Overal

Het gaat best goed. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een perfect moestuinjaar heb gehad: er zijn altijd dingen die buitengewoon goed gaan, andere die faliekant mislukken en een deel (vaak het overgrote deel) waar ik best tevreden over ben. Als je heel veel plezier uit moestuinieren wilt halen is het sowieso handig om het hele proces van de juiste omstandigheden creëren, zaaien, planten en verzorgen belangrijker te vinden dan alleen de uiteindelijke oogst.

Ik heb voor de 3e keer bietjes gezaaid. Ook nu kiemt nauwelijks een derde (maar met 3 keer zaaien en 3 keer een derde gekiemd lijkt het voor nu genoeg). De zoete aardappelen doen ook nog niet veel. Maar de gewone aardappelen zitten in de grond en de tuinbonen staan nog overeind en zien er gezond uit. De rucola van vorig jaar is doorgeschoten (maar nog prima eetbaar).

Even tussendoor: ik heb me eindelijk eens aangemeld voor een online cursus fotografie. Ik wilde altijd al meer met mijn fototoestel doen dan de automatische stand gebruiken maar ik ben niet technisch en had ook gewoon nooit genoeg tijd en/of zin om me te verdiepen in hoe een fotocamera werkt. In één dag begrijp ik nu al meer over het toestel, brandpuntsafstand, iso, etc. dan in al die jaren proberen om me door een handleiding of informatiepagina te worstelen 🙄😁. Het betekent ook dat ik moet oefenen, met de handmatige instellingen, scherp stellen, verschillen in resultaat bij verschillende instellingen, etc. Ik doe mijn best maar het lukt natuurlijk niet allemaal even goed. Ik maakte onderstaande foto dus via de handmatige instellingen. Er is ruimte voor verbetering maar voor een eerste poging kon het ook echt wel slechter. In de blogs van dit jaar komen er ongetwijfeld heel veel meer of minder goed gelukte foto’s voorbij. Dat alvast even als waarschuwing 😁

Rucola dus, in de kas, in november uitgeplant, de afgelopen weken van kunnen oogsten. Ze gaat nu bloeien (logisch, want dit is haar tweede jaar en in de kas wordt het al flink warm als de zon schijnt):

Tegelijkertijd is de rucola die ik vorige maand in de kas zaaide nu groot genoeg om van te oogsten.

Deze rucola (al is het precies dezelfde als die van de vorige foto) is altijd wat zachter van structuur en juist pittiger van smaak: dat komt doordat ze nog heel jong is, en in de kas geen wind, storm en hagel ‘om de oren’ krijgt.

Tot slot zaaide ik ondertussen ook weer nieuwe rucola. En die is dan om buiten uit te planten. Jan houdt ook van rucola (nou ja, vooral zijn vrouw Els). En gelukkig is rucola wel één van de allermakkelijkste moestuinplanten. Haar enige nadeel is dat ze bij warmte snel doorschiet. Dan is ze nog wel eetbaar maar alle energie gaat naar de bloei en de vorming en rijping van zaden, en daardoor wordt de smaak er niet beter op en stagneert ook de groei. Om die reden zaai ik komende zomer ook weer rucola, voor de oogst in zomer en herfst.

Iets minder makkelijk (vooral omdat muizen het ook heel lekker vinden en omdat ze wat gevoelig is voor schimmels en doorschieten) is spinazie. Maar de vroege voorjaarsteelt in de kas lukt hier bijna altijd wel. Ik gebruik er scherpzaad voor want rondzaad gebruik je juist meer voor de warme perioden van het jaar. Dit weekend kun we de in januari in de kas gezaaide spinazie oogsten/eten!

De kassen staan vol met zaaisels en zaailingen, van de al genoemde bietjes, palmkool en snijbiet tot sla, bleekselderij en goudsbloemen. En er staan ook al wat tomatenzaailingen: heel klein en teer en dan zo koud in de afgelopen dagen. Maar thuis houden was geen optie meer, daar staan teveel andere zaailingen. Sommige daarvan hebben een prima plekje, in het raamkozijn of onder een groeilamp, andere groeien nu al scheef richting het licht.

Op de foto hieronder zie je bietjes zaailingen die zijn gekiemd (weer niet allemaal 🙄😄). Het is toch altijd grappig om te zien dat uit één zaadje van een bietje (of snijbiet) meerdere zaailingen kunnen komen (omdat het dus eigenlijk geen zaadje is maar een ‘vruchtkluwen’ waar gemiddeld 1 tot 4 zaden in zitten). Vroeger knipte ik de zaailingen weg tot er één sterkste overbleef, tegenwoordig laat ik het zo en als ze groot genoeg zijn kan ik vaak de zaailingen voorzichtig uit elkaar trekken en apart van elkaar uitplanten. Ter plaatse zaaien kan natuurlijk ook maar dat doe ik zelf nooit. Vooral uit gewoonte hoor, en omdat ik het zelf fijn vind als zaailingen al iets groter zijn wanneer ze de grond in gaan, ter plaatse gezaaid verloor ik hier altijd veel zaailingen door slakken, eenden, per ongeluk iets teveel onkruid weghalen, etc.).

Deze tray gaat dit weekend mee naar de kas op de volkstuin. Achter de bietjes zijn wasabi-rucola en snijbiet gekiemd en die kunnen allemaal echt wel wat kou verdragen. En je ziet rechts in het hoekje een tomatenzaailing: natuurlijk kan die nooit genoeg licht vangen om goed te groeien 🙄, maar als de tray weg is misschien weer wel.

Tomatenzaailingen kunnen wel wat kou verdragen (maar het mag zeker niet te lang duren en de temperatuur moet vooral wel ook boven nul graden blijven). Maar liever niet natuurlijk, ze komen uit Zuid-Amerika en vinden 20 graden echt veel lekkerder. Paprika’s, pepers en aubergines zijn nog veel gevoeliger voor kou en die houd ik dus allemaal nog thuis tot half-eind april, en dan ook nog heel goed kijkend naar de weersverwachting.

Met de paprikazaailingen die onder de groeilamp staan gaat het prima. Ik zet elke ochtend de lamp aan en zet die rond 22.00 uur in de avond weer uit. Nog 3 weken en dan mogen ze mee naar de kas!

En zo staan zowel de kas als het huis vol. En gaat er telkens wel wat mee naar de tuin. Maar zaai ik in huis ook weer wat. Dus het ruimt in huis niet echt op, en de kas wordt alleen maar voller. Er is maar één oplossing: beter weer zodat ik zaailingen uit kan gaan planten en/of buiten kan gaan zetten🤞

Tot slot van dit blog nog 2 tips. De eerste is dat er dit weekend in Gelderland weer een Moestuinbeurs is (elk jaar eind maart). Meer informatie vind je op de website: De Moestuinbeurs

De andere tip gaat over iets wat ik bij tuinvriendin Laura zag en wat bijna te simpel is (of lijkt) om het te noemen. Ik zeg het maar gelijk: ik ben soms wat chaotisch, slordig ook. En dus altijd alles kwijt. Ik snoei ergens een roos terug, zie dat ik die ook even water moet geven, haal een gieter en geef water. Ik breng de gieter terug maar vergeet de snoeischaar die ik op het randje van een pot een stukje verderop heb gelegd. En ik heb een hekel aan een werkriem of broek met zakken of dat soort dingen in de tuin, het zit en bukt en werkt gewoon niet lekker.

Ik denk soms dat ik een redelijk waterdicht systeem heb waarbij ik mijn tuinhandschoenen altijd in kas 1 leg. Maar dat is helemaal niet zo; soms liggen ze ook in kas 3. En soms vergeet ik ze omdat ik nog even iets op moet binden, binddraad haal, handschoenen uitdoe (want opbinden met handschoenen aan is niet handig), het binddraad weer netjes opruim maar de handschoenen vergeet en die de dag daarop kletsnat geregend ergens op de grond zie liggen. Of ik moet een kwartier of nog langer zoeken in welke kas of kast of emmer of bakje ik ze heb gelegd 🙄.

Als ik buiten iets laat slingeren raapt Jan het nog wel eens op en legt het in één van de 3 kassen of 2 kasten en zegt dan later met een diepe zucht “Je hebt je schrepel weer buiten laten liggen” (net als Ruud, maar die noemde me daarbij voor alle volledigheid ook nog even ‘een vergiet’). Laura heeft hetzelfde probleem. En uiteindelijk is het niet echt slordigheid. Het is meer een combinatie van veel willen doen, veel denken en veel zien. Terwijl ik de tuinbonen uitplant zie ik een roos die ik nog moet snoeien, bedenk ik dat ik voor thuis nog een klimroos wil bestellen, en welke dan, zie ik dat er een koolmeesje in het nestkastje vliegt (die had ik deze herfst toch schoongemaakt of niet?), maak ik in mijn hoofd alvast een boodschappenbriefje voor vanmiddag, bedenk ik dat ik ben vergeten om de was in de droger te doen, wil ik nog even kijken of ik nog een zakje pluksla heb, kijk ik even op mijn telefoon wat het weerbericht voor dit weekend is, vraag ik me af of de bleekselderijzaden al zijn gekiemd (even kijken zo)…… en zo nog 100 dingen. Wie denkt er dan nog aan dat schepje dat half achter de rozemarijn ligt? En mensen hadden me trouwens ook wel eens mogen waarschuwen voor geheugenverlies tijdens de overgang 🙄😄

Laura is haar dure Felco-snoeischaar eens kwijtgeraakt, maar sinds ze een mandje gebruikt gaat het veel beter. En om het eens te proberen kocht ik ook een mandje. Dat ik daar in de afgelopen 35 jaar nooit aan heb gedacht!! Het gaat nu heel veel beter! Mijn goede snoeischaar zit erin, tuinhandschoenen, Hori Hori mes, knipschaar, mijn koperen ‘Nunki’ en een rolletje binddraad. Maar ik kan er, als ik het die dag nodig heb, nog een schrepel, pootstokje, zakjes zaden, labels of wat dan ook bij doen. Omdat het mandje altijd staat waar ik bezig ben kan ik ook makkelijk de snoeischaar er weer in terug leggen in plaats van even op de grond naast een plant (en dan natuurlijk weer vergeten). Nou ja, misschien denken een aantal mensen “Wat een onzin” maar ik wilde serieus dat ik dit eerder had geweten, ik raak nu nog geen 10% kwijt van alles wat ik vroeger altijd overal en nergens liet slingeren 🥰

Tot slot dan nog 2 foto’s die ik vanmorgen maakte met mijn nieuw opgedane fotografie-kennis. De eerste is van Euphorbia x gayeri Betten, een vrolijke wintergroene plant die nu bloeit met bijna lichtgevend citroengele bloemen (met bloeiende rozemarijn op de achtergrond).

De laatst foto is die van roos Florentina: deze klimroos loopt nu razendsnel uit met mooie groen met rode stelen en blaadjes.