Diehard

De betekenis van dit Engelse woord op verschillende Nederlandse woordenboeken- en synoniemenwebsites:

‘Diehard: meervoud diehards. Synoniem: doorzetter, doordouwer, fanatiekeling, iemand die stug volhoudt tot het einde’.

En zo voelen we ons nu. Zo voelen we ons trouwens ook wel eens in de winter, als we toch proberen met een spa of spitvork in de bevroren grond te prikken. En in de herfst als we 20 kruiwagens met verse paardenmest scheppen en naar de tuin kruien. Maar dat terzijde; zo voelen we ons ook nu, als de mussen dood van het dak vallen maar er toch geoogst en water gegeven moet worden.

Overdag komen we nu niet op de tuin, het is er echt bloedheet. Tussen de hitte-afstralende kassen in (en daarin is het 55 graden), uit de wind, in de volle zon. Nee, geen zonnesteek voor ons. We gaan vroeg, rond half tien in de ochtend (of na 20 uur in de avond).

Om potten en de kassen water te geven. Want dat kun je niet overslaan in de hete kassen. Dus sjokken en sjouwen we, met verstand op nul en blik op oneindig, gieter voor gieter de kassen in. De tomaten hebben niet veel water meer nodig maar de paprika’s en pepers vinden dit weer heerlijk, mits ze maar vochtig genoeg worden gehouden.

En voor het water geven nog even oogsten. Want er hangen nog wel wat tomaten:

Tomaat Belarusian Heart trossen

En die kunnen niet wachten tot deze hittegolf voorbij is. Als we water geven zullen ze barsten. En rijp is nu eenmaal rijp. Dus moeten ze gewoon geoogst worden, weer of geen weer.

Tomaat Belarusian Heart

Nogmaals de Belarusian Heart, na het plukken. Zo lijkt het niet zo veel, maar misschien is het duidelijker als ik er bij vertel dat de kleinste tomaat altijd nog bijna 200 gram weegt en de grotere tomaten tussen 400 en 550 gram per stuk.

De late tomaten geven nu allemaal volop. Maar we kunnen ook nog plukken van vroege en middelvroege rassen. En zo gaan we met 3 volle emmers tomaten naar huis.

En nog niet klaar met oogsten uit de kas:

Paprika Kapia

Paprika Kapia, al meer dan 25 grote rijpe puntpaprika’s van geoogst. We vriezen ze in blokjes gesneden in, voor soepen en sauzen en pasta’s, etc.. Zelfs nog 2 kaboutermutsenpaprika’s kunnen oogsten, en heel veel Lipstick, Morgenrot, Oda, en er komt nog meer.

Ook erg leuk:

Peper Numex Suave Orange plant

Peper Numex Suave Orange. Al zo vaak gekocht en geruild en geprobeerd maar nooit gelukt (wel gelukt maar uiteindelijk bleken de pepers dan flink pittig te zijn). Maar nu is ze eindelijk zoals ze hoort; als een Habanero, compleet met kruidig aroma en habanerosmaak, maar dan zonder enige heetheid, meer dan een kleine tinteling op je tong is er niet. Leuk voor gerechten die je wel dat habanero-smaakje wilt geven maar niet ook gelijk zo heet wilt maken.

En dit jaar gaat het niet geweldig met de aubergines (door de koude/natte lente slechte groei en nu schieten ze in de meeldauw), maar we hebben er toch een paar kunnen plukken:

Aubergine Japanese Pickling not

En zo staan we dus aan het einde van de ochtend, kletsnat van het zweet, na meer dan 50 gieters water sjouwen, met 3 volle emmers tomaten, een kleine 25 paprika’s, 5 aubergines, een bakje pepers, 3 komkommers en 1 meloen weer buiten het hek van het tuinbouwcomplex. Leuk zo’n hobby 🙂

Onderweg naar de uitgang zien we nog even dit:

Bramen

Ja, de bramen hadden ook geplukt mogen worden. Net als de pruimen trouwens. En de eerste appeltjes gaan al vallen. En we kunnen nog wel een emmer bietjes oogsten. Misschien morgenochtend nog maar even terug.

Vanavond geen tijd, want dan moet alles wat we nu mee naar huis nemen ook nog worden verwerkt. Het meest bang zijn we voor al die tomaten; die in twee 15-literpannen moeten worden ingekookt en met gebakken courgettes, knoflook, uien en basilicum gepureerd als pastasaus kokendhete potten in moeten gaan. Leuk, met dit weer 🙂

En dan denk ik zomaar dat we daarna, als het buiten koeler is dan binnen, lekker buiten gaan zitten met een pilsje en een koele witte wijn, om bij te komen en bij te tanken. En dan bedenken we dat we wel flink hebben gezweten en gewerkt maar dat we niet moeten zeuren en blij moeten zijn met zoveel oogst, een maand of 2 geleden hadden we daar toch niet heel veel vertrouwen meer in.

Wij gaan een weekje op vakantie, vandaar de komende week even geen tuindagboek. Waar we naartoe gaan is het 18 tot 20 graden, lijkt me heerlijk 🙂 !!

Tot slot: op de website van Pokon heb ik ook nog een blogje geschreven, over het oogsten van zaden: zelf zaden oogsten.

p.s.: iedereen heel hartelijk dank voor alle lieve beterschapswensen na mijn oogblessure van anderhalve week geleden!! Op een (nog) wat verminderd zicht na gaat het goed!

 

Een levensgevaarlijke hobby

Vorige week zaterdag……. de dag begon zo mooi, zonnig zelfs……

Wat was ik ook alweer aan het doen rond half drie? Oh ja, zaden aan het oogsten van Quinoa. Ik moest er ook wel wat rare stappen voor nemen want er groeit daar ook een pompoenenveldje wel erg buiten haar grenzen. En dat leidde misschien af. En toen zag ik blijkbaar nog meer zaden. En bukte ik.

En daarbij kwam mijn open rechteroog hier middenin terecht:

Oog stokje

Wat ben je eigenlijk, een uitgebloeide distel, of een kaal geoogst stokje van de Quinoa? Geen idee. En waarom heb je dan ook nog een klein zijtakje bovenin, wat gelijk duidelijk maakt waarom de ooghoek ook wat beschadigd is. Dat een mens zo’n hekel kan krijgen aan een al duidelijk niet heel erg meer levend plantje.

Want ‘Au’ is echt heel zachtjes uitgedrukt. En toen was het tuinieren voor deze week ook gelijk voorbij. Die avond en nacht werd het steeds erger, het oog kon op een gegeven moment ook niet meer open. Afijn, om een heel lang verhaal kort te maken; na een zondagsziekenhuisbezoek en 3 dokters met allerlei vrolijke testjes (niet dus) lag ik met oogzalven en koude compressen van zondag tot en met woensdag gestrekt, en mocht ik tegelijkertijd van geluk spreken dat het niet erger was dan dit.

Ogen herstellen blijkbaar snel, zelfs als ze van nature al niet heel geweldig van kwaliteit zijn, zoals de mijne. Dinsdag kon het oog al weer wat open, woensdag kon ik er zelfs al weer een beetje mee zien, donderdag was de pijn al weer een stuk minder. En dus was het tijd om eens naar de tuin ter gaan, vol wraakgevoelens, maar ook gewoon nieuwsgierig naar de tuin natuurlijk. Nou, met de tuin ging het goed. Met het onkruid trouwens ook.

Ruud had ‘het’ expres laten staan, de boosdoener. Bedoeld als afschrikmiddel. ‘Ik zal je het eens laten zien’, zei hij, ‘hoe je die hebt kunnen missen en je oog erin hebt kunnen steken…..’. En opmerkingen als; ‘je hebt een bril, zet dat ding dan ook op’, en ‘de volgende keer kan ik wel gelijk een hond voor je bestellen’. Ik weet het, het is bezorgdheid, maar soms komt het er zo rot uit 🙂 .

En ik kan er nu wel weer luchtig over doen, maar het blijft een feit dat het erger af had kunnen lopen, en dat ik wel echt een paar akelige dagen en nachten heb gehad. En Ruud heeft als verpleger, kok, huisman, chauffeur, afwasser, tuinman, boodschappenman, steunpaal, begeleider, etc. gefungeerd. Dus hij mag best wat zeggen. Ik heb vandaag mijn bril op de tuin op, bijna als een veiligheidsbril 🙂 .

En ik kan je vertellen dat de plant of stokje of wat ze dan ook was ondertussen ritueel uit de grond gerukt is, en op de algemene composthoop ligt, ik wil haar niet eens op mijn eigen composthoop hebben (ja, pijn en ongemak maakt inderdaad haatdragend).

Het is nog niet helemaal in orde, maar goed genoeg om naar de tuin te gaan. Want ik miste haar (de tuin dus) na 5 dagen al. Niet het werken in de tuin hoor, maar wel gewoon hoe ze eruit ziet, wat is er gegroeid en/of bloeit, of juist niet, gewoon even kijken, en ruiken, en wat plukken.

De tuin heeft niet stil gestaan. Grote hoeveelheden distels, heermoes en winde. Maar als ik daar doorheen kijk zie ik ook nieuwe oogst:

Snel nog wat blauwe bessen geoogst, bij elkaar nog wel een pondje. Nog 1 keer oogsten en dan is het helaas voorbij. En dat vinden we enorm jammer. En dus hebben we bedacht dat we misschien wel de zwarte bes en jostabes weg gaan doen en er nog 3 blauwe bessen voor in de plaats kunnen planten. Want we vinden josta- en zwarte bes best lekker in gelei. Maar we vinden blauwe bessen enorm lekker, in yoghurt, in koek en cake, in taart en dessert en gewoon zo, als snoepjes van de plant.

En ook een plastic tas vol met paprika’s geoogst, van de rassen Healthy en Oda, tot Novosibirskij en Purpurmij Kolokol. Nieuwe favoriet (met de opmerking dat ik wel een zwak heb voor zwart, paars en oranje):

Paprika Macho plant

Paprika Macho, grote planten, mooie diepdonkerpaarse, bijna zwarte puntpaprika’s die afrijpen naar donkerrood.

Ook heel blij mee:

Vijgen

Een soort van echte oogst van vijgen. Ze is een nazaat van een  Brown Turkey die op de volkstuin groeit. En dus bij deze dank aan Gino (die ooit de vijg kocht en plantte), Gerard (die haar liet staan toen Gino vertrok), en Yvonne (die er een stek van nam en vervolgens een stek van haar ondertussen weer volwassen Brown Turkey aan mij gaf). Een achterkleinkind dus, ondertussen tweeëneenhalf jaar oud. En dan nu al een stuk of 25 vijgen (want vorige week heeft Ruud er ook al geplukt).

Dan nog even een foto van misschien wel de mooiste Ipomoea die er bestaat:

Ipomoea Mont Fuji

De Ipomoea x imperialis Mont Fuji, grote bloemen (bij voorkeur in een mengsel van roze, blauw, paars en rood maar ik heb vooralsnog alleen paarse – maar daar al erg blij mee), met een soort wagenwieltekening in wit. Zaden altijd duur en niet in Nederland te vinden. En dan ook nog een lastige tante om te telen, hoewel ze het hier nu in een grote pot op zonnig terras geweldig doet; veel blad, ruim 2 meter hoog, vol knoppen en dus de eerste bloemen.

En dan tot slot, binnenkort te oogsten:

Spaghettipompoen rijpt

De eerste spaghettipompoenen beginnen te rijpen. Ik heb 3 planten, vond ik geen onaardig aantal. Maar schrik niet, er liggen aan die 3 planten nu 14 rijpende spaghettipompoenen.

En wat ga ik daar mee doen? Ik ben naarstig op zoek naar een echt geweldig recept voor spaghettipompoen. Als ik google (en dat is altijd meer succesvol in het Engels) vind ik enorm veel meningen en recepten, van mensen die zeggen dat je haar op 100 graden moet garen, op 150 graden, op 200 graden, opengesneden, doormidden, gewoon helemaal, wel of niet ingeprikt. een half uur, een uur, etc., etc.. Ik zoek de beste manier om te zorgen dat het vruchtvlees beetgaar is en nog lijkt op spaghetti. Ik heb al eerder wat manieren geprobeerd en toen was het vruchtvlees (de pompoen half doormidden gesneden in een bodem water, 45 minuten op 200 graden in de oven) al zo gaar als puree en was het lekker maar kon ik er geen spaghetti van maken.

Als iemand een heel leuk en lekker recept heeft, zowel voor de garing als de verdere bereiding van het vruchtvlees, dan zou ik het graag horen! En ook voor een leuk recept waarbij de pompoen al dan niet geheel of gedeeltelijk wordt gegaard en vervolgens gevuld met wat dan ook aan lekkere dingen, dan ook heel graag!!! Misschien leuk om de recepten te verzamelen, net zoals de recepten met aardperen van afgelopen winter?

 

Nog meer tomaten

Nergens tijd voor, niet om te wieden, niet om water te geven (maar er is gisteren zoveel regen gevallen dat water geven alleen in de kas nodig is), niet om op te binden. Alleen maar oogsten.

En ik heb het hier wel vaker geschreven, soms zijn we de hele dag op de tuin, de hele dag druk bezig, en we gaan dan met tassen vol oogst naar huis. En dan komt deel 2 van het moestuinieren; schoonmaken, blancheren, snijden, raspen of wat dan ook, en dan inmaken of invriezen. Zoveel werk, heel leuk werk hoor, maar zoveel werk dat we ondanks al onze tassen vol oogst soms gewoon een boterham met een gebakken eitje eten. Met moeite wil ik er dan nog een komkommer bij in plakjes snijden, maar daar houdt het dan wel mee op.

Maar we hebben dan wel dit:

Een deel van de 15 grote potten (650 tot 750 cc) ingemaakte tomatensaus.

Want het gaat nog steeds goed met de tomatenoogst, tros 1 en 2 van de planten zijn ondertussen leeg geplukt maar ook de trossen 3, 4 en 5 hangen behoorlijk vol met tomaten.

Tomatenpalet 2016

Mooi hè? Maar zal ik het dan maar eerlijk toegeven? Al die kleurtjes en vormen en smaken; uiteindelijk zijn ze allemaal in de potten van de foto erboven terecht gekomen, allemaal na het schoonmaken en in stukken snijden zo de grote pan in gekieperd, rood, geel, streepjes, cherrytomaten, alles. Als ik deze oogst toch in de wintermaanden zou hebben, wanneer ik meer tijd heb, dan zou ik er toch leuke voorgerechtjes mee kunnen maken, en kleurrijke salades 🙂 .

Maar wel weer duidelijke nieuwe favorieten dit jaar. Elk jaar zijn er rassen die matig zijn, rassen die best leuk zijn, en rassen die geweldig zijn en ik vaker wil zaaien. Ik vraag me zelfs af hoeveel tomatenrassen ik nou eigenlijk wil proberen, wil ik nou echt elk jaar voor 95% nieuwe rassen proberen, of heb ik van die paar honderd die ik heb geprobeerd genoeg favorieten om gewoon altijd leuke en lekkere en veel tomaten te kunnen oogsten, zonder nieuwe rassen = nieuwe gokjes = soms ook een tegenvaller?

Misschien volgend jaar eens alleen maar favorieten zaaien. En dan zou deze daar zeker bij zitten:

Tomaat Speckled Roman

De Speckled Roman, erg mooi getekend, grote tomaten, vlezig maar ook lekker zoet van smaak, en een flinke opbrengst.

Ook een favoriet:

Tomaat Lemon Oxheart

Huge Lemon Oxheart. Flinke vleestomaten, heerlijk fruitig en zoet, vlezig en sappig, veel en gezond. Maar ja, wel dit jaar voor het eerst gezaaid, en dat soort nieuwe favorieten zou ik mis lopen als ik geen nieuwe rassen meer zou zaaien. Ik ga er eens over verzinnen, er is gelukkig nog genoeg tijd voor 🙂 .

Over dit soort “wereldschokkende dilemma’s” heb ik ook een stukje op de website van Pokon geschreven, over deze tijd waarin we ook al een beetje terug kijken op dit jaar, en vooruit kijken naar volgend jaar (als het nou eens wat meer zomer werd – maar dan zo één met zon en warmte – dan zouden we daar misschien wat minder last van hebben): Augustus-mijmeringen

Oh ja, nog even 1 tip; in een vorig tuindagboek schreef ik over de eerste oogst van paprika’s. En nu vond ik een leuk recept: paprikajam

Paprikajam

Klinkt misschien vreemd, is het misschien ook wel. Maar wel erg lekker. We gaan het zeker niet op een beschuitje eten, maar het is heerlijk in combinatie met een pittige kaas, vrolijk en kleurrijk bij een kaasplankje, maar ook lekker op een broodje met oude kaas, rucola en plakjes paprika, of met kipfilet. Of wat dan ook, gewoon lekker, maar dus meer als lekker bij iets hartigs dan als lekker bij iets zoets. Maar dan ook wel erg smakelijk, en bijzonder, en heel erg paprika. Het recept schrijf ik ergens in de loop van vandaag even bij de inmaakrecepten (het recept voor pastasaus kun je daar trouwens ook vinden).

Edit 12.45 uur: recept geplaatst: Jam van paprika

Tot slot nog even een foto van de oogst die er nu aan komt:

Pruim Reine Victoria rijpt

Foto begin deze week gemaakt, toen de zon nog scheen. Reine Victoria is wat ons betreft nog steeds één van de allerlekkerste pruimenrassen. Gisteren taart gemaakt van de eerste rijpe pruimen, en als volgende week de grote oogst van pruimen komt zal ik eens moeten verzinnen wat er mee te doen (jam, moes, chutney, likeur, of wat dan ook).

Nu snel naar de tuin, het is droog, en we kunnen nog wat blauwe bessen oogsten. Oh ja, en ook nog weer tomaten, een paar komkommertjes, wat uien voor deze week, boontjes natuurlijk, paprika’s, een aubergine, nog steeds veel courgettes, de eerste pepertjes, grote hoeveelheden basilicum om in te vriezen (heb ik trouwens ook iets over geschreven in het al eerder genoemde pokon-blog), sojaboontjes, reuzeradijzen, snijbiet, krootjes, en nog wel wat meer. De eieren en boterhammen liggen al weer klaar, of anders misschien ergens maar een pizza halen 🙂

 

De eerste paprika’s en pepers

De vriezer begint, ondanks het ‘slechte’ tuinjaar, toch beetje bij beetje vol te raken. Gisteren 8 kilo bietjes gekookt, geraspt en ingevroren, en nog maar wat meer courgettes ingevroren(courgettesoep, courgettesoep met gerookte zalm, courgettesoep met Parmezaanse kaas, courgettesoep met brie, frittata van courgettes, tortilla met courgettes, pasta met courgettesaus, etc., etc. – bij gebrek aan sommige andere groenten maken we gewoon hetzelfde maar dan met een andere twist, om een toch wat eenzijdig dieet te voorkomen 🙂 ).

Geen worteltjes, geen knolvenkel, geen aardappelen, maar wel (eindelijk) de eerste pronkbonen gegeten, jong geplukt (en dat is wel een ‘must’) zijn ze misschien wel de allerlekkerste bonen die er bestaan. En we oogsten nog steeds flinke hoeveelheden tomaten en komkommer. En de eerste paprika’s geoogst, en een paar pepertjes.

Paprika Morgenrot plant

Op de foto Paprika Morgenrot.

De Latijnse naam voor zowel paprika als peper is Capsicum, en dan wel Capsicum annuum. Wat wel een wat vreemde naam is want annuum betekent natuurlijk eenjarig terwijl pepers en paprika’s niet eenjarig zijn, eigenlijk zijn het heesters. Als je een plekje in huis hebt, en je hebt je peper of paprika in een pot, dan kun je ze dus  proberen vorstvrij  te overwinteren (niet heel makkelijk trouwens, maar zeker het proberen waard). Maar eigenlijk zijn het dus zusjes(of broertjes). Alleen is de paprika doorontwikkeld op de smaak zoet en groot, en de peper op heet en klein. Het verklaart in ieder geval waarom ze zo gemakkelijk met elkaar kunnen kruisen, en waarom een paprika in bepaalde omstandigheden ook wel eens wat pittig kan smaken, en waarom er pepers zijn die amper mildheet zijn.

Paprika Oda plant

Paprika Oda, het violetpaars wordt al roodpaars, uiteindelijk rijpen de vruchten naar een rozig rood.

Ik heb altijd veel pepers geteeld, voor het leuk, en ik vind ze nog steeds heel leuk. Maar als ik heel eerlijk ben eten we niet zo heel veel pepers (we eten wel vaak pittig maar ik heb geen 500 pepers nodig om een hele winter pittig te eten, ik heb er aan 50 ook wel genoeg  🙂 . Daarentegen eten we wel veel paprika’s, en dus dit jaar voor het eerst meer paprika’s dan pepers in de kassen.

Paprika Kapia plant

Misschien de beste foto om te laten zien hoe de paprikaplanten hier groeien, net als bij peperplanten altijd met z’n drieën bij elkaar (dat heb ik ooit eens hier uitgelegd: Pepers per 3

Op dezelfde hoeveelheid grond staan nu niet 1 maar 3 planten = meer opbrengst. Met meer dan 3 pepers of paprika’s gaat het vaak fout, dan is er niet genoeg ruimte meer voor de ontwikkeling van alle wortels, maar met 3 gaat precies goed (hier dan).

En ik houd de onderkant van de planten altijd kaal. Daar verschijnen het hele jaar slappe stengels die makkelijk afbreken, en vaak pas heel laat ook wat bloemen willen maken. Ik houd de planten dus kaal tot aan de eerste vertakking. En dan laat ik ze gaan, laat ze doen wat ze willen, ik bind zo nodig een stuk touw losjes rond de planten en de stok, zodat takken niet onder het gewicht van de paprika’s kunnen breken. Op de bovenste foto op deze pagina zie je de paprika Morgenrot die al voorzichtig over gaat hellen en wel een stuk touw kan gebruiken om even grofweg op te binden. En meer doe ik er niet aan. Soms ga ik in oktober nog planten strippen (blad en bloemen wegknippen om het rijpen van de laatste vruchten te bevorderen), maar zeker nog niet nu.

Peper Chinese Five Color onrijp

Peper Chinese Five Color – elke peper rijpt van lilapaars naar wit, en dan geel, en dan oranje en uiteindelijk dan naar rood (en dat zijn er dan inderdaad vijf 🙂 ).

Peper Devils Tongue

En dan is vreemd genoeg dit de eerste rijpe peper van dit jaar; de Devil’s Tongue. Vreemd omdat het een Capsicum chinense is, en dat zijn over het algemeen pepers die meer warmte en tijd nodig hebben om te groeien, bloeien en rijpen. Vaak zijn annuum-pepers eerder rijp. Ik ben er blij mee! Uch, wel heet hoor, gelijk aan de chinensepepers, even wennen 🙂

En wat dan te doen met deze oogst? Nou, mijn eerste brouwsel is Chilisaus. En dat is wel een succes (vind ik). Ik ga nooit meer chilisaus kopen. Ik beloof mezelf dat ik het voortaan altijd zelf zal maken. Niet dat ik chilisaus uit een fles van de supermarkt of toko vies vind hoor, helemaal niet zelfs. Hoewel ik de grote hoeveelheid pitjes en velletjes die daar in zitten (ook wel een beetje merk-afhankelijk) wel af en toe irritant vind.

Maar zelfgemaakt is vééél lekkerderderder. En makkelijk te maken, half uurtje werk en een half uurtje wachten voor 3 potjes vol. Wij eten niet zo vaak chilisaus, natuurlijk op een loempia maar die eten we niet zo vaak. Maar, vreemd of niet, vinden we het wel lekker om plakjes komkommer in chilisaus te dopen en te eten, als snack.

Chilisaus

In het recept gaan rijpe paprika’s, pepertjes (uiteraard), azijn, citroensap, knoflook, gember, zout en suiker. Heel makkelijk te maken, en heel snel. Het recept heb ik hier geplaatst: Chilisaus

En tot slot van dit tuindagboek dan nog 1 foto:

Kaboutermutsenpaprika

De kaboutermutsenpaprika. Ik vind haar helemaal leuk, alleen al voor de naam 🙂 ! En ook nog samen met de Doe Hill en Lipstick de vroegste paprika van dit jaar. En lekker, klein, dunwandig, knapperig, kruidig en zoet. Helaas, helaas, ze staat achterin de kas, bij de basilicum, en heeft veel te lijden gehad van de wat donkere plaats. En vooral van de slakken die blijkbaar onder de basilicumplanten schuilen, en dus ’s avonds daar onder vandaan komen en direct naar de eerste de beste paprikaplant ‘rennen’ voor een stevig ontbijt van blad en vrucht. En dat is dan deze kaboutermutsenpaprika. Maar ik heb in ieder geval genoeg zaden kunnen oogsten voor mezelf en beloof haar volgend jaar weer te zaaien, in drievoud!

 

Van hot naar haar

Zijn blijkbaar oude koetsierstermen. Een koetsier stuurde vroeger met ‘HOT!’ zijn paarden naar rechts, en met ‘HAAR’ (of verbasterd ‘HER’) naar links. Grappig. Van links naar rechts dus. En dat zijn we nu ook aan het doen.

Er is weinig lijn meer te vinden in wat we op de tuin doen, gaan vaak met plannen en ‘targets’ naar de tuin maar hebben aan het einde van de dag heel andere dingen gedaan. En dat komt omdat er gewoon zoveel is, er moet geoogst worden, maar ook gewied, opgeruimd, opgebonden, afgebroken, gezaaid en geplant, water gegeven en gediefd……… tuinieren is nog best ingewikkeld als je er over nadenkt 🙂

Straks weer naar de tuin, en nu al weten dat we niet af krijgen wat we willen doen (in de verste verte niet zelfs). Maar gelukkig zijn er prioriteiten; oogsten gaat altijd voor wieden (een goed excuus om het wieden – niet onze meest favoriete bezigheid – uit te stellen). Maar het is nu zo lang uitgesteld dat het wel stijgt in het prioriteitenlijstje.

Tomaat Marianna s Peace tros

Tomaat Marianna’s Peace, ooit de duurste tomaat ter wereld. Van alle tomatenplanten in de kassen hopen en denken we vandaag weer een kleine 2 emmers te moeten (of te kunnen) plukken. Maar je kunt op de foto ook zien dat er wel aardig onkruid aan het groeien is. Oh ja, en we moeten ook wel water geven (na het oogsten, zodat de groene tomaten kunnen groeien, water geven terwijl er rijpe tomaten aan de planten hangen betekent vaak dat die rijpe tomaten scheuren, letterlijk uit hun velletje barsten). Dus eerst wieden, dan oogsten, dan water geven (en tussendoor ook nog even tikken, eventueel wat blad weghalen en dieven en toppen en opbinden waar nodig).

En dat zijn dan alleen de tomaten in de kas. De paprika’s moeten we ondertussen op gaan binden want worden topzwaar van de vruchten.

Paprika Doe Hill rijpt

Paprika Doe Hill geeft al rijpe vruchten (3 geplukt en 2 onderweg). Komkommers en meloenen groeien alle kanten op en moeten een beetje worden geleid en opgebonden, en elke dag komkommers mee naar huis natuurlijk.

En dan naar buiten, daar moet nog veel meer worden gedaan, wieden, oogsten, noem maar op, maar ook weer uitplanten.

Zaailingen kool

Op de foto de zaailingen van rode paksoi, spitskool, savooikool, paarse boerenkool, Chinese kool. Na het kiemen pot ik ze altijd nog op in 9-centimeter potjes, zodat ze nog even goed kunnen groeien voor ze de grond in gaan (daar waar zoveel slakken op de loer liggen). Maar ze zijn nu groot genoeg en mogen de grond in. Wel gelijk afdekken met een net om vraat door vogels tegen te gaan.

En als dat allemaal is gedaan is onze dag wel klaar. Of eigenlijk niet, want dan naar huis met 2 emmers tomaten, een stel komkommers, wat boontjes, blauwe bessen, alweer nieuwe courgettes, een paar aubergines, en de eerste uien die we kunnen oogsten. En die springen allemaal niet vanzelf in de vriezer, dus vanavond ook nog wel een paar uurtjes zoet in de keuken.

Even heel iets anders, in het vorige tuindagboek zag ik een vraag van Brecht over Brugmansia’s die slecht en laat bloeiden. En daar wil ik wel iets over zeggen. Brugmansia’s zijn grote tropische planten. Ze kunnen amper of geen graad vorst verdragen. En dat betekent dus echt voor de eerste vorst naar binnen, dan hoeven ze in het voorjaar ook niet te herstellen van teveel kou in de late herfst. Ik snoei ze terug tot op 50 centimeter van de bovenkant van de pot. En het zijn grote planten, en grote planten verdienen een grote pot, om een evenredig groot wortelgestel te kunnen maken.

Brugmansia wit

En grote planten die zo rijk bloeien hebben veel voeding nodig. En zelf ben ik daar in het verleden nog wel eens zuinig in geweest. Want goede voeding is duur. En ik heb ook nog wel wat andere planten dan Brugmansia’s, heb best een hoop potten/planten om voeding te geven. Maar als je zo je best doet om planten te overwinteren, op te potten, te versjouwen, ze hebben in de zomer om de dag water nodig, etc., bezuinig dan niet op voeding.

Ik gaf vroeger Osmocote, een voeding in bolletjesvorm, waarbij de voeding in 6 maanden tijd langzaam wordt afgegeven. Lekker makkelijk want je kunt het niet vergeten zoals dat wel eens gaat bij voeding die je eens per week in water op moet lossen bijvoorbeeld, je geeft het gewoon 1 keer in mei en dat is het. En dat werkte hier altijd echt heel erg goed. Maar omdat het best prijzig is heb ik ook eens andere merken geprobeerd, van MiracleGrow en Plantcote tot de goedkope vergelijkbare korrels van de Lidl (die niet eens zo slecht zijn maar slechts 3 maanden voeding geven, dus de helft goedkoper maar je moet het 2 keer geven = even duur).

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben er wel mee klaar geëxperimenteerd, ik blijf nu bij Osmocote (die tegenwoordig geen Osmocote meer heet maar Pokon Terras & Balkonvoedingskorrels). En voor alle duidelijkheid, dat is niet omdat ik dit jaar de korrels van Pokon heb gehad, het is gewoon echt zo.

Oftewel; grote plant = grote pot + goede potgrond + goede overwintering + de afgemeten hoeveelheid goede voeding + goede verzorging zoals water geven en warme standplaats. En voor Brecht persoonlijk: misschien heb je een gewoon zwakke plant. Dan zou je kunnen overwegen om stekken te nemen, de moederplant weg te doen als de stekken eenmaal goed zijn aangeslagen, en kies daar dan de gezondste en groeikrachtigste van, pot die op in goede potgrond en verzorg zoals genoemd, wellicht geeft zo’n nieuwe plant wel het gewenste resultaat.

En dan krijg je dit:

Brugmansia 2

Kun je je voorstellen wat een geur deze hoeveelheid bloemen verspreiden? Voor wie de Brugmansia niet kent; als je 1 plekje in huis hebt waar je een kuipplant zou kunnen overwinteren, en 1 plekje in je tuin of op je balkon waar je een kuipplant zou kunnen zetten; koop een Brugmansia, zulke geweldige planten. Makkelijk te stekken trouwens ook, knip een niet bloeiende tak af, snijd schuin af en zet in de schaduw in een doorzichtige vaas met water, binnen 2 weken verschijnen de eerste worteltjes en binnen 4 weken kun je haar oppotten.

Oh ja, en heb je 2 plekjes binnen en buiten beschikbaar, kies dan deze er nog bij: Cassia corymbosa. ook niet winterhard, dus ook in pot houden en binnen overwinteren. Maar bloeit van eind mei tot ze ergens in de late herfst naar binnen moet omdat het gaat vriezen. Niet te verwarren trouwens met de Cassia didymobotrya die ook heel mooi is maar korter bloeit en minder makkelijk overwintert.

Cassia corymbosa

De Cassia op deze foto hebben we al meer dan 10 jaar, en elk jaar betrouwbaar, zoveel plezier van de lange bloei, nooit ziek, nooit problemen met overwinteren, altijd uitbundig en lang bloeien.

En dan ga ik nu afsluiten, Ruud staat al in tuintenue bij de deur te wachten. Dus snel naar de tuin, want daar hebben we, zoals gezegd, enorm veel te doen. Tot slot nog even de link naar het stukje dat ik heb geschreven op de Pokon-website, en daar laat dit keer in beeld zien hoe onze kruidenbak in 1 enkel jaar is gegroeid tot een overvolle bak met heerlijke kruiden, in de achtertuin, lekker dichtbij de keuken: Kruiden in de moestuinbak

Oh ja, nog snel even, maak dit:

Blauwe bessen witte chocolade

Het is niet eens een recept, maar wel erg lekker, eens gelezen in de Delicious. Smelt 100 gram witte chocolade au bain-marie (in een schaaltje op een steelpannetje met een flinke laag kokend water, het water mag het schaaltje niet raken). En prik dan met een tandenstoker of satéprikker je vers geplukte blauwe bessen aan en dompel ze in de gesmolten witte chocolade, en laat ze daarna op een stukje bakpapier in de koelkast afkoelen. Heerlijk, als chocoladerozijnen, maar dan anders, en lekkerder 🙂