Plaatsgebrek

Nou, op één dag met een zonnetje en weinig wind na was het geen tuinweer deze week. Gelukkig kan ik in huis al wat doen!

De meeste paprika’s, pepers en aubergines zijn gekiemd. En dus kan ik al heerlijk verspenen. Elke dag kan er weer een nieuwe worden verspeend naar een potje met potgrond. Zoals altijd 3 per potje voor paprika’s en pepers, en 1 voor aubergines. Helaas is het huis aan de donkere kant. Beneden voor het raam zetten is geen optie. Er is geen plek, slechts een smalle vensterbank. Maar bovendien zou poes Katy alles verzieken, ze vindt vies water met gronddeeltjes en vermiculietrestjes erin lekkerder dan de bakjes water die ik 2 keer per dag voor haar ververs, en ze vindt het ook heel leuk om labels met haar tanden uit de grond te trekken. Nee, beneden is geen optie. En boven heb ik ‘slechts’ 2 kamers (ik wil zeker niet zeuren). Op de ene kamer met een raam op het noordoosten is het altijd ijskoud (te koud voor deze zaailingen. Op de andere kamer is het lekkerder (op het zuidwesten, met een kachelpijp die door de kamer loopt). Daar is dan helaas slechts 1 klein veluxraam van 1 x 1 meter. Wel heerlijk licht, in de zon. Maar daar heb je alleen iets aan als die schijnt.

En daar moeten dus 56 potjes van 9 x 9 centimeter met de zaailingen van paprika’s, aubergines en pepers staan. En dan heb ik het nog niet over de tuinbonen die ik in huis heb gezaaid, wat rucola, lathyrus, peterselie, etc. Hoe dan ook: ik heb meer dan genoeg ruimte in huis, maar niet genoeg ruimte die licht en warm is, zoals paprika’s, pepers en aubergines dat heel graag willen.

En dus kocht ik (met dank aan de opbrengst van de zaden 💚) een groeilamp erbij. Ik kreeg 2 jaar geleden een mooie groeilamp onder een kap van tuinlid Gerard toen hij helaas moest stoppen met zijn moestuin. Die bevalt heel goed:

En ik ben niet technisch, ik zag heel veel verschillende groeilampen. in allerlei kwaliteiten, prijzen, formaten en kleurenspectra. Op statieven, met klemmetjes, hangend, van 1 lampje tot apparaten met meer dan 1000 led’s. Ik geef het eerlijk toe; mijn hoofd kon het niet goed aan en ik had ook geen zin om uit te vogelen wat nou de beste zou zijn. En dus kocht ik dezelfde groeilamp als die ik van Gerard kreeg.

Ondertussen zitten er 2 platte ledlampen in waardoor het licht nog wat witter en feller lijkt maar verder is het precies hetzelfde. En dat komt goed uit: ik hou van hetzelfde. Zonder de groeilamp te zien weet ik dat er, met een beetje proppen, 28 P9-potjes onder kunnen, ik weet hoe ik de lamp kan stellen en hoe hoog ze moet staan (mijn hand moet er tussen kunnen tot en met de hoogte van mijn pink) voor het beste resultaat. Ze geeft dan precies genoeg licht op de goede afstand en ook genoeg warmte zonder dat de zaailingen verbranden.

Het gaat goed: ze zijn nog steeds piepjong maar de 2 kiemblaadjes worden al wat groter, je kunt dat op de foto bovenaan dit blog zien.

Ik ben er heel blij mee want het scheelt veel gedoe en heen en weer gesleep met zaailingen die te koud of te donker staan. En….. ik ben klaar. Ik heb genoeg volgens mijn planning. Ik had voor elke uitgerekende standplaats een label gemaakt en elk label staat in een potje. Als alle zaailingen overleven is het dus precies genoeg.

Dit is wat er overblijft; restjes zaailingen. Als die eruit zijn ga ik het vermiculiet uitspreiden en laten drogen zodat ik het later (voor bloemen of tomaten) weer kan hergebruiken.

Ik heb de propagator uitgezet en de kap eraf gehaald (want je ziet dat de zaailingen die er nog in staan nu ook te warm en te donker staan; ze worden al wat langer en dunner). En ik heb tuinvriendin Laura geappt of zij wil hebben wat ik over heb. Ja, dat wil ze wel 🤗. Omdat ze ook weet dat ik geen gewone Yolo Wonder of California Wonder heb. Niets ten nadele trouwens van die paprika’s. Maar die 2 algemeen verkrijgbare rassen heb ik allebei al eens geteeld. Ik heb het al veel vaker gezegd: ik wil eigenlijk altijd weer wat anders of wat nieuws, en ik zoek nu eenmaal altijd net dat beetje extra, in vorm, kleur, opbrengst of wat dan ook. Het is in de winter ook de sport en de lol van het zoeken naar zaden en soorten, en puzzelen waar ze dan komen te staan.

En dus heb ik dit jaar weer heel veel nieuwe rassen, maar ook een paar oude. Omdat je daar nauwelijks meer zaden van kunt vinden (of heel duur zijn) en ik ze dus zal moeten telen om er zelf weer zaden van te oogsten om bewaren. Nieuw zijn bijvoorbeeld Palermo Chocolate (een puntpaprika die rijpt van donkergroen naar chocoladebruin) en Roter Augsburger (vroeg en koudetolerant). Maar deze Blue Jay gaat in de herhaling:

Ik bewaar zelf alleen zaden van favorieten, en deze ooit gekruiste Blue Jay met lilapaarse vruchten die via oudroze naar geeloranje rijpen is qua kleur maar ook zeker qua opbrengst, formaat en smaak een favoriet. Ik keek even en zag dat de oudste foto die ik heb van 2012 is, en dat was al de gekruiste versie, dus ik moet dit ras al zeker 15 jaar in bezit hebben. Dan is ze ook niet meer alleen favoriet door de genoemde eigenschappen maar ook omdat er heel veel herinneringen aan vast zitten, ze gaat al 15 jaar in mijn leven met me mee. Ik weet nog dat ze de allereerste keer in kas 2 stond, aan de linkerkant, volgens mij stonden tomaat Liguria en de witte aubergines Casper ernaast. Maar zoals ze op de foto hierboven staat stond ze achterin kas 3, rechts, naast tomaat Garnet (oh ja, ook zo’n fijne tomaat die ik weer eens moet telen – maar niet dit jaar). Toch echt heel raar dat ik van zeker 80% van alles wat ik heb geteeld nog weet waar de planten stonden, zelfs als het dus 15 of 20 jaar geleden is.

Een andere plant die ik dit jaar weer ga telen is de peper Jalapeño Purple. Ook die heb ik al heel lang. En ik kan me ook een heel goede opbrengst herinneren maar vooral deze oude foto van een bloempje. Jalapeño Purple was de eerste peper die ik teelde waarbij de bloempjes niet wit waren maar paars met wit. Hoe bijzonder vond ik dat!! (toen). Daar begon de liefde voor pepers!

Ook aubergines heb ik natuurlijk in favorieten. Maar die zaai ik dit jaar niet, dit jaar ga ik voor nieuwe rassen (voor mij) als Robin Hood (paars, vroeg), Bride (langwerpig wit) en Pink Flamingo (klein, langwerpig, helderroze).

Veel kleur dus dit jaar, ik schreef het al eerder. Nou ja, ik hou eigenlijk altijd wel van kleur maar juist dit jaar lijk ik er extra gevoelig voor te zijn. Ik kocht bijvoorbeeld nog zaden in Zweden bij Klostra (zij verkopen een deel van de zadencollectie van Plants of Distinction in Engeland waar ik tot de brexit vaak zaden bestelde). En daar zag ik de Blue Moon en Red Moon weer. F1-hybride, dat moet ook bijna wel want ik had deze (inwendige) kleur toen ik haar de eerste keer teelde nog nooit bij zaadvaste radijsrassen gezien (ondertussen zie je het wel wat vaker, bijvoorbeeld bij Chinese radijs, zoals de rassen Red Meat en Green Meat). Maar ik heb er ook weer goede herinneringen, aan de teelt, Ruud was dol op radijs, en op mijn ongeduld om een geoogste radijs door te snijden om te kijken of de inwendige kleur wel klopte: ja dus. En ik heb er nu dus gelijk ook weer een zakje zaden van besteld, voor de herinnering, de kleur, de frisse knapperigheid en de milde smaak (voor een radijs).

Tot slot van dit blog nog even de melding dat ik voor de 6e keer een gastblog heb ontvangen. Altijd leuk om ook iets over de moestuin van iemand anders te lezen en te zien! De Link: Gastblog Marjolein

Mocht je ook eens een gastblog willen schrijven, onderaan het blog van Marjolein vind je hoe je dat kunt doen.

Volgende week hoop ik eindelijk weer iets over de (buiten)tuin te kunnen melden. Ook omdat dat zou betekenen dat het weer eindelijk goed genoeg is om daar iets in te doen 🙄😄

Tot slot nog 1 foto, van nog een paprika die ik dit jaar teel (op herhaling want een favoriet): Violet Mist, deze rijpt van donkerpaars via rozerood naar rood. Waarom in de winkels alleen maar groene (= onrijpe), gele, oranje en rode paprika’s te koop zijn is me soms een raadsel.