Talent

Sommige mensen hebben de gave om iets moois te kunnen maken. Ik niet, dat werd al duidelijk toen ik nog op de lagere school zat en we half december in de klas kerststukjes maakten. Ik was jaloers op andere kinderen want ik had zo mijn best gedaan maar mijn kerstukje zag eruit alsof ik met mijn ogen dicht wat takken links en rechts, scheef en recht, ondersteboven en rechtop in de oase had gestoken. Ik heb echt wel mijn best gedaan hoor, in de jaren daarna heb ik nog eens een kleine cursus tekenen gevolgd, iets met kalligrafie gedaan, tientallen kerststukjes gemaakt, bloemschikken, etc. Oh ja, Hindelooper kunst heb ik ook nog geprobeerd, wat een drama was dat 🙈

Ik heb helaas geen inzicht als het om decoreren gaat. Het beste voorbeeld is misschien nog wel mijn oude tuinbuurvrouw Ans. Zij had wel dat gevoel voor compositie, kleur, etc. Ans pakte een oude emaillen emmer, plukte wat bloemen, zette ze erin en het zag eruit ‘als een plaatje’. Als ik probeerde haar te volgen zag eenzelfde soort vaas met bloemen eruit alsof ik een spelletje mikado met bloemstengels had gespeeld. Hetzelfde gold voor pompoenen: in de tijd dat we nog niet zoveel pompoenen aten legden we ze ook vaak voor de sier neer, in de voortuin, bij de deur, op een bankje, etc. Buurvrouw Ans legde ze in 5 minuten neer en het zag er weer prachtig uit. Ik legde ze neer, verlegde ze nog eens, en nog eens, en nog eens en een uur later gaf ik het maar op en dan zag het eruit alsof ik ze had laten vallen. Een mens geeft het zo vanzelf op 😄

Ans had overal dit soort vazen en potten staan, bij de ingang van haar kas, op een bankje, bij een tafeltje, etc. (oude foto van 2012)

Ik kan er ook niet wakker van liggen hoor, ik heb al lang geleden geaccepteerd dat ik geen artistiek talent heb. En toch knaagt het heel af en toe een beetje. Want ik denk dat ik wel zie wanneer iets er mooi uitziet (anders zou ik het ook niet zien wanneer iets ‘niet mooi’ is). Ik zie het blijkbaar pas achteraf. Net als met foto’s: ik maak er tientallen, van alle kanten, de één nog lelijker dan de ander, maar er zit bijna altijd wel een foto tussen die mooi genoeg is en die pik ik er feilloos uit. Beter een recensent dan een kunstenaar blijkbaar 🙄😄

Dit plukte ik dan nog wel; wat afrikaantjes (Tagetes) in kleine flesjes

En dan vervolgens helemaal vergeten of geen tijd hebben of wat dan ook. Weken later zag ik dit:

De zaden zijn gekiemd in het water in de vroege herfst 🙈. Nou ja, het is in ieder geval een teken dat de bloemen het niet slecht in het vaasje hebben gehad, als er zelfs nog zaden zijn gerijpt 😁

Tuinvriendin Laura blijkt ook veel gevoel voor decoratie te hebben. Sterker nog, zij heeft vroeger een opleiding in die richting gevolgd. Het is jaloersmakend, zij kan van oude wijnkurken en een stukje ijzer plantlabels maken, ze kan kransen maken, manden vlechten, bloemen schikken, stoffen verven met plantextracten en zo kan ik nog even doorgaan.

Ik zal een voorbeeld geven. Ruud had hetzelfde als ik maar dan nog erger; niet één kunstzinnige hersencel. Dit is dan ook het insectenhotel dat we eens samen maakten:

Het staat ook nog scheef op de palen 🙈😁. Maar het werkte, het heeft zeker 10 jaar gestaan voor het instortte en er hebben heel veel solitaire bijtjes gebruik van gemaakt. Prima dus.

Laura maakte afgelopen voorjaar ook een insectenhotel, ‘want ze had nog wat restjes liggen’ (en daarmee bedoelt ze dan takken, twijgen, stokjes, draden, rekjes, touw en andere dingen die ik normaal gesproken composteer of weggooi maar die zij bewaart omdat ze het later nog eens kan gebruiken):

Verdere uitleg lijkt mij overbodig 😄💚. Natuurlijk ben ik jaloers. Maar ze inspireert me vooral om misschien toch ook nog eens een poging te wagen.

Het was nogal een lange inleiding naar waar ik eigenlijk naartoe wil: ik ga weer eens (proberen) bloemen te plukken voor in een vaas. Ik schiet er bijna zelf van in de lach. Maar ik meen het echt. Net als bij tuinieren en fotograferen (en heel veel dingen in het leven) heb ik bedacht dat het leerproces belangrijker is dan het resultaat. Je ziet, ik leg de lat niet te hoog 😁. Het komt dus onder andere door Laura, maar ook door het gastblog dat Priscilla een paar maanden geleden schreef over droogbloemen. Je kunt dat hier vinden: Een moestuin vol droogbloemen. En daarin liet ze bijvoorbeeld deze foto zien:

Nee, zoiets kan ik niet eens bedenken, laat staan maken 😍. Maar een bosje in een vaas moet zelfs voor mij mogelijk zijn. Ik heb geen aangeboren talent maar ik wil er wel tijd in steken, me erin verdiepen, en oefenen met alles wat er in de tuin groeit en bloeit. Een kinderhand is gauw gevuld.

Zo maakte ik in de afgelopen jaren wel eens een boeket:

Het is een oude foto van slechte kwaliteit, maar zo plukte ik bloemen: afsnijden, een vaas met water vullen, bloemen erin, en dat is het. Ik kan niet schikken maar ik heb wel mooie goudsbloemen, en dan is het al snel goed.

Ik gaf mezelf deze week een cadeau. Ik had graag een Nederlands boek over plukbloemen willen kopen maar voor mij is de naam Sarah Raven nu eenmaal onlosmakelijk aan het woord plukbloemen verbonden. “Tuurlijk Diana, lekker makkelijk, ruim 400 pagina’s in het Engels over iets waar je de ballen verstand van hebt” 🙄. Maar wat een geweldig boek, met zoveel informatie maar ook prachtige foto’s ter inspiratie. Sarah Raven plukt al 35 jaar bloemen, is bloemist, moestuinder en al decennia lang betroken bij Gardener’s World. Ik hoef er geen reclame voor te maken hoor, het is een duur boek en er is geen Nederlandse vertaling. Maar ik ben er heel blij mee: ik krijg er zin van om iets te gaan plukken ❤️

Dit keer dus niet ‘eens proberen en er weer mee stoppen als het resultaat wederom niet om aan te zien is’ maar serieus mijn best doen om wat te leren en dat in praktijk brengen. Het is dan ook fijn dat ik al wat houvast heb aan de eerste ‘regels’ die ik las. Zoals een goed en scherp knipmes. En ook: plukken met een emmertje water in de hand waar de geplukte bloemen gelijk in moeten. Want dat is essentieel; na het afknippen is een bloem ten dode opgeschreven. Je kunt die dood langer uitstellen door haar gelijk in ruim water te zetten. Dat betekent niet over 2 minuten maar nu, en niet in een bodempje water maar in een emmertje met minimaal 2/3e water. Kijk, daar heb ik wat aan, want hier gingen de meeste bloemen al binnen 2 of 3 dagen hangen. Dan plukte ik ze in de moestuin eerst allemaal, daarna doopte ik ze nog even in een waterton en fietste dan naar huis (maar eerst nog even de oogst in tassen doen, tas mee, fiets van het slot, thuis fiets in de schuur, etc., het kost allemaal kostbare tijd). Dat moet anders: gelijk veel en vers water (Sarah zegt “Tot aan hun nek in het water”), binnen enkele seconden na het plukken. En dan gelijk naar huis om ze te verwerken.

Wat andere adviezen van Sarah:

• Pluk vroeg in de ochtend want dan bevatten de bloemstelen door de nacht en de dauw meer vocht. Of pluk anders zo laat mogelijk in de avond. Maar liever niet overdag, en zeker niet als het warm is en de zon schijnt.
• Ook na het plukken zorg je dat de emmer met oogst op een koele en beschaduwde plaats staat tot je de bloemen kunt gaan verwerken.
• Pluk zuinig, liever een kortere steel waardoor andere bloemen aan de bloeistengel nog open kunnen gaan dan een lange steel met knoppen die helaas nog te klein zijn om open te kunnen gaan
• Denk eens aan iets anders dan alleen bloemstelen, zoals graspluimen, bladtakken, zaadpeulen, etc.

Zo geeft ze nog veel meer tips, bijvoorbeeld ook over het ‘dichtbranden’, door de onderkant van de steel bij het verwerken 10 tot 30 seconden in een klein laagje kokendheet water te dopen. Misschien in een volgend blog daarover wat meer, wanneer ik er wat meer mee heb geoefend (voor nu vind ik het al geweldig want mijn eerste 2 ‘boeketten’ staan er hier nog prima bij, 4 dagen na het plukken). En ik lees ook nog iets over bloemen drogen, waterschaaltjes, bloembollen, etc.

Let niet op de rommel erachter (verwarmingsketel en zo), de eerste bosjes bloemen (in dit geval lavendel en Helichrysum) hangen aan een wasdroogrek in het trapgat op zolder te drogen. Dit is al na één dag:

Bloemen plukken is in principe altijd goed. Voor het overgrote deel van de soorten geldt dat plukken de planten stimuleert om nieuwe bloeistengels te maken. Een goed voorbeeld daarvan is Lathyrus; daarvan is al heel lang bekend dat ze stopt met bloeien als je stopt met plukken (omdat de planten dan andere planthormonen aanmaken, zaden gaan maken, daar alle energie in stoppen en geen nieuwe bloemen meer nodig zijn voor de voortplanting).

Ik pluk me nu dus een ongeluk aan Lathyrus. Maar aangezien ze, door wat ik al heb geleerd, hier nu wel 5 dagen mooi blijven in plaats van 3 dagen, lukt het me niet meer om genoeg te plukken. Maar niets zo leuk als bosjes weggeven. Als er maar geplukt wordt, want juist dan maakt de plant dus weer nieuwe bloemen.

En zo werkt het ook voor de bijen, hommels en andere bestuivers. Vroeger dacht ik nog wel eens dat het jammer was dat ik bloemen plukte waar bestuivers anders plezier van zouden hebben gehad. Nu snap ik dat ik juist alleen maar zorg dat er telkens weer nieuwe bloemen komen, voor mij en ook voor hen. En het plan voor plukbloemen zorgt er ook voor dat ik nog meer bloemen zaai dan anders. En ik leer ook om te kiezen: niet teveel, niet onnodig, op de juiste plekken. Ik zal niet zeggen dat een pluktuin de redding is voor bestuivers maar ik durf wel te beweren dat het de populatie zeker niet schaadt.

Eén van mijn eerste probeersels, teveel kleuren en teveel verschillende bloemsoorten. Maar ik vergeef mezelf mijn enthousiasme 🙄😁

Ik heb al gelijk gezien dat Roos Florentina wat minder geschikt is, omdat de trosrozen bij elkaar op één steel zwaar zijn en de steeltjes kort zijn. Just Joey is daarentegen geweldig in een vaas: lange stelen, één bloemknop die mooi opengaat, prima bloeit en ook nog lekker ruikt (het grote voordeel van zelf geplukte bloemen waar geen bestrijdingsmiddelen aan te pas zijn gekomen). En ze is prachtig bij rood maar net zo mooi bij roze en vrolijk en opvallend bij paarsblauw:

Een ander bosje dat ik deze week plukte is deze:

Misschien al iets evenwichtiger maar ik heb eigenlijk niet veel zin om daar allemaal op te letten. Als ik bloemen koop let ik op de kleurencombinatie en/of bloemsoorten. Nu kijk ik naar de bloemen en zie daarin mijn eigen tuin. Van de Florentinaroos uit de achtertuin en de Clematis Aljonuschka (ik wist niet dat de bloemen daarvan in een vaas konden) tot de roos Wild Rover (meer dan waard om aan te ruiken!), lavendel uit de moestuin naast de pruimenboom, en Eucalyptus uit een pot uit de voortuin. Ze zijn me allemaal even lief en hebben een eigen verhaal als het gaat om kopen, planten, zaaien, stekken, leeftijd, standplaats, etc., een beetje tuin in een vaas in mijn huis 💚

Het is alleen jammer dat ik de vazen en bloemen soms wel nog een beetje moet beschermen, tegen kater Joost die graag hengelt naar alles wat een beetje uitsteekt. Maar hij went er al een beetje aan 😄❤️.

Volgende week een blog over de knoflook, die moest ik oogsten, door roest, schimmel, woelratten en preimineervlieg was nog langer in de grond houden geen optie. Ook omdat ze, zo klein dan ook, al uit elkaar vallen, met wat vocht en warme temperaturen zou de kans heel groot zijn dat ze in de grond weer uit zouden gaan lopen. Dus moest ik ze oogsten. En moet ik er nu ook wat mee want door alles wat ik opnoemde zullen ze niet lang bewaarbaar zijn.

Nog een laatste foto, van Joost met de bos bloemen op de achtergrond