Katy’s Kittens 1

Ik wil eerst iedereen hartelijk danken voor de leuke en lieve reacties 💕

Ik heb begrepen dat er mensen zijn die het leuk vinden om het verhaal van Katy en haar kittens de komende 12 weken via de website te volgen. En ik vind het leuk om te doen, dan kan ik later zelf ook deze weken (die door alle drukte vast voorbij vliegen) teruglezen. Dan gaat het natuurlijk ook om de foto’s. Ik ben nog steeds enorm blij met de camera + lens die ik vorig jaar kocht. De camera maakt mooie foto’s, ik moet alleen op het juiste moment en op de juiste plek met het juiste licht afdrukken. Daar ben ik echt geen held in (lang leve de auto-stand 🙄😁). Maar ik herken een foto wel als ik die zelf mooi vind. En dus maak ik elke dag wel 50 of 60 foto’s vanuit allerlei hoeken. Vervolgens bekijk ik ze op de computer en zie ik er altijd een paar waarvan ik denk: “Ja, die is mooi”. Oh ja, het onderwerp is natuurlijk ook enorm belangrijk, naast bloemen en bijen zijn kittens ook zeer fotogeniek 🥰

Ik schrijf d komende 12 blogs over de kittens op dinsdag of woensdag (zo kan ik het een beetje spreiden met het moestuinblog, bovendien zijn de kittens op woensdag geboren, dus begint dan hun nieuwe levensweek). Daarom heet dit blog Katy’s Kittens 1, ze zijn nu één week oud, volgende week woensdag komt Katy’s Kittens 2, etc. Voor wie het eerste blog over de bevalling en eerste 24 uur heeft gemist: Katy’s Baby’s

Misschien heb ik niet eens altijd heel veel tekst (of te druk met kittens en tuin om uitgebreid te schrijven). Maar ik heb dus altijd foto’s 🥰. De link staat gewoon in de vrijdagavondmail, samen met de link naar het moestuinblog zodat mensen kunnen kiezen of ze alleen het moestuinblog willen lezen of ook de blogs over de kittens.

Naar aanleiding van vragen en opmerkingen wil ik ook nog een paar dingen uitleggen. Waarom dit nestje kittens, waarom een raskat en waarom Katy heb ik al uitgelegd in dit blog: Keuzes. Toen ik Ruud leerde kennen had hij al 2 Brits Korthaar katten, witte Poekie en blauwe Pieter. En een half wilde vondeling met de naam Wampie. Ik werd per direct verliefd, op Ruud, op Wampie die zo’n slechte start in haar leven had gehad en toch haar best deed om wat van haar leven te maken. En ook op Poekie en Pieter. Ik kwam erachter dat Brits Korthaarkatten niet alleen mooi zijn maar vooral ook een heel fijn karakter hebben (al heeft elke kat natuurlijk wel ook een eigen persoonlijkheid): ze zijn rustig, op mensen gericht, altijd bij je in de buurt, stoer, kunnen zichzelf echt prima vermaken, geen schootkat maar wel altijd naast je, nieuwsgierig maar zeker geen slopers. Ze zijn niet perse de slimste katten, en wel vol vertrouwen. Katy gaat echt niet opzij, ik moet altijd oppassen dat ik niet op haar staart ga staan, en ook als ik bijvoorbeeld de trap opga of een kamerdeur dicht wil doen. Ik zou haar buiten mijn eigen tuin nooit kunnen vertrouwen, ze zou heel makkelijk met andere (kwaadwillende) mensen mee gaan maar ook onder een fiets of auto kunnen komen. Ik moet de tuin dus nog katbestendig maken zodat Katy en haar kitten er straks niet uit kunnen, tegenwoordig zijn er handige systemen voor, ik heb gelukkig nog even de tijd om daar naar te kijken.

Hoe dan ook: ik kreeg van Ruud voor onze eerste verjaardag de zusjes Fiep en Nala, en daar hebben we een nestje kittens mee gefokt. En zo kwamen er nog meer. Helaas moesten we ondertussen ook weer afscheid nemen van de oudste. We hebben altijd meerdere katten gehad, altijd binnen ons huis en tuin (op de half wilde Wampie na). Na het overlijden van onze laatste Brit hebben we nog 2 Europees korthaar katten gehad, allebei katten op leeftijd uit het asiel en met gezondheidsproblemen. Allebei heel lief. En trouwens allebei uiteindelijk duurder dan de raskatten die we hebben gehad, in dieetvoer, medicijnen en fors oplopende dierenartskosten. Huis- en tuinkatten worden over het algemeen enkele jaren ouder dan raskatten maar mijn ervaring is dat het net mensen zijn: sommige mogen gezond oud worden en andere hebben al vroeg in het leven pech.

Oh ja, even tussendoor hoor: ik vond net nog een foto van moeder Fiep en dochter Els (allebei Brits Korthaar silvertabby’s). De foto is van november 2003 (en zo zie je maar: Fiep is ruim 19 jaar oud geworden, haar dochter Els slechts 12 jaar):

Hoe dan ook: voor wie meer over Brits Korthaar katten wil weten, kijk dan vooral op deze pagina met algemene informatie: Huiskatteninfo. En deze is leuk om te kijken wat er zoal is, qua kleuren maar ook prijzen, verschillende cattery’s, etc.: Brits Korthaar Kittens. En tot slot de website van Marja: Cattery de Balkenburcht (met informatie over verzorging, etc. en je kunt er ook nog foto’s vinden van Katy (Keetje) als kitten, jong poesje en haar eerste nestje).

Marja wil dus heel graag een poesje, en Katy en ik willen een vriendje. Dat is het in een notendop. Marja verkoopt de 3 kittens die ‘overblijven’ (want ze heeft zelf al een prachtige en lieve kater). Ik heb geen zorgen, Marja heeft voor alle benodigde gezondheidstesten gezorgd, Katy naar de dekkater gebracht, alle kosten betaald, ik mag haar spullen lenen zoals kist, kattenbakje, etc.. Ik ben een soort luxe pension waar ik van de kittens van Katy mag genieten tot ze met 13 weken verhuizen (ja, dat wordt nog wel ‘een dingetje’), op één na want die blijft bij Katy en mij ❤️.

Zo. Nu dan (eindelijk) terug naar de kittens. Ik schrijf dit op dinsdag, morgen zijn ze een week oud. Ze zijn in die week in gewicht ruim verdubbeld: ook het poesje (geboortegewicht 74 gram en vanmorgen 160 gram). De 4 Daltons (natuurlijk niet de echte of uit de serie maar die van Lucky Luke) wegen ondertussen 186 tot maar liefst 207 gram.

Ze drinken steeds minder vaak maar meer per keer, daardoor slapen ze vaak langer. Katy vindt dat heerlijk, ze kan zelf weer eens wat gaan doen: even voor het raam kijken, bij mij op de bank liggen, op haar gemak eten of zelfs even naar boven om te kijken of daar ook alles veilig is. Bij 1 piepje uit de kist rent ze naar haar baby’s om ze te wassen en voeden. Katy eet en drinkt ook goed, gelukkig geen diarree meer, en ze is een heel zorgzame moeder.

Ik kan elke dag uren naar de kittens kijken en zie voorzichtig en beetje bij beetje een eigen karakter ontstaan: het pittige poesje, de luie lilacwitte, de grote en stoere crèmewitte die graag op zijn rug ligt, de rustige blauwe die altijd gezelschap zoekt, en de koddige blauwwitte die elke dag de zwaarste is.

De navelstrengetjes zijn afgevallen. En soms zijn ze al zo sterk dat ze hun hoofd omhoog kunnen houden. De eerste dagen kropen ze ook letterlijk op een hoopje om elkaar veilig en warm te houden. Nu liggen ze vaak nog wel bij elkaar in de buurt maar zeker niet meer ‘op een kluitje’. Soms schuift er één een stukje de kist door, op zoek naar iets warms en herkenbaars, als je doof en blind bent zul je op de tast moeten zoeken. Katy schuift het kitten dan met haar poot de goede kant op. De dichte oogleden worden steeds weker, heel langzaam gaan ze open. Ik begreep dat ze dan wel wat kunnen zien maar zeker nog niet goed, dat duurt een paar weekjes. Ook de oortjes gaan nu langzaam open maar dan zijn ze slechthorend tot ook dat langzaam steeds beter wordt.

De kittens worden ook wat minder ‘gestroomlijnd’; nu ze een poosje uit de baarmoeder zijn en groeien lijkt het net alsof ze zich langzaam ontvouwen; het kopje wordt ronder, de oortjes liggen niet meer helemaal plat tegen de schedel en de achterpootjes worden steeds meer gebruikt waardoor ze sterker worden. Zelfs het staartje wordt dikker. Lopen kunnen ze zeker nog niet, maar met hun achterpootjes kunnen ze al meer kracht zetten. Nog enkele dagen en dan zijn de oogjes open (in het begin kijken ze vaak enorm scheel, dat moet allemaal nog op de goede plaats terechtkomen), ook dan zien ze er gelijk weer meer uit als als katjes. Ik maak er uiteraard weer veel foto’s van 😊

Tot slot: hieronder vind je ook nog een aantal foto’s die ik zelf mooi vind om te laten zien 🐾❤️