Katy’s Kittens 2

De eerste week was een beetje eng (zo pril en teer) maar ook fantastisch, alles liep soepel, de kittens groeiden goed en Katy was een geweldig goede moeder. Helaas was de week erop minder succesvol. Niet fijn voor Katy, niet goed voor de kittens en daardoor niet zorgeloos voor mij. Kon Katy maar duidelijk maken wat ze wilde, dat zou alles zoveel makkelijker maken. Nu moest ik puzzelen en telkens hopen dat ik het goede deed.

Het begon vrijdagochtend. Katy was vanaf het moment dat ik opstond niet zichzelf, een beetje geagiteerd. Ze liep telkens bij haar kittens vandaan. En als een kitten dan ging piepen rende ze bijna in paniek terug, een beetje te wild. Als de kittens weer gingen slapen liep ze rusteloos door de kamer, soms te miauwen en ze wilde telkens de achtertuin in. Ze lag niet meer rustig bij haar kittens. Het is natuurlijk allemaal verzinnen maar op dat moment dacht ik dat ze zich wellicht wat opgesloten voelde, in een hoge kist waar ze wel uit kon maar als ze erin lag/zat kon ze er niet overheen kijken (ik praatte tegen Katy en liep regelmatig langs om haar te aaien en te vertellen hoe lief haar kittens waren maar dan keek ze met grote ogen omhoog naar me). De kittens worden wat beweeglijker, de oogjes gaan open en ze schuifelen wat door de kist.

En daarom dacht ik de hoge kist te vervangen door een wat lagere mand. Nou, dat leek wel wat. Katy werd weer rustiger, en bleef vaker en langer bij haar kittens. “Opgelost”, dacht ik. Maar toen ik de ochtend erop wakker werd en beneden kwam had ze, Joost mag weten hoe, de mand opzij geduwd, en lag ze met haar kittens op het warmtematje. En weer werd ze onrustig. De mand ging weg, ongewenst, en ook nog gevaarlijk als ze er mee zou gaan slepen. Maar wat dan? Ik kreeg van fokster Marja een mooi systeem te leen; kleine mini-kamerschermpjes die aan elkaar konden worden gezet waardoor kittens niet ver weg zouden kunnen kruipen. En dus zette ik dat neer. Met een dekentje en een warmtematje. Dit zou het dan moeten zijn: half doorschijnend, van boven open, en van binnen en van buiten dus zichtbaar. Zo kon Katy altijd haar kittens zien als ze even op de bank wilde liggen en stond te eten, en als ze bij haar kittens lag kon ze juist ook zien wat er daarbuiten gebeurde, en hoefde ze niet meer te grommen als ze iemand iets door de brievenbus hoorde gooien.

Ook dit leek weer goed te gaan. Tot zondagochtend. Toen was Katy weer onrustig, grote ogen, geagiteerd. Ik heb de warmtemat uitgezet (die stond op standje 2 van de 9, dus heel lauw, maar wie weet). Dat hielp vooralsnog niet echt maar ik wilde het in ieder geval nog even de tijd/kans geven.

Terwijl ik in de keuken achter de computer zat hoorde ik ineens gepiep en zag Katy met het blauw-witte kitten in haar bek lopen. “Nee, nee, nee, dat gaan we niet doen, dat is veel te gevaarlijk”. Ik legde het kitten terug, Katy ging er bij liggen en ik heb een half uurtje bij haar gezeten tot ik het idee had dat ze weer rustig was. Na een uurtje bedacht ik dat ik boven de tomaten wilde gaan verspenen. Ik liet de deur op een kiertje, met het idee dat Katy misschien even met me mee wilde, zoals ze dat zo vaak deed als de kittens sliepen. En dat deed ze ook, ze bleef even kijken hoe ik de verspeende zaailingen in onderbakjes zette en water gaf (ze houdt van kliederen, zoals een pootje in modderwater dopen 🙄😊).

Ik ging verder met de volgende tomatenzaailing maar zag in mijn ooghoek Katy ineens voorbij lopen met het crèmewitte kitten in haar bek. Ze had hem dus in nauwelijks een minuut onbewaakte tijd beneden uit de ‘kooi’ gehaald en in haar bek de trap op gesjouwd (het kitten was toen 275 gram zwaar 😮). Ze liep regelrecht naar de kast waar ze tijdens de laatste weken van haar zwangerschap in de nacht vaak aan het graven was. Klaarblijkelijk had ze bedacht dat ze de kittens in de open la in de kast wilde grootbrengen. Maar dat is helaas geen optie; de kast is heel diep, de plank is juist heel ondiep. Ik kan er niet bij, Katy kan er niet rechtop in staan of zitten. En de kittens zouden eruit kunnen vallen.

Maar als zij de kast in wilde, dan zocht ze dus juist een donker en verstopt plekje, in plaats van het licht en de openheid en ruimte. En zo gebeurde het dat Katy op zondagochtend met haar kittens weer terug de kist in gingen, en nu dan ook met het deksel erop. En dat blijkt (vooralsnog) de juiste plek te zijn. Ik schrijf dit op woensdagochtend en sinds zondagochtend is Katy rustig, ligt veel vaker en langer bij haar kittens. En de kittens groeien weer goed en piepen minder.

Helaas kwam het volgende probleem: Katy kreeg op maandag weer diarree, en heeft dit keer ook 4 keer gespuugd. Ik begin te denken dat ze de ‘mother & baby’-kittenbrokjes die ik geef niet goed verdraagt. Ik hoop dat haar buik wat rustiger wordt als ik haar alleen nog maar Biome-brokjes geef (ik mengde het tot die dag met de kittenbrokjes). En ik had nog een tabletje tegen diarree van de dierenarts (geschikt voor zwangere en zogende poezen). Gelukkig, op dinsdagavond lijken Katy’s maag en darmen weer rustiger te worden. De kittens zijn nu 2 weken oud, en Katy moet ze wassen en laten plassen en poepen, ook dat zal niet helpen als het niet helemaal lekker in je buik zit. “Nog even volhouden Katy ❤️”, het is bijna niet voor te stellen maar over 2 weekjes gaan de kittens al leren om zindelijk te worden.

De volgende tegenslag: bij meerdere kittens zitten één of beide oogjes soms een beetje dicht, of het is wat waterig. Het is nog niet ontstoken maar dat kan het wel worden. Ik ben er liever op tijd bij, en heb 3 keer in de afgelopen 3 dagen de oogjes schoon gemaakt met een steriel gaasje met gekookt en afgekoeld water met een paar druppels calendula-olie erin. Ik hoop dat ik op tijd ben en het afdoende helpt (zo niet, dan moet ik de dierenarts bellen). Het schijnt wel vaker voor te komen dat een oogje dat net open gaat weer dicht gaat zitten, het is allemaal nog zo teer en kwetsbaar. Nou ja, vooralsnog wordt het niet erger dus ik heb hoop!

Ik heb dus deze week ook wel wat minder foto’s gemaakt dan vorige week, simpelweg omdat de kittens gemiddeld 23 uur bij hun moeder in een donkere kist liggen, en ik wil Katy zo min mogelijk storen om te voorkomen dat ze weer onrustig wordt. Alles voor het goede doel hè! Maar als ik even foto’s kon maken, als ik de kittens toch even een schoon dekentje wilde geven of iets degelijks, dan zijn het wel heerlijke kittens; met hun net-open-oogjes kijken ze je lodderig aan terwijl ze geeuwen of zich uitrekken. Ze gaan zich nu ook al een beetje gedragen als een kat: het hoofd wat meer omhoog, ze slapen soms in een half rondje, met het kopje op de pootjes, ze geeuwen en rekken zich uit.

Ik hoop maar dat er nu even geen tegenslag meer komt, we gaan al weer naar week 3! En dan zullen de kittens echt wat meer gaan bewegen, heel wankel maar toch, en wat meer zien en horen (ik zag het woensdagochtend al, ik zat bij de kittens en riep Katy, en zag dat het crèmewitte en lilacwitte kitten hun oren spitsten en kopjes omhoog richtten 💕). Ze worden steeds sterker, krijgen meer een eigen wil. We zullen zien hoe Katy daar op gaat reageren. Ondertussen is duidelijk: als je lang genoeg door puzzelt kom je er vanzelf achter wat Katy en haar kittens willen en/of nodig hebben 🐾❤️

Tot slot natuurlijk nog een paar foto’s 🥰