Een knoop doorgehakt

Ik snap het als je niet veel zin hebt om dit blog te lezen. In de afgelopen 2 jaar heb ik al vaker over mijn persoonlijke beslommeringen geschreven. Maar goed, uiteindelijk heeft het allemaal invloed op de tuin en op het (moes)tuinieren. Zo ook de nieuwste ontwikkelingen. 

Ik twijfel al meer dan een jaar over de moestuin. Ondanks de hulp van Jan. Tien jaar geleden was de moestuin nog 550 vierkante meter groot. Op een gegeven moment hebben we een stukje tuin ingeleverd, want het moest wel leuk blijven (Ruud zei altijd; “Als het op ‘werk’ gaat lijken zijn we verkeerd bezig” 😊). Ruud had trouwens helemaal geen hekel aan zijn werk, integendeel, al ging hij zeker ook met plezier met pensioen. Dat terzijde. Toen Ruud de eerste ziekteverschijnselen kreeg hebben we voor de 2e keer een stuk tuin ingeleverd. En nu is de moestuin nog 310 vierkante meter groot. En heb ik in overleg met Jan besloten om voor de 3e keer een stuk tuin in te leveren.  

Daar zijn verschillende redenen voor. Ik weet dat ik niet nog 10 jaar kan lopen, en wil ik die jaren dan tegen de limiet werken of juist in een wat lager tempo nog een poosje kunnen genieten van de tuin, het tuinieren en de oogst? En Jan is ook geen 20 meer. En de oogst is eigenlijk ook gewoon nog steeds meer dan genoeg voor ons samen. Afgelopen zomer, toen ik Jan weer eens aanspoorde om vooral bonen en courgettes mee te nemen, vertelde hij dat hij en zijn vrouw geen vriezer hadden, alleen maar een paar vakjes onder de koelkast. Wat?! Ik kan me bijna niet voorstellen hoe het is om zonder diepvries te leven, al 30 jaar stouw ik die elk jaar vol met moestuinoogst (en de rest staat in potten en flessen) 🥰. Jan weet het ondertussen ook: een moestuin kan heel gul zijn. 

Afijn, zo alles bij elkaar geredeneerd hebben we bedacht en besloten dat een stukje minder tuin zorgt voor wat minder werk, wat meer rust, en toch evenveel plezier en oogst. We hebben gemeten en gerekend en het stukje dat we wel kunnen (en willen) missen is ongeveer 70 vierkante meter groot. En dus houden we dan nog 240 vierkante meter over. Dat is toch altijd nog een fors formaat, er zijn heel veel mensen met een kleinere tuin die daar ook hun handen vol aan hebben en meer dan genoeg kunnen oogsten.

Om een beetje een idee te geven; op onderstaande foto (van afgelopen winter) zie je een stuk van de tuin, het achterste deel met fruitbomen, de grond waar de kuipen dan nog op staan, het kale vak links en het vak rechts waar winterrogge in groeit gaan weg (plus links en rechts nog een strook van bloementuin, pad naar de sloot, hek met klimroos, etc.).  

Ik heb lang tegen het besluit aan zitten hikken. Voor het eerst lever ik een stukje tuin in dat Ruud al had toen ik hem leerde kennen. Er staat een 30 jaar oude Gieser Wildeman boom op die we samen hebben gekocht en geplant. En het hek dat we samen blauw hebben geverfd en waar we een roze klimroos bij hebben geplant die waarschijnlijk niet meer te verplanten is. Allemaal emotioneel geneuzel waar je uiteindelijk niks aan hebt. En nu ik het met Jan heb besproken, we het allebei een goed plan vinden, en het ook al aan het bestuur hebben gemeld, ben ik vooral opgelucht.  

Sterker nog: ik heb er wel zin in!! Want er moet flink wat werk worden verzet. Er moeten jonge ballerinabomen worden uitgegraven en op een andere plek worden uitgeplant. Er moeten 2 verhoogde bakken worden afgebroken. Het hout dat nog goed is gaat Jan hergebruiken. En dat gaan we ook met de grond uit die verhoogde bakken doen, dat is tenslotte onze eigen zorgvuldig gemaakte compost van tientallen jaren oud waar we mooi de andere bakken weer wat mee kunnen op- en aanvullen 😊. De rozen die het niet zo goed deden omdat ze in de halfschaduw stonden gaan we verzetten naar een zonnigere plek. 

De grond waar nu een groot hek met klimroos James Galway staat gaat dus ook weg. Ik hoop dat we haar nog kunnen verplanten 🤞

Daarnaast gaan we een laag hek zetten tussen het stuk tuin dat we houden en het stuk tuin dat we afstoten. We moeten nodig opruimen (ik heb daar al 3 jaar niet echt tijd voor gehad, in ieder geval niet om het goed te doen). Jan gaat het terras afbreken en er nog een verhoogde bak bouwen. Ik zat er altijd met Ruud om te eten/rusten/drinken, het was fijn om dan samen naar onze tuin te kijken, naar wat we hadden gedaan en wat er groeide en bloeide. Maar Jan zit altijd naast de kas (en ik dus ook), wel zo gezellig want dan kunnen we gelijk even een praatje maken met medetuinders die langslopen en met de tuinkat kroelen die daar altijd rondscharrelt.

Ik vond nog wat oude foto’s waarop je kunt zien wat er weggaat:

Een foto van de late winter, 7 jaar geleden, 2 vakken/bakken van ongeveer 3 x 3 meter per stuk, plus een groot vak erachter met fruitbomen, rechts zie je nog een stukje van het hek, die strook gaat ook weg. En aan de linkerkant is nog een stuk met 2 fruitbomen en een heel klein stukje bloementuin.

Misschien is de volgende een leukere foto om te laten zien. Want die foto nam ik, ook jaren geleden, juist vanaf het stukje grond dat we weg doen. Zoals je nog net kunt zien gebruikten we dat vak vaak voor pompoenen, courgettes, mais, aardappelen, kool en andere soorten die niet zoveel verzorging nodig hadden, omdat het achterin de tuin lag, in de halfschaduw. De 2 verhoogde bakken links en rechts gaan dus weg. Maar uiteindelijk zie je ook wat er daarna nog overblijft: 3 grote vakken/bakken. En het terras dat Jan dus gaat transformeren in nog een verhoogde bak. Dat wordt 4. En er staan nog 2 bakken tussen de 2 kassen in. Dat zijn nummer 5 en 6. Ik zou er bijna een vruchtwisseling in kunnen draaien, als ik daar nog aan zou doen 😁

Natuurlijk hopen we op een leuke tuinbuurman of –vrouw. Want hij of zij gaat echt pal naast ons tuinieren. We delen zelfs het pad van hoofdpad naar sloot. Een hek moet worden verzet. En zou ik nog een plek voor de appel Rosette kunnen vinden? En trouwens, is ze met haar leeftijd van 6 jaar nog wel te verzetten? Of laat ik haar maar staan, samen met de oude Gieser Wildeman? Eerst maar plekjes zoeken voor de ballerinaboompjes.

We zullen het zien, stapje voor stapje. En we hopen op een niet al te stormachtige en kletsnatte herfst, zodat we op kunnen schieten en het lukt om voor 31 december in ieder geval het stuk tuin dat we afstoten leeg te hebben. Dat scheelt in de tuinhuur voor 2026, en bovendien is onze nieuwe tuinbuurman of -vrouw wellicht ook blij om in de winter al te kunnen beginnen met het inrichten en plannen maken van zijn/haar nieuwe tuin. 

We moeten ook nog even door eten. Want juist in deze vakken heb ik nog herfstgroenten gezet (omdat de andere bakken in juli/augustus nog vol stonden met courgettes, stokbonen, winterpeen, etc.). De stambonen vallen links net buiten beeld (op de foto bovenaan dit blog zie je ze nog wel) maar kunnen we nu volop oogsten. En met de bieten gaat het de goede kant op, maar ze zijn nog niet groot genoeg om te oogsten. Dat geldt ook voor groenlof en knolvenkel. En wellicht zou ik een poging kunnen wagen om alle snijbiet te oogsten en de afgesneden planten met alleen wat blad in het hart met een flinke kluit uit te graven en in de kas weer uit te planten. Voor een winter- of vroege voorjaarsoogst. Het is wellicht de moeite van het proberen waard!  

Het wordt dus hoe dan ook een drukke herfst, winter en lente. Ik heb ook al 2 jaar geen tijd gehad om de compostbak te legen, daar zit ruim 2 kubieke meter rijpe compost in. Het doet een beetje zeer dat we nu alles wat we aan groenafval hebben op de grote gezamenlijke composthoop gooien maar het is voor een goed doel: de compostbak leegmaken, repareren waar nodig en dan gaan we de composthoop opnieuw opstarten. Even ergens anders een tijdelijke composthoop maken is geen optie want daarvoor moet er nu te veel op te veel plaatsen tegelijk gaan gebeuren. Om die reden heb ik ook weinig herfstplanten gezaaid (natuurlijk wel voor in de kas) maar buiten moeten we opruimen, leegmaken, opbouwen, etc. En is er geen plek voor al te veel soorten als palmkool, winterpostelein, boerenkool, spinazie, etc. 

Omdat er een drukke tijd aankomt zijn we al begonnen met het leegmaken van de kassen. Met pijn in het hart gooien we tomatenplanten weg waar best nog wel wat vruchten in hangen, en ook de eerste aubergineplanten worden uit de grond gehaald. De paprika’s en pepers laat ik nog zo lang mogelijk staan maar er komt nu in ieder geval ruimte vrij voor de weeuwenteelt kolen, rucola en andere planten die ik in de kas wil planten.

Er komen nog een paar mooie dagen aan, daar gaan we in ieder geval dankbaar gebruik van maken!!