Bloemen in december

Ik ben oud genoeg om me decembermaanden te kunnen herinneren waarin er soms sneeuw lag, of er al op kleine slootjes of ondergelopen weilanden kon worden geschaatst. Ergens in de afgelopen jaren is dat steeds bijzonderder geworden. Het huidige december lijkt meer op het begin november van vroeger. Het zou goed zijn als er nog serieus winterweer met bijbehorende vorst zou komen. Dat kan/mag trouwens ook in januari of februari.

Voor nu geniet ik van de laatste bloemen in de tuin. Niet dat dat er veel zijn, maar juist dat maakt het extra bijzonder, en iets waarvoor ik even opsta uit de stoel en/of naartoe loop om van dichtbij te bekijken. Ik heb geen Helleborus, Jasminum nudiflorum of andere echte winterbloeiers, dus ik moet het hebben van de bloemen die in de zomer zijn begonnen en maar niet willen opgeven. Trots is misschien wel het goede woord als ik naar ze kijk, zo dapper en sterk, maand na maand, bij 30 graden en bij 3 graden, gewoon doorgroeien en doorbloeien.

En natuurlijk weet ik dat we niet alleen van bloemen hoeven te genieten, maar ook de bast van een boom prachtig is, of zaadhoofden of uitgebloeide bloemen, rozenbottels (op de foto bovenaan dit blog zie je de bottels van roos Honorine de Brabant), bladeren in herfstkleuren, grassen en kale takken. Maar die bloemen: het zijn voor mij persoonlijk kleine glinsterende cadeautjes in een donkere maand.

Nog heel even en we hebben de kortste dag weer gehad. En daar ben ik blij mee, misschien in dit jaar in het bijzonder, maar december was altijd al de maand van de overgang voor mij. Genoeg gelummeld en met hete thee bij de kachel gezeten, het wordt tijd voor langere dagen, zaden bestellen en een planning. En met die planning komt ook het vooruitzicht van zaaien, planten, groei, bloei en oogst, en natuurlijk de gedachte aan alle bijbehorende kleuren, geuren en smaken). Ik heb daar begin december nog geen last van, die biologische moestuinklok gaat altijd rond de kortste dag tikken. Ik hoor haar nog niet duidelijk, maar ik weet dat ze al heel zachtjes op gang komt. Want dat doet ze trouw al 34 jaar. Zo erg als vroeger heb ik het niet meer maar het is onmiskenbaar.

Ik keek even terug in oude blogs en dit schreef ik 8 jaar geleden:

“29 december 2017: Nieuwjaarswens. Nieuwjaarsconcert. Nieuwjaarsreceptie. Nieuwjaarsduik. En daar komt voor mij dan ook nog altijd nog bij; het traditionele Oudhollandsch Nieuwjaarszaaien. Want wat is er nu leuker dan even op de kalender kijken en zien dat deze week een dag al 12 minuten langer duurt dan een dag in de vorige week. Ik kan het bijna ruiken…… Lente!!”

Nee, zo erg heb ik het nu ook weer niet. Maar terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik even moet kijken of ik nog radijszaden voor kasteelt in huis heb. Dan zou ik die wellicht in de 1e week van januari kunnen zaaien, en ook gelijk een paar rijtjes spinazie. Mijn hele leven is veranderd maar dat dus blijkbaar niet. En dat is fijn om te weten, het biedt perspectief voor 2026.

In dit blog vind je foto’s van bloemen die ik vandaag (19 december) maakte.

De tuin is klaar en ligt te rusten, de meeste spullen zijn opgeruimd, de compostbak moet nog worden gemaakt en ik probeer elke dag dat ik in de tuin ben wat ruiten schoon te maken (zeker van de kas waar ik begin januari in wil gaan zaaien😁). Maar nu eerst kerst. En oud & nieuw. Tijd om in huis recepten te zoeken, een plak kerstbrood af te snijden en samen met poes Katy en een kop thee op de bank te zitten. Nog heel even, voor de moestuinklok gaat tikken 🥰    

Tot slot van dit blog met lekker veel foto’s, voor de mensen die er interesse in hebben: de zaden zijn verpakt maar ik moet nog een paar beschrijvingen maken. De zadenlijst gaat dus binnenkort open, dat zal na de kerst zijn, maar wel voor oudjaarsavond. 

Hieronder nog meer foto’s…..

Ik ga niet elke keer een foto van poes Katy plaatsen hoor. Maar dit keer nog wel. Omdat het kerst wordt, omdat ze ook Katy heet, omdat ik nog steeds zo blij met haar ben. Op de achtergrond zie je de kachel, ze ligt graag op de poef tussen de kachel en mij in. En je ziet vaag een vaas met zijdebloemen. Ik moet altijd lachen als ik de vaas zie, ik had die gekocht voor Ruud om zijn kamer in het verpleeghuis op te fleuren. Er zitten namaak blauwe bessen in, en kunst ‘katjes’ en kunstherfsttakken. Ruud zei altijd: “Het ziet er niet uit, allemaal dooie bloemen, gooi weg die zooi”. Het is hem ook een keer gelukt om in de vaas te plassen, geen idee hoe. Allemaal herinneringen aan het afgelopen jaar; veel slechte, heel veel verdrietige maar gelukkig ook een paar goede of grappige, en hoe dan ook allemaal letterlijk onvergetelijk.

Ik wens iedereen heel fijne kerstdagen!!