Twijfelaar 

Ja, dat ben ik. En ook mijn hele leven al (hoewel het wel steeds erger lijkt te worden). Dat is niet voor niets, ik kan me forse fouten herinneren als ik te veel naar iemand anders luisterde of eens niet het stemmetje in mijn hoofd volgde, van een soepmaker (kan ook gewoon in een pan hè) tot het enorme gras (of misschien is ‘riet’ een beter woord) Arundo (dat we een paar jaar later met een bijl de grond uit moesten hakken omdat de wortels onder de fundering van de kas door groeiden en de plant daarbinnen weer bovenkwam). 

Mijn twijfel is dus heel nuttig. Ik kan uren op internet zoeken naar de tomaten die ik wil telen; een lekkere smaak, een prima opbrengst, gezond, en ook graag nog mooi (dat doe ik ook omdat er soms heel tegenstrijdige informatie op internet staat waardoor ik graag informatie van verschillende websites en webshops vergelijk). Zo gaat dat ook met fruitbomen, en met klimrozen, en met Salvia’s. Maar ook met een nieuwe stofzuiger, koekenpan, en zelfs ook wasmiddel, kaas, kwark, etc. Zo veel keus is niet per se heel handig voor een eeuwige twijfelaar als ik; het kost altijd veel tijd en ik ben blij als iets heb gevonden wat zo goed bevalt dat ik er verder niet meer over na hoef te denken.  

En ik heb het dus niet alleen als het over iets nieuws gaat, ik verander ook best vaak van gedachten als het bijvoorbeeld gaat om wat ik vanavond eet (Ruud werd er wel eens gek van maar maakte zich er tegelijkertijd ook niet druk om: “Je verandert vast nog wel 6 keer van gedachten, ik hoor het wel als je het zeker weet”). Voor alle duidelijkheid: ik ben geen twijfelaar omdat ik niet weet wat ik wil, ik heb het juist omdat ik te veel mogelijkheden en combinaties in mijn hoofd zie waar allemaal wel iets voor te zeggen valt. En dat is soms best lastig. Want ik heb het nu ook weer, nu we een stukje tuin weg gaan doen. Er moeten keuzes worden gemaakt, ik kan geen 300 vierkante meter tuin in 240 vierkante meter proppen. 

De eerste keuze is geen probleem, het is het vak waar dit jaar late aardappelen groeiden en waar ik na de oogst de groenbemester boekweit zaaide. Het is dus in principe leeg. 

De tweede keuze is gelukkig ook nog makkelijk, die gaat over de vijg. Ik heb er drie, één geeft een heel goede opbrengst en de andere twee niet. Dat is nog eens eenvoudig! Maar misschien is het niet handig als ik zeg dat ik ondertussen ’s avonds op internet zoek naar informatie over het vijgenras Kadota (volgens de informatie een extra vroege zoete geelgroene vijg). Zelfs als die er zou komen ga ik in ieder geval al van 3 naar 2. Dat is al winst. 

Ik besloot vorige week maandag dat ik de zwarte bes weg zou gaan doen. Ik heb er dit jaar door tijdgebrek en geen zin weinig van geoogst, en Jan ook niet (de duiven waren ons dankbaar en hebben alles opgevreten). Jammer, maar als ik moet kiezen tussen de aalbes en de zwarte bes, dan kies ik de aalbes. Op dinsdag twijfelde ik; misschien zou ik een ander plekje kunnen creëren voor de zwarte bes. Want op de plaats van de zwarte bes komt een ballerina appelboom. Dat weet ik zeker want die staat nu in de tuin die we weg doen en is te hoog voor een andere plek. Alhoewel: ze zou ook in de lange reep langs de rand van de tuin kunnen. Maar daar wil ik, denk ik, de rozen gaan zetten.  

Afijn, op woensdag dacht ik toch weer dat de zwarte bes wegdoen de beste keuze zou zijn. Op donderdag twijfelde ik weer, want het is eigenlijk echt een prima zwarte bes (een Ben Sarek, ze geeft een heel goede opbrengst van mooie grote zwarte bessen, misschien kan ik er volgend jaar eens siroop van maken). Dus besprak ik het ’s ochtends ook met Jan; lusten Jan en zijn vrouw ook zwarte bessen, maakt ze jam, sap, etc.? Jan blijkt geen twijfelaar te zijn. Terwijl ik even naar huis fietste om mijn nieuwe snoeischaar te halen (7 minuten heen en 7 minuten terug) bedacht ik voor de 6e keer dat ik wellicht toch beter afscheid van de zwarte bes kon nemen. Maar toen ik weer op de tuin kwam had Jan de bessenstruik uitgegraven en op de plek geplant waarvan ik op dinsdag nog dacht dat die wellicht geschikt zou zijn. 

Les 1: pas tegen Jan zeggen dat we iets zouden kunnen verplanten als ik het heel zeker weet 😁

En dat beschreef ik hiervoor; dat is soms een lastig en tijdrovend werkje voor mijn hersenen. Aan de andere kant: Jan geeft wel gelijk het juiste zetje. Want nu de zwarte bes toch staat waar ze staat, dan kan daar mooi de witte aalbes naast. En dan kan daar ook nog de minibraam Little Black Prince naast. En dat betekent dan dat ik niet één ballerinaboompje achter de kas kwijt kan maar zelfs 2 (want ballerinaboompjes nemen maar 60 tot 70 centimeter ruimte in beslag en Jan heeft gelijk een 200-liter waterton een stukje verzet).  

Ik ben ook al 4 keer van gedachten veranderd als het om de rozen gaat; in een lange strook langs de zijkant van de tuin (zoals ik al noemde). Of toch in het vak van de zomerkruiden (venkel, lavendel, rozemarijn, etc.). Of misschien in een rij als afscheiding tussen de ons en de nieuwe tuinbuurman of –vrouw? Mmm, dan moeten we erlangs lopen en kost wel wat schrammen van de doornen. Maar het is wel makkelijker om eronder te wieden dan wanneer ze verder van een pad staan. Wil ik ze eigenlijk wel bij elkaar zetten? Want een combinatie met bijvoorbeeld lavendel, Salvia en venkel is natuurlijk ook mooi. Maar is dat dan handig? Ik moet er duidelijk nog verder over nadenken. Ik heb de rozen wel al uit de grond gehaald en teruggesnoeid, ze staan nu in potten met tuingrond in de kas. Dat levert tijd op, desnoods planten we ze in de lente, als ik eindelijk weet waar. 

Wachten is verstandig, maar tegelijkertijd ook lastig; nu we eenmaal hebben besloten om een stukje volkstuin af te stoten willen we ook aan de slag. We hebben dus al wat planten uit de grond gehaald. Omdat we daar zin in hadden. En we hebben nu tijd. En de grond is nu nog warm, en ook nog eens relatief droog (en dat is altijd makkelijker en lichter werk dan wanner we zouden wachten tot de kleigrond kletsnat en zwaar en modderig is). En we doen al zoveel mogelijk omdat we na het overzetten van planten nog heel veel andere dingen te doen hebben (denk aan een hek verzetten, een laag hekje plaatsen, het terras weghalen, een verhoogde bak plaatsen, en vullen, en zo kan ik nog een poosje doorgaan). Met de ballerinaboompjes en eventueel appelboom (oeps, daar heb ik nog geen plek voor bedacht) proberen we te wachten tot het blad is gevallen en de bomen in rust zijn. 

We hebben hoe dan ook overal in de tuin heel veel te doen! 

Tot slot van dit blog heb ik nog twee opmerkingen. Ik wil iedereen heel hartelijk danken voor alle lieve en aardige woorden naar aanleiding van het vorige blog. Het is me niet gelukt om iedereen te beantwoorden, maar ze hebben me heel goed gedaan!! 

En het andere is: de allerlaatste zaaiagenda’s zijn verkocht. Het was een geweldig leuk project, we begonnen in 2018 en in de afgelopen 7 jaar hebben 8.000 mensen een zaaiagenda gekocht! Laura en ik zijn nog steeds heel trots, op de agenda, het vertrouwen van mensen, en dat het zo’n groot succes was (of eigenlijk ‘is’, ik gebruik de agenda zelf nog steeds meerdere keren per jaar). Dat betekent dat ik moet gaan bedenken of ik de foto + link naar de webshop van Laura helemaal weghaal en de ruimte leeg laat, of een andere foto ga plaatsen, of wat dan ook. Het kan dus zijn dat de bovenkant van de homepage van de website er af en toe iets anders uitziet, als ik eens wat probeer een kijk hoe dat eruitziet.  

Dan nog één foto, van een Dahlia: de Dahlia’s bloeien gewoon door, tussen en langs ons heen en weer gesjouw met hekken, planten en struiken. De naam weet ik niet 100% zeker, ik moet nodig het kaartje eens opzoeken maar voor nu zou ik denken dat het het ras Linda’s Baby is.