Keuzes
Ik heb ondertussen haast als het om het overzetten van planten gaat. Dat komt we een aantal planten al uit de grond hebben gehaald zodat Jan bijvoorbeeld een verhoogde bak kan inkorten of repareren. En die planten staan of liggen met kale wortel (nou, wel met wat grond eraan en ik giet er ook regelmatig wat water over) te wachten tot ze op een andere plek weer de grond in mogen. Hoe eerder ze weer ergens in de grond staan, des te groter is de kans dat ze nog wat kunnen herstellen en hopelijk dan ook de winter overleven. De weersverwachting is ook belangrijk: die zegt dat het na het weekend serieus koud wordt, met misschien wel nachtvorst. Alles wat dan op de nieuwe plek staat is meegenomen, tijdens de vorst ga ik niets verplanten.
En dus loop ik met rozenstekken rond, met mijn eeuwig kool die al weken in een pot staat, mijn zelf gestekte aalbes, uit de achtertuin gehaalde hosta’s, lavendelplanten, salvia’s en heel veel andere soorten. Eerst alles neerzetten, dan goed kijken, dan pas planten (want bij stap 2 = ‘goed kijken’ neem ik de helft weer mee (ik noem het bijna een goede gewoonte) voor toch maar een andere plek 🙄😄
De moestuin raakt iedere dag leger en leger. Jan nam gisteren de laatste savooiekool mee (zonder te weten wat het is, “Is dat Duits” vroeg hij 😅). Zijn vrouw weet er vast wel raad mee. En ik nam nog wat rucola mee. En het laatste en ietwat mislukte rode kooltje (zo klein dat het precies goed is voor 1 persoon).
Jan houdt niet van rucola, blijkt nu. Nou, dan is een hele rij best veel voor mij alleen.
En zo moet ik ook maar eens gaan inventariseren wat we volgend jaar willen gaan telen. “Tomaten” zegt Jan. Hij heeft een kunststof buitenkast gekregen en in onze moestuin gezet waardoor het opbergrek in kas 1 weg kan. En daarbij heeft hij ook gelijk de planken langs het pad in de kas vervangen. “Kijk, zo kunnen we hier nog 5 extra tomatenplanten zetten”. En dan te bedenken dat ik elk jaar al zo’n 90 tot 100 tomatenplanten zet. Jan en zijn vrouw houden blijkbaar echt net zo veel van tomaten als ik. Nou, daar kan ik wel wat mee. Ze blijken geen fan van mais, waardoor ik nu met 40 zakjes mais in de vriezer zit. Die zet ik niet meer, of in ieder geval veel minder (maar met een klein rijtje mais is de bestuiving niet geweldig). Maar Jan is (bijna) net zo dol op bonen als Ruud, en op kool. Zijn vrouw houdt van sla, Jan duidelijk niet. Wel extra komkommers, en aardbeien. Venkel kent hij niet (dus die heb ik dit jaar nog allemaal mee naar huis genomen, en daar zal ik nooit over klagen want ik ben dol op venkel).
Heel langzaam ga ik dus nadenken over moestuinjaar 2026. En net zo langzaam glijdt de tuin nu de herfst in. En dat is ook goed, het is tenslotte over 6 weken al weer kerst 😲. Door alle persoonlijke gebeurtissen en het mooie weer van de afgelopen weken realiseer ik me dat nauwelijks.
Tot slot van dit blog wil ik nog 2 dingen melden.
Allereerst: Laura verkocht in september de allerlaatste zaaiagenda. Maar sindsdien heeft ze vragen van flink wat geïnteresseerden gehad. De drukker is failliet. En ze kwam legenda’s bij de laatste agenda’s tekort, dus moest ze die bij een andere drukker laten drukken. En die vond de zaaiagenda een mooi project en deed een goed voorstel. Het is nog niet helemaal zeker, Laura rekent want het is een flinke investering, maar de kans is vrij groot dat er toch nog een 6e druk verschijnt. Die wordt dan wel iets duurder (€ 29,95) omdat de papier- en drukkosten sinds de 1e druk behoorlijk zijn gestegen. Maar wellicht komt er dan weer een soort voorverkoop waarbij de oude prijs van € 27,95 nog wordt aangehouden. Zoals gezegd, het is nog niet helemaal zeker maar de kans is best groot. En dus ga ik ook de pagina over de zaaiagenda nog maar eens nakijken, informatie waar nodig aanpassen, etc. De banner op de website blijft dus voorlopig maar staan 🥰😁. En als ik meer weet meld ik dat hier natuurlijk ook.
Het andere gaat over mij persoonlijk. Wellicht niet voor iedereen interessant maar na alle lieve berichten van de afgelopen 2 weken wil ik het toch even noemen. Ik heb een kat. Sinds zondag 9 november (bijzonder, precies een maand na het overlijden van Ruud). Ruud en ik hebben altijd katten gehad. Ruud had al Brits Korthaar katten toen ik hem leerde kennen. Die heb ik uiteraard omarmd en uiteindelijk kwamen er nog wat meer. Omdat ze zo mooi, lief, rustig, vriendelijk en mensgericht zijn.
Nadat onze laatste Brit Lotje op 19-jarige leeftijd overleed besloten we voor een ‘kneus’ te gaan, zoals we dat noemden. En zo kwam Freek in ons leven, een kater van 12 jaar met suikerziekte en schildklierproblemen, hij heeft nog ruim 3 jaar bij ons gewoond voor hij zo ziek werd dat we afscheid van hem moesten nemen. Toen kwam Robin, een poes van 12 jaar met artrose en vergroeiingen in haar ruggenwervels. Ondertussen werd Ruud steeds zieker. En Robin ook. Een maand nadat Ruud werd opgenomen moest ik Robin in laten slapen omdat ze verlamd raakte. Ik wilde het liefst gelijk weer een kat, ook omdat in één maand tijd mijn huis voor m’n gevoel een stille en bijna doodse woning was geworden. Maar ik ging elke dag van half drie tot 8 uur naar Ruud. En ik wilde geen kat die heel lang alleen zou zijn, en ook zeker geen buitenkat. En zo bleef ik 11 maanden katloos.
Maar nu begon het weer te kriebelen. En dus zocht ik op internet, naar een kat met rugzakje die bij me past. Maar ik kwam bij het googelen per ongeluk ook op een website waarbij raskatten voor herplaatsing werden aangeboden. En daar zag ik Keetje, een 4,5 jaar oud Brits Korthaar poesje. Zo, in één keer, pats, verliefd.
Maar ik wilde een kneus, dus ik zocht verder. Toch keek ik elke dag ook even naar Keetje – nee, ze was nog niet gereserveerd. Ik zocht verder naar de kneus, misschien oud, of doof of blind of nog een keer een kat met suikerziekte, want ik denk dat ik daar best goed in ben. Tot een lieve vriendin tegen me zei dat na alle zorgen voor en om Ruud, en Freek en Robin, het misschien eens tijd werd dat ik geen zorgenkat nam maar gewoon een heel leuke en lieve kat voor mij. Dezelfde dag heb ik een mail geschreven naar de eigenaren van Keetje. En ik werd gelijk teruggebeld. De eigenaresse legde uit dat Keetje na haar nestje ruzie had met 2 jonge poezen in de cattery, wat voor alle partijen heel stressvol was. Met pijn in haar hart zocht ze een nieuw thuis voor Keetje, op voorwaarde dat er geen andere katten zijn waardoor het probleem zich opnieuw voor zou kunnen doen. En zo woont Keetje (haar naam begint langzaam te veranderen in Katy) nu bij mij.
Ze was heel bang (logisch, voor het eerst in haar leven verhuisd; ander huis, ander mens, andere geuren, geluiden, gewoonten, etc.), maar ook heel erg lief, en elke dag gaat het een beetje beter en voelt ze zich meer thuis. En daarmee is mijn huis ook weer een thuis geworden. Zoals de moestuin na alle veranderingen die we nu doorvoeren ook weer een moesthuis gaat worden!
wat een mooie poes en vast ook heel lief, het heeft vast zo moeten zijn !
Wat fijn, een poezekind. Goede beslissing 🙂 Wij dachten ook een kneusje te adopteren maar nu, na een paar maanden, blijkt dat we een fotomodel/ ninja/ stoere bink in huis hebben gehaald. We voelen ons er bijna schuldig over 😉
6 weken tot de kerst, toen ik t las moest ik even achter mn oren krabben. Vorige week nog in mn t-shirt staan tuinen, zwetend! Toch maar s met wat potten gaan slepen voor de winter me overvalt. Ik ga komend jaar ook (proberen) wat selectieverte zaaien. Alleen dingen die we superlekker vinden en/of moeilijk te krijgen/duur zijn. Je kan niet alles zetten (blijf ik mezelf vertellen).
😅🤣
Herkenbaar hoor, Robin was hier lichamelijk ook echt een kneus maar in haar hoofd compenseerde ze dat door enorm de baas te spelen 😁
En dat van dat minderen herken ik ook, alleen nog maar zaaien wat je ook daadwerkelijk wilt opeten. Maar gisteren vond ik nog 2 plantenwortels in de grond waarvan ik geen idee heb wat het is (kan dus ook gewoon onkruid zijn). Dus voor alle zekerheid maar opgepot en in de kas gezet. En ik kreeg van mijn buurvrouw 2 stekken van de meloenpeer. Toch wel echt heel erg leuk om weer eens te proberen, als ze de winter willen overleven. Voorlopig zijn het bij elkaar 4 planten waar ik in principe geen plaats voor heb 🙄😁
Succes met de planning voor 2026, en heel veel liefde en plezier met jullie fotomodel!!
Diana
Ik vermoed dat ik een van de laatste zaaiagenda’s heb gekocht. Ben er heel blij mee. Wat is Kathy een mooie poes. Weer wat warmte en gezelligheid in huis!
Wat fijn, een nieuw lief poezen kind in huis 💜 Dat jullie maar veel aan elkaar mogen hebben Diana.
Ik heb op 31 dec jl mijn kat moeten inslapen, hij was bijna 21 en sinds zijn 5e bij mij.
2.5e maand geleden hebben we twee poesjes uit het asiel in huis genomen. Zo fijn om weer twee poezen een goed huis te kunnen bieden!
Zoals gewoonlijk weer druk bezig, moet eerlijk zeggen dat ik ook de Savoie kool niet ken.. En venkel mocht ik ook nog nooit klaar maken dus toch maar eens proberen. Denk dat je een geweldige kat hebt, een schoonheid maar ze straalt ook lievigheid (bestaat dat) uit. Zo relaxed als ze nu al ligt. Ze voelt zich duidelijk goed. Hoop dat jullie heel lang van elkaar mogen genieten.
Fijn weekend Diana 😻
Oh Diana wat fijn, een nieuwe poes, en zo’n knapperd.
ik zit in precies dezelfde situatie als jij vorig jaar was. Dus veel tijd van huis ivm bezoek aan mijn man.
ook zit ik te aarzelen over een nieuwe poes, onze 2 oude zijn een week na elkaar overleden.
maar ik ben bang dat de kat mij overleefd…en dan?
goed, ik ben blij voor je, geniet van een minder leeg huis.
Hallo Mieke,
Wat verdrietig om te horen dat je in een vergelijkbare situatie zit!
En dan ook nog 2 katten in moeten laten slapen, wat moet dat verschrikkelijk voor je zijn geweest (en nog). Bij mij voelde het als een soort van verlies op verlies, als ik eraan terugdenk kon ik het toen niet anders zien dan een soort overloop van ellende, ik dacht wat er in hemelsnaam nog meer aan rampspoed zou kunnen gebeuren.
Ik dacht net als jij hoor: wat als de kat ziek wordt, wat als de kat mij overleeft, wat als ik in het ziekenhuis terechtkom, wie zorgt dat voor de poes, wat als…… Ik kan niet in je hart kijken maar voor mij persoonlijk was het ook een manier om leren om te gaan met het feit dat ik nooit meer samen ga zijn en nooit meer alles kan delen. Ik was voortaan alleen, met dus alleen de verantwoordelijkheid voor een huisdier (of voor wat dan ook). Je moet vooral doen wat je zelf wilt op het moment dat je dat wilt. Ik heb in de 11 maanden dat Ruud in het verpleeghuis woonde tientallen keren op internet gekeken naar een kat maar het niet gedaan. En nu dus nog, en pas toen ik Katy zag was ik verkocht. Ik heb er nooit zo in geloofd maar is dat dan misschien wat ook wel ‘het lot’ wordt genoemd? Ik heb nog wel een klein beetje tegen gestrubbeld, tegen Ruud’s dochter gezegd wat jij nu ook denkt; wat als ik dood ga of niet meer voor haar kan zorgen? Zij zei dat ik morgen ook onder een bus zou kunnen komen. En dat als het onverhoopt gebeurt dat Katy mij overleeft zij Katy in huis neemt, en anders (ze heeft al een kat, en een hond, het moet ook maar klikken tussen hen) ervoor zal zorgen dat ze een heel fijn nieuw huis krijgt. En ik zei het ook tegen Jan op de tuin, en die zei op z’n Rotterdams: “Ben je gek, als jij doodgaat staan ze in de rij voor zo’n pracht poes”.
Het is ook een andere manier van kijken naar de dingen: wil je zonder kat leven omdat je misschien eerder dood gaat of kun je een kat nog zoveel liefde geven dat jullie samen nog kunnen genieten zo lang het jullie gegund is? Want ik heb in mijn volwassen leven in totaal 15 katten gehad, Katy meegerekend. De oudste is 19 jaar geworden, de jongste helaas maar 7 (buikvliesontsteking) en bijvoorbeeld ook een kat die maar 10 is geworden (hartproblemen). Uiteindelijk zijn we allemaal maar mensen (en dieren) van alledag, niemand weet hoe lang en op welke manier we leven, we moeten er maar wat van zien te maken zo lang we er zijn.
Ik hoop dat je mensen om je heen hebt die je kunnen beloven dat ze een ander goed tehuis zoeken mocht je eerder dood gaan dan de poes. Of misschien wel 2 katten, als je niet zo vaak thuis bent, er zijn in het asiel ook setjes van 2 katten die niet van elkaar worden gescheiden omdat ze hun leven lang al samen zijn. En ook het asiel is een heel goede optie: met Freek en Robin heb ik dat ervaren. Je kunt echt niet meer zomaar naar een asiel gaan en een dier adopteren, je kunt reageren op een dier dat je op de website ziet (nou ja, ik noem het voor de zekerheid toch even 🥰: Ik zoek baas. Je kunt er uren verdwalen, kijkend naar kittens of volwassen katten, met of zonder rugzakje, etc. En dan kun je een mailtje sturen met je situatie en waarom je denkt dat de betreffende poes of hond of konijn of wat dan ook bij jou past. En dan kun je een afspraak maken en gaan kijken als de mensen van het asiel ook denken dat jullie wellicht een goede match zijn. Ze geven veel informatie op de website (leeftijd, gezondheid, maar ook of de kat speels is, schuw, allemansvriend, naar buiten wil of niet, etc.). Je kunt natuurlijk ook nog voor een wat oudere kat kiezen, of een setje van 2 wat oudere katten die elkaar gezelschap kunnen houden als jij op bezoek bij je man bent.
Er zijn heel veel mogelijkheden, maar uiteindelijk ben je de enige die kan beslissen of en wanneer je daar wel of niet aan toe bent. Maar ik geef toe, nu ik zelf Katy heb, ik gun je zo graag de rust en onvoorwaardelijke liefde van een huisdier!
Heel veel sterkte met het ziekteproces van je man, zorg ook goed voor jezelf!!
Diana
Hoi Mieke, Diana heeft gelijk met haar argumenten om een huisdier te nemen, en natuurlijk kan morgen een dakpan op je hoofd vallen (ook bij mensen zonder dier).
We hebben ons hele leven dieren gehad, we hebben fijne herinneringen aan deze dieren die deel uitgemaakt hebben van onze familie. Hoewel ik soms wel een beetje medelijden had als 1 van de honden weer mee moest op een alibirondje met een kind. Begin dit jaar is onze laatste kater overleden. Hij had een prachtig leven en is ruim 17 jaar geworden. Hij was een setje van 2, we moesten beide broertjes nemen, hoewel die elkaar niet konden uitstaan. Vrijgangers hebben geen behoefte aan extra concurrentie (svp geen discussie). Nadat het (eerder overleden) broertje een toegangsverbod kreeg in het kattenhotel, omdat hij gevochten had met alle andere katers, heeft hij een chip gekregen, waardoor hij rustiger werd, zowel voor hem als zijn omgeving was dat een opluchting.
We hebben lang voor zijn dood besloten dat deze kater ons laatste huisdier zou zijn. Hem in laten slapen was een vreselijk besluit, net als al die andere dieren.
Onze dochter kwam recent op bezoek, haar reactie was: “Niemand komt je welkom heten.”
Toch blijven we bij ons besluit, wij zijn ook niet meer jong, en een gezonde kat zal ons zeker overleven. Natuurlijk kunnen we een oudje uit het dierenasiel halen.
Het was de verantwoordelijkheid voor een levend individu die we niet meer op ons willen nemen.
Welk dier je ook neemt, het is een grote verantwoordelijkheid voor jaren, het dier heeft recht op aandacht, tijd, knuffels, een schone bak, eten e.d. Hoe vaak we niet een activiteit afgebroken hebben om snel naar huis te gaan voor een dier. De uren in dierenartsenpraktijken met de angst voor een diagnose. De uren, die we met een zaklamp nachts door het bos zijn gegaan, als er 1 niet thuis kwam, of het verdriet als er een kat helemaal niet meer komt en dan opeens dagen later weer naast je staat, nee, deze uren missen we niet. We hebben prachtige dieren gehad, maar deze tijd is voorbij en we moeten verder. Maar we missen ze vreselijk. groetjes Con
Oh wat een mooie poes. Het zal goed zijn om gezelschap te hebben. Het is liefdevolle zelfzorg❤️
Prachtige poes, heel veel plezier ermee. Van dieren krijg je heeeel veeeel liefde.
Hallo Diana,
Wat een prachtige poes! Ik hoop dat de poes de leegte in huis wat opvult. Hier hebben we al een paar jaar een poes uit het asiel met een rugzakje, Astma. Zo ontzettend lief dier. Ze zit nu naast me terwijl ik dit schrijf. We hopen dat ze nog een tijd bij ons mag zijn.
Wat betreft de moestuin, die heb ik vandaag zo goed mogelijk winter klaar gemaakt. Alleen morgen nog even vliesdoek over de moestuinbakken, mocht het gaan vriezen. Verder rustig na gaan denken wat ik volgend jaar wil gaan zetten. Ik had dit jaar teveel pepers, waardoor ik te weinig sla kon zetten. Ik heb geen kas, dus alles staat buiten. Dus komend jaar meer sla en meer pepers weggeven 😉. Goed naar de planning kijken dus. Succes met plannen van de moestuin!
Wat n lieverd,heel veel plezier met Katy dat ze maar steeds dichter bij je komt liggen.
Wat een mooi stuk heb je weer geschreven! Ik ben ook dol op katten en wat fijn dat je weer een maatje hebt gevonden dat bij je past. Geniet van haar en je tuin, groetjes Annemiek, Moestuintje aan de Dommel
Hallo beste Diana, wat een prachtige dame met karakter heb je in huis gehaald.
Leuk dat jullie de zaaiagenda nog een keer laten drukken.
In het gebruik zijn mij 2 dingen opgevallen.
Ik ben linkshandig, dus blader met mijn linkerhand. De maanden staan alleen aan de linkerkant gedrukt, die ik bij snel bladeren niet zie.
Wat ik handig zou vinden, als de maanden ook als tabs zichtbaar zijn. Ik heb wat zelf geknutseld, zodat ik sneller de betreffende maand vind.
De alfabetische volgorde vind ik ook niet altijd praktisch
bv. franse dragon, staat onder de F, waarom niet “dragon, frans”
Russische dragon onder de R
malabar spinazie onder de M,
Ruige zonnehoed, onder de R.
Julie zullen er vast goed over nagedacht hebben; ik vind het een beetje een zoektocht. Wat niet erg is, want zo kom ik gewassen tegen die ik niet ken.
Verder vind ik het papier niet zo fijn om zelf op te schrijven; een pen vloeit een beetje op dit papier.
Dit zijn geen kritieken, alleen ervaringen in het gebruik.
Lieve groetjes, Con.
Hoi Con,
Dankjewel voor je reactie!
Het was bij de zaaiagenda een overweging om de Nederlandse of de Latijnse naam te gebruiken. Ik zweer zelf bij de Latijnse benamingen (alleen al omdat die universeel zijn, je kunt er in elke taal en dus veel meer informatie over vinden). Maar dan zou het rommelig zijn geworden, bloemen in de Latijnse naam, groenten en fruit in Nederlandse naam, en kruiden zijn dan het lastigst (Thymus of Tijm, Rosmarinus of Rozemarijn, Peterselie of Petroselinum, dat zijn zulke bekende namen in het Nederlands). Nou, dan alles in het Nederlands. Zo hebben we de keuze gemaakt voor Franse dragon, Ruige zonnehoed, etc. Dat het misschien niet logisch in alfabetische volgorde staat begrijp ik. Maar ook daar moesten we consequent in zijn. want dan hadden we bijvoorbeeld ook Spinazie – Nieuw-Zeelandse en spinazie – Malabar moeten maken, maar allebei zijn ze geen familie van gewone echte spinazie. En wat moeten we dan met Rankspinazie, onder de R of er Spinazie – Rank van maken? Laura lette altijd heel erg op dat soort consequente doorvoeringen; als we het Dragon – Franse zouden noemen, dan zouden we bijvoorbeeld Dragonlavendel (voor Lavandula multifida) misschien ook Lavendel – Dragon moeten noemen. En ook Aardappel – Zoet in plaats van Zoete aardappel moeten gebruiken, en misschien ook Selderij – snij, -knol en -bleek, om nog maar niet te spreken over al die aparte benamingen van bonen (stok, stam, sperzie, pronk, snij, spek). Maar goed, zoals ik al schreef, zelf had ik heel graag Lathyrus in plaats van siererwt geschreven 🙄😄.
En ik snap zeker dat het lastiger bladeren is als je linkshandig bent, ik heb het net even met rechts en met links geprobeerd en het is sowieso een beetje lastig, omdat een nieuwe periode altijd op die pagina begint, en dat is soms links maar soms ook rechts (en soms beide als toevallig het einde van een periode op de linkerpagina eindigt en de nieuwe periode op de rechterpagina begint. Handig dat je zelf zo tabbladen hebt gemaakt!! Helaas is dat standaard voor de agenda niet mogelijk, simpelweg omdat het dan niet meer in het op maat gemaakte doosje past. Maar misschien dat Laura bijvoorbeeld de start van de nieuwe maand wel met een kleurtje kan aangeven, zodat het in ieder geval iets makkelijker bladeren wordt. Aan de andere kant, ik ben van de inhoud en Laura van de layout en zij let dus heel erg op consequenties in namen, lettertype en -grootte, uitlijning, overzicht, duidelijkheid, etc. Wij hebben elkaar beloofd om ons bij onze eigen expertise te houden 😄.
Laura en ik waren zelf gelijk verliefd op het papier; het is duurder maar FSC (gecertificeerd van duurzaam gekweekte bossen), en ook omdat het mat en dikker is en je de structuur met oneffenheden kunt zien. En tot slot vind ik het juist heel lekker schrijven, omdat het wat dikker en zachter is ‘zakt mijn pen er wat in’ waardoor het lekker zacht schrijft. Maar ik snap dat, als je linkshandig bent, het wat sneller vloeit. Daar hebben we niet aan gedacht, toen we dit papier kozen. Ik weet ook niet of het weer dit papier wordt, het komt uit Italië en misschien heeft deze drukker andere partijen waar ze mee samen werken. Onze belangrijkste voorwaarde is dat het een FSC herkomst heeft.
Wat een prachtige katten!! Ruud zei altijd dat hij een rode kater wilde. Het is er nooit van gekomen maar hij was ook heel gelukkig met onze (deels) rode poes, en hij zou Keetje/Katy ook heel leuk hebben gevonden (maar Ruud was sowieso een kattenmens, hij hield van alle katten, ongeacht ras, kleur, geslacht en persoonlijkheid 🥰).
groetjes,
Diana
Hallo beste Diana, ik snap jullie redenering voor de abc-volgorde.
Mijn opmerkingen waren geen kritiek, alleen een paar dingen die mij zijn opgevallen.
Het doosje begrijp ik niet, mijn agenda kwam netjes in een dikke enveloppe.
Ik vind de agenda heel fijn in het gebruik.
Ik heb in het verleden een agenda gekocht, die ik dan toch onpraktisch vond. Ik heb deze helemaal uit elkaar gehaald en met knippen, plakken en kopiëren opnieuw laten binden.
Maar nu gebruik ik die van jou en die is helemaal goed.
Men zegt dat rode katers aanhankelijker zijn dan andere rassen, onze waren inderdaad heel aanhankelijk. Als ze merkten dat we naar bed gingen, renden ze beide gelijk naar de slaapkamer en lagen al te wachten op ons. Geen kans ze uit de slaapkamer te krijgen, ze hebben dan zo lang randalieert en tegen de deur gesprongen dat we het opgegeven hebben ze uit de slaapkamer te bannen. Het waren hele lieve dieren, net als alle andere dieren die we hebben gehad. We hebben alle dieren laten cremeren en ze staan bij ons in de kamer, zo zijn ze t nog een beetje bij ons.
De definitie van een kattenmens volgens volgens Google:
Een persoon die vaak wordt gekenmerkt als introvert, onafhankelijk en creatief. Ze worden beschreven als intelligent, gevoelig en bedachtzaam, en geven de voorkeur aan een rustige, huiselijke omgeving.
Is dit niet een prachtige beschrijving voor deze lieve kattenmensen, ik heb het geluk ook zo iemand te kennen.
Lieve groetjes
Con
Hoi Con,
Ja, ik weet dat het geen kritiek was hoor, ik wilde alleen vertellen hoe we soms dingen als heel makkelijk zagen maar als we er dan over na dachten, we toch ineens tegen dingen aanliepen die meer aandacht nodig hadden, of die verwarrend waren. We hebben de agenda die uiteindelijk klaar was voor de 1e druk ook echt 100 keer gecontroleerd, vakje voor vakje en icoon voor icoon. Zo vaak dat we niet begrepen hoe we een simpele fout als een verkeerd vruchtgewassenicoon of een foute plantafstand over het hoofd hebben kunnen zien 🙄. Hoe het zit met een envelop of een doosje weet ik niet, Laura zorgt altijd voor de verkoop, het verzenden, etc. en ik weet dat ze dat altijd heel zorgvuldig doet. Misschien waren de doosjes tijdelijk op (ze bestelde altijd duurzame kartonnen doosjes op maat maar ook die zijn de laatste jaren steeds duurder geworden).
Ik weet niet of rode katten liever zijn, ik heb nooit een rode kater gehad maar het zou zo maar kunnen. Rood is sowieso een bijzondere kleur. Ik weet wel dat lapjespoezen bekend staan om hun pittigheid. Er bestaan geen lapjeskaters, ik heb ooit geleerd dat katers maar 1 kleur kunnen hebben (naast wit en gevlekt), dus zwart of blauw, kan met wit of cypers zijn maar nooit met rood. En rood, of crème (dat wordt de verdunning van rood genoemd) met zwart of blauw, al dan niet met wit of cypers, is dus altijd een poes. Robin was een lapjespoes en die was inderdaad heel pittig 😁. Ze was heel lief maar de dierenarts moest altijd echt alle zeilen bijzetten om bijvoorbeeld bloed te prikken. En ik weet nog dat er dan nog 2 assistentes werden geroepen die dan bij binnenkomst zeiden: “Oh oh, een lapje” 😅
Uiteraard zijn er uitzonderingen, de schildpad (zwart met rood) poes van een vriendin is heel lief en helemaal niet pittig. En uiteindelijk is Katy ook een soort lapjespoes, maar dan in de verdunning (dus de koele kleur zwart of blauw is in dit geval lilac en het warme rood is crème). En Katy is ook heel erg lief. Zondag heb ik haar ontwormtabletje moeten geven en dat ging zo makkelijk (met Robin had ik voor medicijnen altijd een heel ons rosbief nodig om een tabletje naar binnen te krijgen, proberen het zo in haar bekje te geven was al helemaal geen optie 😁).
Hoe dan ook, elke kat heeft een eigen karakter, net als mensen, en wij mogen dat karakter proberen te begrijpen, dat alleen is al een cadeautje. En dat is bij jouw 2 prachtige rode katers vast ook het geval 🥰
groetjes, Diana
Haha heel herkenbaar. Ik koos voor ons gezin in eerste instantie ook voor een jong asielpoesje, maar die bleek helaas zo agressief en onvoorspelbaar dat m’n kinderen er bang van werden, en ikzelf eigenlijk ook, dus na een week ging ze weer retour asiel. Toch maar overstag gegaan en gekozen voor een Heilige Birmaan kitten van een fokker – beste investering ooit! Inderdaad moet het voor jezelf ook goed zijn, niet alleen voor de poes… Veel geluk met Katy!
Ik ben ook een poezenmens, heb er 2 opgevangen. Dus ik begrijp je beslissing en juich hem toe. Maar ik vind het vooral geweldig dat je stukje bij beetje je leven aan het herpakken bent. Ik lees tussen de regels door – je hebt een verschrikkelijk moeilijk jaar achter de rug, niet alleen vanwege de situatie met Ruud.
Tijd om weer voor jezelf te zorgen. Tijd voor Diana. En een poes maakt inderdaad je huis weer een thuis.
Ik lees je blogs met 2 petten op: als moestuinier, en als partner van een 10 jaar oudere, hoogbejaarde man. Mijn soulmate, al ruim 42 jaar. Ik weet dat ik het niet moet doen, maar ik denk toch best vaak aan hoe ik verder moet als hij er straks niet meer is.
Ik heb groot respect voor hoe je ermee omgaat, en ik ben zo blij dat je dat stukje van je leven ook met ons deelt. Ik put daar hoop en steun uit. Dat je het maar weet 🤗.
Dank je wel voor het delen – blijf het alsjeblieft doen. Inclusief alles over je tuin ;-).
Hallo Monique,
Dat hoort er helaas bij als je man (of vrouw) meer dan een paar jaar ouder is dan dat je zelf bent.
Ik heb ook wel eens gehad dat mijn hart even in mijn keel bonkte omdat ik dacht dat Ruud niet meer ademde als ik ’s ochtends naast hem wakker werd. We weten nu eenmaal stiekem dat de kans groter is dat je hem overleeft. Aan de andere kant heb ik al heel vroeg in mijn leven geleerd dat leeftijd er helemaal niet toe doet, mijn moeder overleed plotseling toen ze 44 jaar was. Ik zeg het wel vaker: we zijn allemaal mensen van alledag. En zo zei ik het ook wel eens tegen Ruud toen hij nog gezond was: “Als jij zo oud mag worden als je moeder, dan ga je nog jaren mee (zij is 87 jaar geworden), als ik zo oud word als mijn moeder was ik al jaren dood.
En dus kun je niets anders doen dan elke dag even bedenken hoe gelukkig je bent dat je nog samen kunt zijn. Dat probeerde ik zelfs te doen toen Ruud al was opgenomen, ik kon in alle ellende even gelukkig worden van een glimlach, van de herkenbare manier waarop hij zijn tanden poetste, hoe hij met zijn voet wiebelde als hij een mooi liedje op de radio hoorde, van even buiten op het balkon zitten, etc.
En ook al wist ik dat ik het niet moest doen, toch dacht ik de laatste jaren ook steeds vaker aan het moment waarop Ruud zou overlijden en ik alleen zou zijn. Dus blijkbaar is het ook heel normaal en nuttig, als een soort proberen je voor te bereiden op iets waarop je je niet kunt voorbereiden, en je je iets voor te stellen wat je je niet kunt voorstellen.
En nu het voor mij zover is gaat het zoals het gaat. Met heel goede en heel slechte momenten, er komt gewoon elke dag weer een nieuwe dag, soms moet ik huilen omdat ik Ruud nooit meer zal zien/horen/voelen/ruiken (dat woord Nooit spookt hele dagen door mijn hoofd), soms moet ik lachen om wat Ruud zou zeggen in een bepaalde situatie, maar soms ben ik ook gewoon een poosje gewoon prettig aan het tuinieren of ik kijk een film op tv of wat dan ook. Mijn hoofd bepaalt blijkbaar zelf ook een beetje wanneer het even genoeg ellende is geweest en schakelt dan vanzelf over naar een ander gevoel, en de kat helpt daar zeker bij, maar ook de tuin, een tijdschrift, een vogel in de tuin, trek in een kop thee of wat dan ook.
Ik kan dan ook niet het advies geven om niet te denken aan de dag dat je man er niet meer is, want als je herenen dat bedenken is dat nuttig. En het advies geven om elke dag even stil te staan bij het feit dat jullie nu nog samen zijn hoef ik niet te doen, want ik lees in je bericht dat je dat nu al doet, dat zit vast aan de angst om de dag dat je soulmate er niet meer is.
Ik hoop van harte dat jullie nog heel lang van elkaar mogen genieten 🧡
Diana
Ook hier eentje die enorm veel steun haalt uit dit bericht. Dank Diana.
Diana, wat ontzettend fijn dat je je gevoel gevolgd hebt en nu lieve Katy bij je hebt!! Heerlijk zo’n zacht poezenlijfje vlak bij je om te aaien en te knuffelen. Ze zal vast in geen tijd je schaduw worden! En heerlijk voor Katy dat ze bij jou mag wonen…
Hier ook altijd een ‘projectje’ uit het asiel, heerlijk om te zien hoe zo’n diertje weer blij en aanhankelijk wordt en niet meer angstig is.
Dankjewel voor alles wat je met ons deelt, en op zo’n persoonlijke manier woorden aan geeft. Ik wens je stééds wat meer licht in je leven.
Lieve groet, Pauline
Hallo Pauline,
Dankjewel voor je lieve woorden (nu maar ook na het overlijden van Ruud) 💚
Ze heeft uiteraard moeten wennen. En nog, ze woonde wat afgelegen en het huis en de tuin waren helemaal katveilig gemaakt, hier staan overal huizen, rijden auto’s, bezorgbusjes, vuilniswagens, lopen mensen, kinderen, katten, honden, fietsers, etc. Vanmorgen was ze helemaal in de war door de bladblazer en de veegauto van de gemeente. Ze leert snel en begint zich aan te passen, komt steeds vaker een aai halen, kruipt niet meer in de kast, kwettert naar de vogels die in de tuin zonnebloempitten komen eten, en ze begint een heel klein beetje en heel zachtjes te ‘kletsen’. Het is gewoon heel fijn om haar langzaam te mogen leren kennen.
Groetjes en heel veel plezier met je eigen projectje 🥰
Diana
Oh wat fijn, dat ze steeds meer contact zoekt. Ja samen kletsen is gewoon heerlijk.🥰 En mooi wat je zegt, over het haar mogen leren kennen.
Wat een goede beslissing om die mooie Katy te nemen, waar je zo verliefd op bent geworden. Geniet van het plezier en de liefde die een dier je kan geven.