Katy’s kittens 11

Ik ga de laatste week met 5 kittens in. Nou ja, kittens….. het beginnen al echt katten te worden: elke dag meer kracht, meer lenigheid, stevigheid, souplesse. Maar tegelijkertijd nog even weinig zelfinzicht, geduld en concentratievermogen. Met vol vertrouwen springen op iets waar niet op te springen valt. Maar lukt het ze toch om zich tijdens hun val om te draaien en op hun pootjes terecht te komen. Dan schudden ze eens met hun hoofd, zien een ander kitten met een veertje spelen; de knop gaat weer om en ze vliegen er op af. En als er iets op tafel ligt dat er in hun ogen vanaf moet, dan gaat dat hoe dan ook gebeuren.

Hardleers, het korte termijngeheugen van een eendagsvlieg, hongerig, ondeugend, dwars en niet te stuiten zijn de beste omschrijvingen voor als ze wakker zijn. Ze zijn dan volledig met z’n vijven: de 4 Daltons en hun kleine zusje. Zelfs Katy doet niet meer mee. En dat vindt ze prima, af en toe speelt ze nog met ze maar vaak gaat ze op veilige afstand liggen ‘slapen’. Niets is minder waar, ze is er als de kippen bij als een kitten piept en stelt orde op zaken als er ruzie is. Ik ben de passant hier in huis: schoonmaakster, boodschappenmeisje, toiletjuffrouw en kokkin.

Als ze zo druk zijn, rennen en vliegen, alles omgooien, lampen aan klikken, radio op standje horendol zetten, de gang in glippen als ik de kattenbak weer eens moet verschonen, de kast in schieten als ik een glas wil pakken, op hun rug onder de bank door roetsjen, vlak voor mijn voeten langs me heen schieten (waarbij ik nog net niet val maar zij niet eens merken dat ik bijna bovenop een staart stap), het etensbakje is omgegooid en ze de brokjes daarin als speeltjes zien en die met honderden de hele kamer door hebben geschoven……. dan denk ik soms “Ik ga ze heel erg missen maar misschien is het ook goed als ze hun eigen weg gaan om daar wat te kalmeren ❤️😁

Maar dan: als ze moe zijn veranderen ze ineens in de allerliefste baby’s. Ze snorren en kroelen, in vol vertrouwen kijken ze me aan en knipperen langzaam met hun ogen (het teken van een kat dat hij of zij je lief vindt). En dan smelt ik. Ze slapen op de meest vreemde manieren, liggen op schoot of naast me, of met z’n vijven knusjes bij elkaar op de grote krabpaal. Dan denk ik “Ik ga ze heel erg missen” zonder de al eerder genoemde toevoeging ❤️😁.

Wat een verandering in die 12 weken! Begin maart hulpeloos, doof en blind, volledig afhankelijk en tegelijkertijd zo’n sterke wil om te leven en te vechten voor eten en veiligheid. Dan voorzichtig oogjes open, oortjes overeind, kruipen, schuifelen, spelen, de kleine wereld waar ze in leven verkennen. Vervolgens worden ze peuter en daarna kleuter. Ze wassen zichzelf, worden zindelijk, hebben steeds meer ruimte nodig om zich te ontplooien. En nu worden het tieners. Lang en hoog, hun hoofd bijna te klein voor hun lichaam. Ze rennen steeds sneller maar als ze even ‘gewoon lopen’ ziet dat er bijna slungelig uit. En tegelijkertijd zie ik nu dat ze echte katachtigen zijn, ze kunnen zo makkelijk en snel schakelen tussen loom en sloom en alert en in volle vaart. Zoals toen ze lagen te slapen maar één van de 4 Daltons nog aan het spelen was en per ongeluk of expres (ik gok het laatste 😄) een metalen vaas omgooide. Mijn schrik leek wel slow motion in vergelijking met die van hen. Voor ik overeind kon komen zaten zij met hun vijven (Dalton 4 die het veroorzaakte schrok zelf even hard van wat hij had veroorzaakt) in de keuken, tegen elkaar aan onder de vuilnisbak-op-pootjes. De plaats waar ze nu in de nacht verblijven is blijkbaar ook hun veilige plek.

De keuken is trouwens nu alleen nog maar hun veilige nachtverblijf. Als ik overdag een paar uurtjes wegga laat ik ze gewoon over de hele benedenverdieping struinen. Al controleer ik wel alles even goed voor ik wegga; geen tas met handvaten waar ze in verstrikt kunnen raken, afstandsbedieningen in de la, kast goed dicht, geen glas op tafel, etc. Over een week is er tenslotte ook geen afscheiding meer, zijn de kittens in een ander huis met andere mensen, dieren, spullen en gewoonten. Ik hoop dat ik ze daar een heel klein beetje op heb kunnen voorbereiden, maar het is vooral Katy die voor ze heeft gezorgd en ze heeft geleerd hoe ze zich kunnen wassen, waar ze moeten plassen, hoe ze zich sociaal moeten gedragen naar hun broertjes en zus, dat ze zich veilig kunnen voelen bij mensen, etc. En de rest zullen ze zelf moeten doen, leren om andere mensen, dieren en situaties te accepteren. Het komt na een korte gewenningsperiode zeker goed met ze. Ik zei het al, ik ga ze missen ❤️

Tot slot wat foto’s en filmpjes. Het is bijna niet meer te doen, ze hebben geen enkele behoefte aan poseren. En de camera van mijn telefoon kan het niet bijbenen (of er staan teveel spullen in mijn huis, of ik ben gewoon niet snel genoeg). Foto’s kan ik bijna alleen nog van slapende kittens maken 💕🐾

Onderstaand filmpje plaatste ik ook op instagram, met in het bijschrift de opmerking dat Joost een bokser is, en Ollie toch meer een worstelaar 🥰

Zoals je in onderstaand filmpje kunt zien is het niet meer bij te houden om ze allemaal te volgen 🙄😄, Een paar weken geleden duurde dit een half uurtje en dan was er 3 uur slaap nodig. Nu is het andersom, als ik rond half acht uur in de ochtend het hekje van de keuken opendoe begint dit en het gaat door tot zeker half elf. Dan een uurtje slapen en dan gaan ze het dunnetjes overdoen 🥰

Ja, waarom zou je ook aan de voorkant naar boven willen klimmen:

Maar uiteindelijk eindigt het altijd in dit. Bijvoorbeeld Olly, hij ligt heel vaak in het hoekje op een kussen achter me op de bank. Niet raar dat ik dan smelt, toch 🥰

Tot slot nog een paar foto’s……