dat neemt niet weg dat we toch ergens deze week ‘onze target’ wilden halen, en dus woensdag nog een dag naar de tuin. Wat een heerlijk weer, compleet lente, de zon schijnt, geen wind, 12 graden, sjaal af, handschoenen uit, vogels fluiten. En lekker gewerkt. Met dit als resultaat:

Ruud hard gewerkt, 1 bak klaar en een volgende op 1 kant na (maar de planken waren op, eerst weer nieuwe kopen). In de 2 bakken heeft Ruud een laag verse mest gegooid. Nooit voor uien, worteltjes of bonen gebruiken hoor! Maar hier gaat nog een laag grond overheen en dan mogen er in mei koolgewassen en vruchtgewassen in. De urine uit de mest is tegen die tijd wel uitgespoeld, en als het meezit is de mest al aan het composteren, en heeft daarbij wat warmte afgegeven, en heeft het heel veel actieve bodemorganismen opgeleverd. Maar dat duurt dus nog een paar maanden.

We willen nog 2 bakken maken (ergens in de komende 2 weken) en dan is het genoeg voor dit jaar. Want dan gaan we natuurlijk tuinieren; sjalotten en uitjes poten, kapucijners en doperwten voorzaaien, rekken voor de doperwten plaatsen, kool voorzaaien, bloemen zaaien, de tuin mest geven, etc..

En dit was mijn taak voor die dag:

Oh ja, dat stond al zo sinds ongeveer november. Ik heb alle potten stuk voor stuk leeg gekiept in een kruiwagen, vervolgens zoveel mogelijk resten van planten eruit gehaald, nog een pissebeddennest gevonden en dat op de composthoop gegooid (ga daar je werk maar doen!), wortels eruit, en restje onkruid. En goede, losse grond weer terug in de potten, want natuurlijk is die nog prima bruikbaar, er zit alleen geen voeding meer in, maar die voeding ga ik pas geven wanneer er weer planten in worden geplant.

Na een paar uur was dit het resultaat, het zonnetje staat ondertussen laag, alles netjes aangeveegd, potten gevuld met schone, goede, losse potgrond met brekerzand gemengd.

Er is misschien niet heel veel aan te zien. Maar wacht maar, tot alle bloemen en planten van de planning hier staan. Want lege potten staan nog achterin de tuin. En in de kas staan de overwinteraars als Salvia Amistadt, wat Fuchsia’s, en eigenlijk weet ik niet wat er nog meer staat. Dat is een taak voor volgende week; de potten die in de kas staan nakijken, dood blad weghalen, terug snoeien, voeding geven en water geven; dan kunnen die planten in de kas weer aan de groei komen.

Met pijn in het hart nog een muntplant weggegooid. Want hoeveel munt wil een mens hebben, ik heb Marokkaanse munt, basilicummunt, Zwitserse munt en citroenmunt, dat waren ‘2 munten’ teveel (je moet het ook allemaal nog maar een heel tuinjaar water geven hè). En als ik heel eerlijk ben vind ik de Zwitserse munt zelf de allerlekkerste, een sterke munt, als van die heel erg pepermuntachtige kauwgom met de naam spearmint of smashmint of zoiets. Heel erg frisse munt, lekker!

En de laatste aardperen geoogst, pot weer schoon en leeg. En zo zijn we wel toe aan een nieuw tuinjaar. Nog 2 weekjes en dan ga ik tomaten zaaien, ook altijd een project op zich: niet eens het zaaien maar vooral het verspenen van die 100 zaailingen en vervolgens het herbergen in huis tot ze mee mogen naar de tuin 🙂 .

En tot slot nog even een foto van het eerste leven in de tuin (in de kas dan hoor):

Anderhalve week geleden gezaaid, spinazie, en nu al aan het kiemen. Met de zon van de afgelopen dagen is het lekker warm geweest in de kas. En voor ons is dat toch een soort begin van het nieuwe tuinjaar, de eerste oogst is in de verte in de maak 🙂 !

 

Geduld

….. niet mijn sterkste punt. Maar nu er weer een vorstperiode komt moet ik mezelf toch maar proberen een beetje in te houden. Dat valt niet helemaal mee, ik heb de eenjarige bloemenzaden met lange kiemduur en langzame groei al klaar liggen. Maar niet zo veel plaats meer in huis, de beste plekjes (op een licht verwarmde kamer voor het raam op het zuidwesten) zijn al ingenomen door alle pepers en paprika’s.

Dus ik ga proberen om nog 1 tot 2 weekjes te wachten met het zaaien van deze ‘lastige eenjarigen’. En dan heb ik het natuurlijk niet over eenjarigen als Tagetes en Calendula en Helianthus en zo, maar vooral over de soorten als Maurandya erubescens (heette dat vroeger niet gewoon Asarina, en wie verandert die naam dan zomaar?), Coleus scutellarioïdes Palissandra, Lepechinia hastata, Orthrosantus polystachyus en meer van dat soort bijzondere en soms tongbrekende namen.

Afijn, wat doet een mens als er niet getuinierd kan worden? Nou, dan is het mooi tijd voor de website. Ik heb in de menubalk de Inmaakrecepten weggehaald, die kun je voortaan onder de Recepten vinden (of gewoon via de Indexpagina).

En dat heb ik gedaan om ruimte te maken voor een nieuw hoofdstuk, zoals eerder al genoemd; over Kruiden.

En ik heb al 3 hoofdstukjes geschreven!

Zouden jullie het trouwens handig vinden als ik voortaan reacties toesta op die pagina’s? Ik heb geen tijd om overal vragen te beantwoorden hoor, maar mensen kunnen daar misschien wel antwoord op elkaar geven. En er kunnen natuurlijk ook nog tips worden gegeven – uiteindelijk schrijf ik die pagina’s ook alleen maar vanuit mijn eigen ervaring, en dat is zeker geen wetenschappelijke of complete informatie.

Maar ik heb ook nog wat andere dingen op de website gedaan, zo links en rechts wat foto’s toegevoegd die ik in 2016 heb gemaakt. Maar ik heb bijvoorbeeld ook het recept geplaatst van deze mooie maar ook makkelijke en tegelijkertijd heerlijke appeltaart:

 

Ik durf het bijna niet te zeggen maar met gekochte appels, want onze appeloogst was erg matig en de oogst die er was zit al lang als appelcompote in potten). Je kunt het recept hier vinden: Franse appeltaart met frangipane

En dan nog iets leuks; ik kreeg 2 vragen/opmerkingen van mensen die zich afvroegen of ik wel eens in vermiculiet had gezaaid. Ja, maar dat is wel jaren geleden en ik vond het toen een heel (en heel duur) gedoe – vermiculiet vinden en kopen was toen al een hele toer, dat werd nog niet in tuincentra verkocht.

Nieuwe tijden, nieuwe inzichten, en misschien moest mijn hoofd ook even aan het idee wennen, ik ben ook geen 20 meer 🙂 . Maar nu ik er weer eens naar werd gevraagd zou ik zeggen: Leuk om te proberen!! En daar ben ik dus al aan begonnen, en ik ben er tot nu toe (maar mijn liefde is nog pril hoor) ook erg tevreden over.

Ik zag over het zaaien van vermiculiet deze 2 pagina’s: Floor op de website van Pokon en The Seedsite. En dus ben ik bezig zelf een pagina te schrijven over mijn eigen ervaringen met het zaaien in vermiculiet. Tot nu toe alleen nog maar geprobeerd met paprika’s en pepers maar ik ga er zeker ook bloemen en andere groenten en kruiden in zaaien, dus de pagina zal later nog aangevuld/bijgewerkt worden. Maar hier kun je de eerste informatie vinden: Zaaien in vermiculiet. En om even aan te geven hoe het hier in de afgelopen 2 weken is gegaan, deze foto:

Ik heb de paprika Tollis Sweet gezaaid, op dezelfde dag, zaden uit hetzelfde zakje, beiden in de propagator, zelfde temperatuur, vochtigheid, etc.. De bovenste 2 zaailingen zijn gekiemd via de denomethode (tussen koffiefilterpapier in een plastic zakje dus). De onderste 2 zaailingen zijn gekiemd in vermiculiet. Eigenlijk zie ik weinig verschil, het ene zaailingetje iets langer dan het ander, maar de 2 bovenste zaailingen uit de denomethode zijn ook al wat verschillend ten opzichte van elkaar, dat is normaal. De onderste 2 zaailingen uit de vermiculiet-test hebben al wat bredere blaadjes, bij de bovenste 2 zaailingen uit de denomethode zijn de blaadjes zeker niet kleiner maar gewoon nog wat meer verfrommeld door het kiemen tussen 2 lagen koffiefilter, ze moeten zich nog even ‘uitvouwen’.

Het is bijna zielig om te zien, 4 van die blote zaailingen die al uitdrogen en onderkoeld raken. Direct na de foto zijn ze uiteraard opgepot in P9-potjes met een mengsel van potgrond en brekerzand, flinke slok water erbij. En ze staan er nu goed bij, geen verschil te zien tussen de 2 methodes.

Dan kun je je ook afvragen of zaaien in vermiculiet dan wel een welkome aanvulling is op de al bekende manieren van zaaien. Ik vind vooralsnog van wel. Om 2 belangrijke redenen: de eerste is dit:

Zo gemakkelijk heb ik nog nooit kunnen verspenen. Je pakt het zaailingetje gewoon bij de blaadjes vast en trekt het o-zo gemakkelijk uit het vermiculiet.

Reden 2 is omdat je vermiculiet kunt recyclen. Vermiculiet is niet goedkoop, dat is duidelijk. Maar vermiculiet gebruik je hierbij als niets anders dan een medium om in te kiemen (er zit geen voeding in vermiculiet; na de kieming moeten de zaailingen van een ‘zaaimedium’ naar een ‘voedingsbodem’). Als de zaden zijn gekiemd kun je het vermiculiet laten drogen en hergebruiken. En dat maakt het dan ineens erg interessant en relatief goedkoop in gebruik. Je moet daarbij natuurlijk wel bedenken dat er later nog wel eens een zaadje kan kiemen dat in een vorige zaaironde niet kiemde. Maar dat lijkt mij op zich geen nadeel, mits je maar kunt herkennen wat een afwijkend zaailingetje alsnog zou kunnen zijn (en anders kom je er vanzelf achter als het gaat groeien en bloeien 🙂 ).

Voor het zaaien in vermiculiet heb je wel een soort van propagator nodig, dat is een onderbak die je kunt afsluiten met een min of meer doorzichtige kap of deksel. Je kunt er bijvoorbeeld ook een vershouddoos of diepvriesdoos voor gebruiken, mits het maar doorzichtig is (er moet licht in kunnen voor de kiemende zaden). Toevallig zag ik dat de Action nu nog even (tot 14 februari) een propagator in de reclame heeft: Kweekkasje van de Action

En zo is het een tuindagboek met van alles wat geworden. Van alles om de tijd maar vol te maken tot we weer verder kunnen in de tuin, of kunnen gaan zaaien 🙂 .

Ik heb op de website van Pokon trouwens ook nog een stukje geschreven, dit keer over onze vette kleigrond, met foto’s van kleibonken en vieze laarzen, en over het werken met de grelinette, en de verhoogde bakken die we aan het maken zijn: Vette klei

Tot slot dan nog even een foto van één van de eerste paprikazaailingen die eindelijk en heel voorzichtig haar eerste echte blaadjes krijgt na de 2 kiemblaadjes:

Het gaat langzaam, tergend langzaam, maar het komt! En als er eenmaal 4 blaadjes zijn gaat het veel sneller. Meer blaadjes kunnen meer voeding opnemen en dus ook sneller blaadje 5 en 6 maken. Voor je het weet kunnen we gaan oogsten 🙂 .

 

Afvinken

Wat een prachtige dag was het; zonnetje, 13 graden, weinig wind, het leek wel lente. En dus hadden we de dag ervoor al een lange en vruchtbare dag op de tuin gepland.

En zo was het. Van tevoren bedacht wat we wilden gaan doen. Ik ga kas 2 opruimen, snoeien, misschien nog een verhoogde bak schoon maken. Ruud gaat zich toeleggen op het maken van verhoogde bakken.

En zo gingen we aan de slag, terwijl de zon scheen, de vogels floten (die voelen ook de lente in de verte al een beetje aankomen), geen kip op de tuin (en het is heel gezellig als er mensen op de tuin zijn, maar als er niemand is kunnen we wel lekker doorwerken).

En zo werd het een mooie dag, moe, spierpijn (want een mens moet ook weer wennen aan het gebruik van spieren die de hele winter stil hebben gestaan, of misschien is ‘gehangen’ en beter woord). Maar we hebben veel gedaan. Voldaan dus 🙂 .

Ruud heeft de eerste grote verhoogde bak in de tuin klaar. Mooi hè! Ik ben er echt heel blij mee!

We gaan ze dit jaar natuurlijk niet allemaal af krijgen. Omdat het toch best veel werk is, en het hout kost ook veel geld, vervolgens komt de vraag waar we de bakken mee gaan vullen, en tot slot komt er straks ook een tijd dat we het te druk krijgen in de tuin, van zaaien en planten tot wieden en water geven. Maar elke bak die we deze winter/lente nog af krijgen is er één, stapje voor stapje.

Ruud begint ondertussen aan een tweede verhoogde bak, in het stuk tuin waar al wel meer verhoogde bakken staan. Dit was een soort kruidentuintje maar ik heb vorig jaar veel kruiden in een verhoogde bak thuis geplant (en daar erg blij mee want nu kan ik vanuit de keuken even snel in de achtertuin wat verse kruiden pakken als ik ze nodig heb).

Een paar uur later:

De tweede verhoogde bak is klaar. En gevuld met de grond uit 1 (toch al kapotte) bak die we af gaan breken (omdat we een stukje tuin weg hebben gedaan gaan we een wat ruimer zitje maken).

Ik heb nog wel aan Ruud gevraagd waar de 3 planten knoflookbieslook zijn gebleven, zoals je die op de foto erboven nog wel kunt zien. Ruud zegt ‘gewoon grond erop, komt vanzelf wel weer naar boven’. Uhh, oke, het zal dan wel 🙂 .

En wat heb ik dan gedaan?

Nog even de foto van de werktafel in kas 2, uit het vorige tuindagboek:

En zo is het nu:

Zo, daar valt weer mee, en op te werken. Ik heb gelijk de grote bak gevuld met een mengsel van potgrond en brekerzand, dan kan ik gaan zaaien wanneer ik wil (nu nog niet, maar over een week of 2 ga ik wel doperwten en kapucijners voorzaaien).

En ik heb gesnoeid:

De aalbessen voor het snoeien:

En na het snoeien:

Misschien lastig te zien, dat komt door het heerlijke zonnetje als tegenlicht. Maar dwarse takken zijn verwijderd, en takken die te hoog werden, en takken die te ver richting het pad groeiden. In ieder geval is dat ook klaar, kan er weer een jaar tegen. En de appelbomen en perenbomen zijn ook gesnoeid

En tot slot nog 4 verhoogde bakken schoongemaakt. Poeh, en toen waren we wel moe. We moeten weer wennen aan het tuinieren, de hele dag buiten, lekker werken, zon, wind, bukken, lopen, sjouwen, knielen, strekken. Wat zullen we lekker slapen vannacht 🙂 .

Morgen nog een dag naar de tuin, met nieuwe plannen; de 2 laatste vakken omwoelen, en nog één verhoogde bak maken. Er moeten 3 verhoogde bakken worden vervangen:

Kuis verrot 🙂 . Ergens in de volgende week gaan we dit voorzichtig slopen en er gelijk nieuwe planken voor in de plaats zetten en vastmaken.

Oftewel; we hebben nog genoeg te doen voor het nieuwe tuinseizoen kan gaan beginnen. Als het nou eens een paar weken dit weer zou kunnen blijven……..

Tot slot nog even over de website: ik heb een pagina geschreven over snijselderij, en de pagina over aardbeien nagekeken, aangevuld en nieuwe foto’s geplaatst. Ik hoop in de komende weken nog wat meer pagina’s over kruiden te plaatsen, afhankelijk van het weer (vriest het; dan tijd voor de website, dooit het; dan tijd voor de tuin 🙂 ).

Ondertussen zijn er ook zoveel pagina’s dat je ze op een desktop niet allemaal meer via het drop down menu kunt zien, een aantal pagina’s vallen buiten beeld. Voor wie er interesse in heeft om op een desktop alle pagina’s in een overzicht te zien is het misschien handig om de indexpagina te bekijken (die heb ik ook bijgewerkt). Op tablet en mobiel zie je in het menu natuurlijk wel gewoon de lange lijst met pagina’s.

 

Niet opgeven

De vorst is voorbij. Joepie!! En dus kunnen we aan het werk op de tuin. Fijn! Want nog zoveel te doen, er moeten nog bakken worden schoongemaakt, er moeten 2 bakken worden vervangen, 1 bak gaat helemaal weg (om wat ruimer te kunnen zitten), er moet nog 1 groot vak schoon worden gemaakt en omgewoeld, de bessenstruiken en fruitbomen moeten nog worden gesnoeid, de potten moeten nog worden geleegd en schoongemaakt, er moet nog worden opgeruimd, en gezaaid, en noem zo nog maar 100 dingen.

Maar misschien was ik iets te voorbarig, komt vast door alle regen en storm en daarna vorst, het voelt alsof ik al 4 weken niet meer op de tuin ben geweest (en dat kan op 2 keer een uurtje koudekiemers zaaien en aardperen oogsten na ook wel kloppen).

Het zat ons niet mee. Op tijd naar de tuin, de te behalen targets vastgesteld. Maar toen we over het bruggetje naar onze tuin liepen zagen we het al, nog flink wat ijs in de sloot, meer dan verwacht.

Oei, eerste bijstelling van de plannen. Is de grond wel ontdooid, voldoende voor de grelinette? Nee dus. Maar we geven niet op; dan gaan we de potten schoonmaken, want er hangen soms nog resten eenjarigen van vorig jaar in.

Bovenste 2 centimeter van de potgrond ontdooid. Maar de 7 tot 8 centimeter daaronder knal bevroren.

Oei, tweede bijstelling van de plannen. De potten moeten later deze week aan de beurt komen. Dan gaan we maar opruimen, want het is nogal een zootje in kas 2:

Sorry voor de wat knullige foto, die heb ik van buitenaf moeten maken, door het niet helemaal schone ruitje van de deur. Want daar is het volgende euvel; we kunnen niet naar binnen.

Dit is de deur (en je ziet dus achterin de plank met nogal wat troep die daar vorig jaar is verzameld (opgestapeld is misschien een beter woord). De deur loopt onder en boven in een soort rolijzer, zo ziet dat eruit:

En door de vorst zet dat ijzer uit, of het komt omhoog, of hoe je dat dan ook noemt. En dat betekent dat bij deze vorst de deur te strak tussen het boven- en het onder-rolijzer zit………… en dus niet open gaat.

Getsie, wat moet een mens wel niet overwinnen om te kunnen tuinieren deze dag? Grond bevroren, grond in potten bevroren, deur die niet open kan. En daarmee kunnen we dan ook gelijk het snoeien van de fruitbomen en -struiken van ons lijstje schrappen (want de snoeischaren en het zaagje liggen in de kas waar de deur niet van open gaat 🙂 ).

Tjongejonge, wat is er dan nog wel te doen in de tuin? Maar kijk, kas 3 gaat wel open! Zit blijkbaar iets ruimer in zijn jasje, die deur staat trouwens in de zon, de deur die niet open kan staat in de schaduw.

Dus wat hebben we voor opties; zaaien natuurlijk!!

Eerst de grond aanharken. Daarna maken we zaaigeultjes. Dat doen we door een dikke stok op de grond te leggen en die met één voet een beetje de grond in te duwen – een rechter zaaigeultje dan op deze manier kun je niet maken.

Op de foto zie je 2 zaaigeultjes waar al radijszaden in liggen (wij gebruiken er het ras ‘Ronde rode Broei’ voor, een ras dat zeer geschikt is voor extra vroege teelt onder glas – zomerradijzen maken in de kas vaak veel blad en heel kleine radijsjes, deze radijsjes maken ondanks de kou mooie radijsjes en weinig blad).

En op de foto zie je ook Ruud z’n knieën op een plank (zo trapt hij de behoorlijk natte grond niet vast. Je broek blijft er ook wat schoner van (of misschien is minder vuil een betere term). Knielkussentjes hebben we natuurlijk ook, maar de plank zorgt gelijk voor weer een nieuwe rechte lijn waarlangs we weer met de stok een nieuw zaaigeultje kunnen maken.

Afijn, een klein uurtje later…….

…….. hebben we 4 rijtjes radijsjes gezaaid, 3 rijtje pluksla en 7 rijtjes scherpzaad spinazie. De geultjes met zaden hebben we afgedekt met wat brekerzand, zo zijn de kiempjes straks makkelijk te vinden. En de rijtjes markeren we ook nog door er witte stokjes bij te steken (die zagen we van een elektriciteitsbuis, ze zijn al zeker 20 jaar oud, en gaan nog wel 20 jaar mee).

Er was nog 1 probleempje; het heeft op deze natte grond niet veel nodig, maar gewoon 1 keer water geven is voor de start van de kieming wel erg fijn. Maar in de watertonnen ligt nog een laag ijs van zeker 10 centimeter. En dus hakken we met een stuk ijzer een stukje ijs weg zodat we in ieder geval een klein gietertje water kunnen vullen. Tjonge, dat soort ontberingen zijn we toch niet meer gewend, mijn vingers vriezen er bijna vanaf, zo koud is dat water 🙂 .

Afijn, niet veel gedaan, maar toch een voldaan gevoel. Ik had thuis trouwens ook al wat voorgezaaid en dat kunnen we deze week naar de tuin brengen. Ik heb over dat voorzaaien (van bijvoorbeeld tuinbonen, zomerprei, etc.) iets geschreven op de website van Pokon: Zaaien 

Tot slot dan nog even wat over de reacties op het vorige tuindagboek: ik kreeg van 2 mensen de tip om niet meer te spitten en naar filmpjes te kijken op YouTube. Wij spitten ook niet meer hoor, we woelen de bovenlaag van de grond alleen nog maar om met een grelinette, zonder dat wordt de vette kleigrond hier heel vast en dicht en zonder lucht, en wordt dan keihard, met geen worm meer te zien, en de grond die in natte perioden stinkt als bijna een riool (is onze ervaring van 1 jaar niet spitten en niet woelen). Wel of niet spitten heeft voor een groot deel ook nog wel te maken met de grondsoort waarop je tuiniert. Maar voor wie de filmpjes wil zien (want ze zijn niet alleen informatief maar ook heel leuk, ik kreeg bij alle beelden van de tuinen in de zomer al een lentegevoel): de tuin van Charles Dowding en de tuin van One Yard Revolution.

En verder:

  • over de vraag over cocopeat: ik was niet helemaal tevreden over de blokken cocopeat die ik bij de Action kocht, ik heb er hier iets over geschreven: Dood en Leven en hier: Algemene zaai-informatie (boven punt 7). Ik heb nu van Pokon 3 verschillende soorten potgrond gehad om eens te testen; gewone potgrond, biologische potgrond en kokospotgrond. Ik ben benieuwd hoe dat gaat verlopen ( ik ga ze naast elkaar gebruiken/testen bij het zaaien van de eenjarigen in maart).
  • over het zaaien van grotere bloemenzaden via de denomethode;  ik zaai alleen pepers, paprika’s en aubergines via de denomethode, en soms nog wel salviazaden of zo, maar heel fijn zaad is niet handig (want te klein om zonder te beschadigen over te planten), en zaad dat groter is dan een halve centimeter vind ik ook niet handig (omdat ze niet goed tussen het papier blijven zitten en meer vocht en bodem nodig lijken te hebben).
  • Over de temperatuur in de propagator: ze staat hier op 26 tot 28 graden, dag en nacht. En daar kiemen de meeste pepers, paprika’s en aubergines prima bij. De laatste nog niet gekiemde soorten (en dat zijn vaak oudere zaden) haal ik wel eens een paar dagen uit de propagator, voor die heel vast slapende oude zaden kan zo’n schommeling in temperatuur nog wel eens helpen, ze wat ruwer wakker te schudden 🙂 .

En dat brengt me gelijk bij de laatste foto van dit tuindagboek. De baby’s! In huis natuurlijk, maar buiten de propagator, in het volle licht, en vrij koel (graad of 15 tot 18).

Een deel staat nog buiten beeld, het zijn bij elkaar ruim 50 potjes/planten. En daar komen er nog een stuk of 10 bij, van soorten die (nog) niet willen kiemen (daar zitten ook rassen bij die al ouder zijn dan 4 jaar). Ik ga straks kijken of er van die rassen nog iets is gekiemd, en anders misschien nog een nieuwe zaaironde van die rassen doen, of als het de enige zaden waren misschien nog iets nieuws uitzoeken, ook leuk. Dus ook vandaag nog wat zaaien, is toch ook tuinieren!

 

Eng

Nou, niet eng, maar als je voor de eerste keer zaailingen vanuit de denomethode overbrengt naar een potje, dan ziet het er zo teer uit. Ik kreeg de vraag afgelopen week; hoe zorg je nu dat het zaailingetje gezond in een potje terecht komt?

Vandaar wat foto’s gemaakt vandaag (ik heb voor het eerst geprobeerd een filmpje te maken, maar daar heb ik duidelijk geen talent voor, filmpje ondertussen gedelete, en ik ben tot de conclusie gekomen; ik word nooit een vlogger 🙂 ).

Een aantal pepers, paprika en aubergines zijn al groot genoeg om overgeplant te worden. Te herkennen aan het feit dat er 2 blaadjes te zien zijn (weliswaar nog samengevouwen), en het worteltje lang genoeg is). Op deze foto zie je de deno-zaailingen van de aubergine Zebra. De foto’s hieronder zijn van de peper Aji Blanco Cristal:

Foto 1:

Aji Blanco Cristal dus. Groot genoeg, hebben een kop en een staart, blaadjes en een worteltje dat lang genoeg is. Labeltjes liggen klaar.

Foto 2:

Potjes staan klaar. Klinkt kinderachtig maar is het niet. Op het moment dat je nu gaat beginnen met het overbrengen van de zaailingen zul je moeten zorgen dat alles klaar staat want de kale worteltjes kunnen niet lang zonder vocht. Je hebt geen tijd om tussendoor nog van alles te gaan halen, vullen, of wat dan ook. Dus ik heb potgrond gemengd met 1/5e deel brekerzand en daarmee de potjes gevuld. Ik heb de potjes kletsnat gemaakt, met lauwwarm water (want zaailingen van 27 graden krijgen een wel erg grote schok als je ze nu in ijskoude potgrond overplant). En er staat lauwwarm water klaar.

Ik plant altijd 3 zaailingen per potje, en dus maak ik gelijk ook met mijn wijsvinger 3  diepe gaten per potje, bijna tot onderin het potje.

Foto 3:

Eerst sproei je het papier met de zaailingen voorzichtig en met lauw water kletsnat, dan kun je de zaailingen makkelijk van het koffiefilterpapier af halen.

Pak een zaailing tussen wijsvinger en duim, bij de blaadjes of net eronder, nooit bij het worteltjes vastpakken (want dat is het meest bevattelijk voor breuk, ziekte, schimmels, kneuzen of wat dan ook).

Foto 4:

Het zaailingetje ziet er kerngezond uit, vind ik……..

Foto 5:

Laat het nu voorzichtig in een gaatje zakken en probeer uiteraard zo min mogelijk van de grond te raken zodat je het worteltje niet beschadigt.

Foto 6:

Misschien wel het meest precaire van de hele verhuizing, zaailingetje staat in het gaatje, nu heel voorzichtig iets dicht duwen met natte grond. Maar zeker niet te stevig want het worteltje kun je daarbij erg gemakkelijk breken. Ik duw het bovenaan voorzichtig iets dicht. En dan sproei ik nog flink wat lauw water rondom de zaailing, zodat de grond met water vanzelf rond het worteltjes dichtslibt.

Foto 7:

En zo ziet het er dan uit, als een ‘verzopen kat’ 🙂 . Twee overgebracht en nog één te gaan. Het potje gaat daarna in een droge bak zodat het teveel vocht eruit kan lopen.

En dan treedt nu de volgende stap in werking; Kraamkamer geopend! En dat betekent bovenlichtje van het veluxraam dicht, deur dichthouden zodat warmte van de schoorsteen binnen blijft en poes Lotje niet naar binnen kan om alles om te gooien. Zo vroeg mogelijk de gordijnen open voor zoveel mogelijk licht, maar direct na zonsondergang de gordijnen weer dicht, zodat het de kou van het raam een beetje tegenhoudt.

De eerste 12 potjes zijn gevuld, de komende week kan ik elke 2 of 3 dagen weer nieuwe zaailingen overpotten. Ondertussen zijn er trouwens ook nog zaaisels in de propagator helemaal niet gekiemd hoor, hebben meer tijd nodig.

In een volgend tuindagboek hoop ik te laten zien hoe de zaailingen er dan ondertussen bij staan. En eindelijk eens iets te laten zien van de tuin; want eerst was er storm en regen, nu is de grond bevroren en is die niet te bewerken. Hopen op een week droog weer met temperaturen boven nul!

Tot slot nog de mededelingen: Irene vraagt in een reactie op het vorige tuindagboek waarom we nog meer verhoogde bakken gaan maken. De laatste jaren hebben we steeds vaker last gehad van wateroverlast. Hier in Zuidwest Nederland liggen we al heel laag (heel ruim onder NAP). en met de enorme regenbuien die we de laatste jaren regelmatig krijgen hebben we steeds vaker last van de kleigrond die dan heel vast en moddernat is, etc.. Met verhoogde bakken lig je wat hoger, minder nat. Minder diep bukken ook, en omdat we geen 20 meer zijn, zijn we daar ook blij mee 🙂 . En we zijn gewoon tevreden over de kleine verhoogde bakken en zien steeds meer verhoogde bakken op de tuinen om ons heen en zien bij die verschillende tuinburen ook steeds vaker wat de voordelen zijn. We kunnen de bakken vullen met wat we willen (mest, zanderige grond, makkelijke moestuinmix, etc.. Ik verheug me nu al op rechte, ongevorkte worteltjes. Ter illustratie even wat pastinaken van onze tuinbuurvrouw van een paar weken geleden:

Het lijken wel spookjes 🙂 . Maar zij had in ieder geval pastinaken, wij hadden zelf 0 pastinaken, gewoon verdwenen in vette kleigrond met stilstaand water na flinke regenbuien. Daarom dus verhoogde bakken.

En laatste opmerking: ik heb afgelopen week een nieuwe pagina geschreven, over oerprei, te vinden via de groenteteeltpagina’s onder de wortelgewassen: Oerprei. En tot slot dan nog even een foto van de oerprei zoals die er nu bij staat in de tuin, morgen (als we de grond in kunnen komen) lekker een bosje oogsten voor in de soep: