Katy’s Kittens Epiloog

Twee weken geleden schreef ik het 12e en laatste blog over Katy’s kittens. Maar zoals zij allemaal moeten wennen in en aan hun nieuwe thuis, zo moet ik hier ook een beetje afkicken van de zorg voor (en om) de kittens. Daarnaast kreeg ik ook een aantal berichtjes van mensen die zich afvragen hoe het nu met Katy, Joost en de andere kittens gaat. Dus ik plak er nog eentje aan vast, zie het als een soort afbouwschema ❤️

Het is stil in huis. Dat is niet waar hoor, het was met 5 kittens van 12 weken gewoon heel druk in huis, en dat is voorbij. Natuurlijk mis ik het, maar het is wellicht ook beter zo. Ik kan weer redelijk lopen in huis in plaats van schuifelen. Hoewel Joost de eigenschap heeft dat hij altijd heel snel voor me langs rent. Katy is weer de oude lieve Katy, heel anders als jonge moeder (instinctief en volledig gericht op haar kittens) en ook weer heel anders in vergelijking met de laatste 2 weken (zich steeds meer terugtrekkend, soms geïrriteerd, in zichzelf gekeerd). En Joost is altijd druk, op de uurtjes na dat hij slaapt. Maar het is zeker rustiger in vergelijking met 2 weken geleden. Het is fijn dat de kittens druppelsgewijs zijn vertrokken, zo is de overgang voor iedereen zo soepel mogelijk verlopen. Katy heeft de kittens dan ook geen seconde gemist, niet voor zover ik kon zien tenminste. Joost wel. Ik ook ❤️😁

Twee weken geleden vertrok Charlie. Zoals verwacht was dat wel ‘een dingetje’; de start was lastig voor hem, lieve voorzichtige Charlie in een vreemd huis met andere mensen, en 2 katten die helemaal niet blij met hem waren. De rode kater des huizes ontdooide als eerste een beetje, de poes geeft zich wat minder snel gewonnen. Maar het gaat steeds beter. Er zijn van die trucjes die helpen, zoals bij elkaar in de buurt eten, een snoepje delen, dekentjes en mandjes met elkaar wisselen voor geurtjes, etc. Maar uiteindelijk is het toch het karakter dat bepaalt wanneer een kat een nieuwe kat of kitten gaat accepteren. En Charlie moet zijn best doen om Lola voor zich te winnen, een poezenhart lijkt wat lastiger te veroveren, maar het gaat hem zeker lukken ❤️

Charlie ontpopt zich als een vrolijke en speelse jonge kater. Minder voorzichtig dan dat hij hier was. Misschien was dat wel mijn schuld, ik zag altijd dat hij wat voorzichtiger was en heb hem misschien een beetje teveel gepamperd. Of hij voelde zich veilig bij zijn broers en zusje en kon het zich veroorloven om zich achter hen te verschuilen. In ieder geval is het heel fijn om te horen dat hij zich zo thuis voelt en alleen bij nieuwe situaties nog een beetje voorzichtig is, zoals de eerste keer dat hij de tuin in mocht. Ondertussen klimt hij in bomen alsof hij niets anders heeft gedaan 🥰

Twee weken geleden werd ook Olly opgehaald. Natuurlijk moet ook hij wennen aan alle nieuwe dingen in zijn leven. In zijn geval geen katten maar een kleine hond!! Ook dat is geen liefde op het eerste gezicht. Maar ook dat komt goed, is me verzekerd, Olly en Rex mogen in hun eigen tempo aan elkaar wennen.

In huis is Olly in ieder geval al helemaal thuis, hij speelt er lustig op los en vraagt lekker veel aandacht. Ik las eens dat er een 3-3-3-regel bestaat voor kittens die verhuizen: de eerste 3 dagen is er totale paniek, de wereld op z’n kop, moeder weg, huis weg, geuren weg, broertjes en zusjes weg. Daarna komen er 3 weken van leren kennen, ontdekken, wennen aan mensen, dieren, spullen, gewoonten en situaties. Routine biedt dan houvast. En dan zijn er tot slot nog 3 maanden nodig voor een kitten helemaal thuis is en zich volkomen veilig voelt. Natuurlijk zijn er wat vlottere kittens en kittens die juist wat meer tijd nodig hebben. Maar Olly lijkt in ieder geval prima ‘op schema’ te lopen ❤️

Toen kwam er een kleine pauze, en dat was fijn voor de kittens. Het was bijzonder om te zien dat de dynamiek gelijk ook veranderde bij het verlaten van 2 kittens. Ineens wordt het plekje naast me op de bank waar Charlie altijd lag ingenomen door Joost. Die dus niet meer op de krabpaal ligt, en daar ligt Ollie dan vervolgens. Pippa ligt wel nog bovenop de klimtoren, haar vaste plekje: hoog en met overzicht over alles en iedereen.

Dat er nu nog 3 kittens waren merkte ik ook aan de kattenbak. En aan het voerbakje; ze aten ook niet meer zoveel blikvoer, meer brokjes, en vlees blijft uiteraard favoriet. Nog steeds druk maar niet meer constant. Met vijf was er altijd wel een kitten wakker en aan het spelen, met drie was het soms wel een half uur stil in huis: als ze toevallig alle drie tegelijkertijd lagen te slapen. Als ze wakker waren ging het er wel nog wilder aan toe dan daarvoor.

Pippa deed vrolijk mee maar als het haar te gortig werd ging ze lekker zelf met een balletje spelen, of met de elektronisch bewegende vlinder of zo. Joost en Ollie waren altijd al elkaar gewaagd. Soms konden ze zo hard spelen dat het bijna meer vechten werd. Als echte katers met een vleugje dominantie. Als er één piepte (meestal Ollie want die maakt geluid, Joost nauwelijks) kwam Katy nog kijken of miauwde om te waarschuwen dat ze geen ruzie in huis wilde. Maar ze werd ook wel eens moe van ze. Zoals op dit filmpje. En dan kon ze ook best uitvallen. Maar nooit gemeen. En Ollie, een echte puber ondertussen, trok zich er dan ook echt helemaal niets van aan 😄

Het was ook heel bijzonder en grappig om de overeenkomsten tussen Katy en haar kittens te zien. Zoals het likken aan je handen. Katy deed en doet dat altijd. En Joost doet het nu ook. Ik ben benieuwd of ook de andere kittens dat gaan doen. Nog iets wat Katy altijd doet is het krabben aan de vloer als ze klaar is met eten. Zo gaat dat:

Pippa en Charlie deden dat (nog) niet, maar Joost al wel een klein beetje. En Olly ook. En Ollie is er het best in, hij neemt ook even de ramen en de plinten mee 😄

Zo kregen ze allemaal steeds meer een eigen persoonlijkheid maar was het toch ook duidelijk wie moeder is. Zij heeft haar kittens ook dingen geleerd die je als mens niet kan overbrengen, van zindelijk worden tot hoe je je voeten wast, hoe je kunt miauwen, waar je voor op moet passen, dat je lief moet zijn tegen je broers en zusje, etc.

Op woensdag werd Pippa opgehaald. Zij gaat naar Marja, de fokster van Katy en haar nestje. Het is heel bijzonder om te zien hoe Katy in mijn huis op Marja en haar man reageert: meestal gaat Katy naar boven of in de keuken liggen als er visite komt, maar als Marja en Bert komen (Katy heeft ruim 4 jaar bij hen gewoond) loopt ze gewoon rond, niet bijzonder in gedrag of zo, maar ’thuis’, net zo aan hen gewend als aan mij. En minstens zo bijzonder: labrador Donna kwam mee. Daar schrokken de kittens enorm van; dikke staarten en blazen. Maar de hond is katten gewend, en ze ging Katy even begroeten, en Katy begroette haar terug door haar neus tegen die van de hond te duwen en een kopje te geven. Als oude vrienden ❤️. De kittens zagen dat en dat hielp enorm, ze durfden dichterbij te komen en een beetje te snuffelen, ze bliezen uiteraard als de hond te dichtbij kwam maar ervaren Donna bleef uit zichzelf al een beetje op afstand als dat handig leek.

Ook bijzonder is het dat toen Pippa eenmaal in haar nieuwe thuis was, oom Erza (halfbroer van Katy) en oma Tammy (moeder van Katy) kwamen snuffelen en gedag zeggen zonder te blazen. Zou een kat een familieband kunnen voelen? Of iets van Katy in Pippa herkennen? Of een vaag bekende geur ruiken? Geen idee maar voor Pippa, Tammy en Ezra is het wel heel fijn! De andere 2 poezen moeten nog wennen. Maar dat komt vast goed want er is een nestje kittens van 8 weken oud, op de foto kun je al een beetje zien dat Pippa gaat ‘inblenden’. En op het filmpje zie je een kitten wat schromen om mee te spelen maar wel uiteindelijk de stap wagen, en oom Ezra komt ook nog even op zijn gemak voorbij 😄❤️

Tenslotte werd vorige week donderdag Ollie opgehaald, de grote vriend van Joost. Al werd die vriendschap de laatste dagen al wel wat op de proef gesteld door het langzaam maar zeker stijgende testosterongehalte van beide knullen. Dus het is ook goed dat Ollie zijn eigen plekje vindt. Maar Joost mist Ollie zeker! Als ik even boven de was ga doen en Katy loopt mee, dan gaat Joost beneden heel hard piepen omdat hij zich dan alleen voelt. Als ik dan fluit komt hij hard naar boven rennen en snorren. Ik zei het al eerder: Joost was als babykitten al de eerste die kon snorren, en hij snort nu al als ik naar hem kijk.

Ollie heeft het druk in zijn nieuwe thuis. Met leren en ontdekken en wennen. En een poes voor zich winnen die nu nog niet zo blij is dat hij er is. Maar Fleurtje heeft altijd een kattenvriendje gehad tot de kater helaas overleed. En Fleurtje is een pittige poes, werd me verteld. Het was duidelijk dat ze een vriendje miste. Nou, aan Ollie gaat Fleurtje haar handen vol krijgen, Ollie is ook ‘pittig’ ❤️😁. Maar ook heel lief, hij kan ook kroelen, bij je komen liggen, etc. Maar voor nu houdt Fleurtje nog even ruim afstand, al gaat ook dat elke dag een beetje beter. Zoals je op de foto kunt zien slapen ze zelfs al op hetzelfde bankje… maar wel nog heel behoedzaam

Wat gaat het goed met ze hè ❤️❤️❤️❤️

En zo blijft Joost over. Hij heeft het het gemakkelijkst, hoeft niet te verhuizen, blijft bij zijn moeder en baasje, in eigen huis en tuin. Maar ook voor hem is er natuurlijk wat veranderd; zijn broertjes en zusje zijn verhuisd. Hij moet ook zijn weg gaan vinden in dit 2-vrouwenhuishouden van Katy en mij. Ik denk dat Joost denkt dat hij hier nog wel de baas kan worden, ik ga mijn handen vol aan hem krijgen ❤️! Gelukkig krijg ik de beste hulp van Katy, zij laat nu in ieder geval nog duidelijk zien wie de bovenliggende partij is en hoe je kunt spelen zonder je tegenstander pijn te doen:

Als het nodig is maakt ze ook duidelijk wie hier voorlopig nog even de dienst uitmaakt. Ook heel bijzonder om op het filmpje te zien dat ze het op een geven moment echt zat is als Joost aanvalt als ze het niet ziet aankomen, ze een flinke knauw geeft en intimiderend naar hem kijkt. Zelfs Joost lijkt er wat van onder de indruk en loopt achteruit. Hoe bijzonder dat Katy dan een tikje op zijn hoofd geeft, bijna als een verzoenend gebaar alsof ze wil zeggen: “Ja jôh, ik ben nu nog even groter en sterker dan jij, kop op, goede vrienden?” 💕

Het is allemaal bijzonder om te zien. Katy wilde de laatste anderhalve week niet veel meer met haar kittens te maken hebben. Ze mochten niet meer drinken, en als ze bij haar kwamen kroelen gaf ze 2 vriendelijke likjes, rekte zich uit en liep weg. Steeds vaker wilde ze een uurtje naar boven, of langer.

Nu alleen Joost van de 5 kittens er nog is verandert ook dat weer. Ze wordt weer een beetje moeder. Maar dan moeder van een puber. Ze wast hem af en toe, ze spelen meerdere keren per dag, en ze laat hem ook zijn eigen gang gaan. Maar als Joost beneden is gaat ze wel regelmatig op de trap zitten miauwen, alsof ze hem roept om samen boven te gaan slapen. Ze zijn redelijk onafscheidelijk, drinken en eten samen, slapen samen in het raamkozijn in de keuken. Sinds de kittens 7 of 8 weken oud waren werd dat hun favoriete plek. Ik vrees dat ik die niet meer terug krijg en moet gaan verzinnen waar ik voortaan mijn theedoos, keukenhanddoeken, etc. ga bewaren 🙄🥰. En na 14 weken ligt Katy ’s avonds weer achter me op de leuning van de bank. En omdat Joost nooit ver bij haar vandaan is ligt hij vaak op de poef naast de bank. En ik zit daar dan heel fijn tussenin 💕

Het is goed zo. Het missen verandert ondertussen langzaam in een prachtige ervaring en herinnering voor het leven. Dat komt natuurlijk omdat ik Katy heb, en Joost is gebleven. Maar het komt ook omdat ik weet dat alle 4 de andere kittens een mooi leven in een liefdevol thuis hebben gekregen ❤️