Katy’s kittens 4

De kittens waren afgelopen woensdag 4 weken oud. Wat gaat de tijd snel!! En ook de ontwikkeling. Er is elke dag iets nieuws te ontdekken: de eerste keer dat een kitten een eigen pootje likt, zo lief. De eerste keer dat een kitten zichzelf probeert te krabben, zo grappig (want het evenwicht is nog wankel en de kans op omrollen is heel groot). De eerste keer een hapje eten, de eerste keer spelen met een balletje, etc. Elke dag zie ik weer wat nieuws aan ze.

Moeder Katy heeft het er soms moeilijk mee: het is duidelijk dat ze ze het liefst nog een poosje klein en bij zich zou willen houden, ze ‘kletst’ tegen ze als ze weg van haar lopen, tegen haar op klimmen of met een broer of zus zo hard spelen dat het ruzie wordt en er één hard piept.

Alle kittens krijgen evenveel aandacht van moeder. En trouwens ook van mij: uiteraard pak ik ze overdag ook op voor een aai, kroel of om ze even de goede kant op te wijzen. En elke avond neem ik elk kitten ombeurten een kwartiertje bij me op schoot, zodat ze mij kunnen verkennen, de bank, aaien, soms vallen ze in slaap, soms willen ze juist weg omdat ze nog te druk zijn. Maar ik leer ze elke dag beter kennen 🥰

Ik laat ze ook soms al heel even los zodat ze wat meer van de woonkamer kunnen zien, maar niet langer dan een paar minuten. Want de kittens zijn nog niet zindelijk. Ik heb wel al een kattenbakje met houtkorrels bij ze staan. Ze zitten erin, liggen erin, rollen erin, spelen erin, maar een plasje of kleine grote boodschap heb ik nog niet gezien. Ik heb er een klein beetje met urine doorgedrenkte kattenbakkorreltjes van moeder Katy bij gedaan maar dat ruiken of begrijpen ze nog niet.

Het moet het laatste zijn want ik geef ze sinds maandag elke dag wat vers vlees. En dat ruiken ze wel!! De eerste 2 dagen was het nog zoeken, soms moest ik een klein beetje vlees in een bekje stoppen voor het kwartje viel. Maar 4 van de 5 eet ondertussen zo van het bordje als ik het neerzet en ze roep. Alleen het lilac-witte katertje begrijpt het nog niet helemaal: hij vindt het heel lekker maar snapt het bordje niet. Prima, dan eet hij maar uit mijn hand, letterlijk, dat begrijpt hij prima. Ik voel dan ook gelijk dat er al kleine maar vlijmscherpe tandjes zijn.

Ik heb mijn keuze gemaakt. Of beter gezegd, ik ben gekozen. Want zo werkt het uiteindelijk. Zoals Katy nu in mijn leven is: ik zag haar en wist dat ze bij mij hoorde. Bij de kittens was het geen liefde op het eerste gezicht. Simpelweg omdat ze me allemaal even lief zijn. Maar 5 vriendjes voor Katy is geen optie, dus ik moet kiezen. Maar wil ik dan de liefste, de ondeugendste, de vrolijkste, de rustigste of juist het haantje-de-voorste? En telkens als ik een ander kitten oppakte smolt ik en veranderde ik van gedachten. Tot 22 maart. De kittens waren toen dus nog net geen 3 weken oud. Het was 23.30 uur, ik wilde naar bed gaan en was bezig de lampen uit te doen. Ik wierp nog een blik in de kist: moeder Katy en de kittens sliepen. Maar ineens kwam daar het crème-witte katertje vanuit het donker naar me toe geschuifeld, hij keek me aan en tilde zijn pootje op, alsof hij me een high-five wilde geven. Ik heb wel 10 minuten bij de kist gezeten, hem ook nog even vastgehouden en gevraagd of hij dan bij mij wilde blijven. Hij keek naar me op maar zijn evenwicht was nog niet geweldig en hij viel achterover in mijn hand. Ik heb dat als een ‘ja’ opgevat 💕. Terwijl ik bij de kist zat maakte ik nog even een filmpje van een paar seconden, als herinnering aan het bijzondere moment van ‘zijn aanzoek’ 😁❤️

Ik moest op dat moment ook denken aan iets wat Ruud een paar jaar geleden zei: Als er nog een nieuwe kat kwam zou hij heel graag een rode kater willen. Dit komt dicht in de buurt. En daarmee voelt ook dit weer als een cadeautje, en alsof het zo moest zijn ❤️

Zijn naam is Joost 💕

Terug naar de realiteit. Dat ik mijn keuze heb bepaald maakt verder natuurlijks niks uit. Ze zijn me nog steeds allemaal even lief. Ik smelt van het poesje als ze bij me op schoot zit, haar ogen langzaam dicht vallen terwijl ze me aankijkt en ze in slaap valt.

En ik moet altijd lachen om de gekke capriolen van het blauw-witte katertje, hij is nog steeds de grootste en zwaarste maar zeker niet de handigste: een olifant in een porseleinkast.

Het blauwe katertje is de rustigste en ik moet altijd goed opletten dat ik hem wat extra aandacht geef want hij is het type dat makkelijk een ander voor laat gaan. Niet dat hij sloom is, hij is kerngezond, kon als eerste vlees eten, begint in gewicht en kracht zijn grote blauw-witte broer in te halen. Hij is gewoon heel sociaal.

Het lilac-witte katertje is zijn grootste vriend, ze slapen en spelen heel vaak samen. Het lilac-witte katertje is ook heel lief. Maar eerlijk is eerlijk, hij is (nu in ieder geval) nog niet de snuggerste, en dat maakt hem heel aandoenlijk. Tegelijkertijd leert hij heel snel van van zusje en broertjes en kopieert het gedrag als hij ze met een balletje ziet spelen of in een krabpaal ziet klimmen. Elke dag haalt hij ze een beetje meer in.

Over de krabpaal kan ik kort zijn, die is echt veel te klein voor volwassen katten. Maar ik zag het voor een paar euro en dacht dat het misschien een leuk ‘instapmodelletje’ zou zijn voor de kittens. Om ze er alvast vertrouwd mee te maken, zodat ze kunnen leren om hun nagels aan de krabpaal te scherpen en niet aan meubels. En het is zo lelijk, met al het babyroze en de eenhoornkop (met gouden hoorn 🙈) dat het daardoor bijna weer leuk wordt. En het is een grote hit: vanaf dag 1 wordt de minikrabpaal volop gebruikt door de kittens, ze krabben eraan, klimmen erin en spelen ermee.

We gaan na het weekend alweer richting de 5 weken.

Tot slot dan nog een paar foto’s, natuurlijk dit keer een extra foto van Joost. Het blauw-witte katertje was in het begin met alles het eerst. Maar Joost heeft dat stokje overgenomen. Hij kon als eerste in de mini-krabpaal klimmen, wist als eerste uit de ‘kooi’ van kamerschermen te ontsnappen, en hij kan heel hard piepen als iets hem niet zint. Een beetje een haantje-de-voorste, op een heel lieve en koddige manier. Ik ga hem in zijn puberteit ongetwijfeld ook in gedachten nog wel eens achter het behang plakken. Maar het is wat is is, de keuze is gemaakt. Katy en Joost. Zo moet het zijn 💕