Veel

Ik heb 2 weken geen blog geschreven, ik denk voor het eerst sinds deze website bestaat. Daar had ik een goede (en gelukkig ook eindelijk eens een positieve) reden voor. Want ik heb niks tegen drukte, als het om iets leuks gaat krijg ik er energie van (bij iets negatiefs vreet het energie, heb ik ondertussen ervaren). Ik heb het gemist, van schrijven krijg ik duidelijk ook energie. Dus ik hou het er maar in 🙂

Maar…… ik geef eerlijk toe dat het misschien wel een beetje veel aan het worden is. Ik heb een minivoortuin (eigenlijk is het meer aan strookje in een verhoogde bak naast de schuur en de ingang naar de voordeur. Dat is één.

En ik heb een kleine achtertuin, van 5,5 x 8,5 meter. Die is de afgelopen 2 jaar behoorlijk verwaarloosd. Ik heb ondertussen al flink gesnoeid en onkruid verwijderd. En ik ben begonnen met het uitplanten van stekken en planten. Maar erg opschieten doet het niet. Dat geeft ook niet, het is mijn tuin, niemand heeft er last van en ik kan er doen wat ik wil (in mijn eigen tempo). Hoe dan ook: dat is twee.

Dan is er de moestuin, met iets meer dan 300 vierkante meter, met kassen, verhoogde bakken, vaste eb eenjarige bloemen, kruiden, fruitstruiken en -bomen en uiteraard zoveel mogelijk groenten, kost die het meest in tijd en aandacht. Dat is dus drie (al heb ik de neiging om deze dubbel te tellen 😁).

En afgelopen winter kwam daar het balkon bij dat aan de algemene huiskamer ligt, in het verpleeghuis waar Ruud woont. Daar probeer ik samen met Ruud wat te tuinieren. Dat is vier. Ik liet er 2 maanden geleden al eens een foto van zien. Voor alle duidelijkheid: de plantjes op de tafel zijn van plastic. En de kerrieplant in pot op de grond had ik zelf al meegenomen.

Nu ziet het er ondertussen zo uit:

Deze foto is al weer 3 weken oud, ondertussen is er al weer meer groei en groen te zien.

Vorige week werd duidelijk dat de kamer naast Ruud vrij zou komen. Daar gaat altijd iets heel verdrietigs voor iemand anders aan vooraf. Het voelde dan ook bijna ongepast om aan de teamleider te vragen of Ruud naar de kamer van de ondertussen overleden bewoner zou mogen/kunnen verhuizen. Maar ik wilde ook niet te lang wachten om het te vragen, want dan zou de kans misschien voorbij zijn, er gaat natuurlijk ook al snel weer een nieuwe bewoner komen. Zo gaat dat nu eenmaal.

Ik kreeg al snel bericht dat Ruud mocht verhuizen. Ik zal niemand lastig vallen met de andere argumenten maar één daarvan was dat de kamer waar Ruud naartoe zou verhuizen een balkon heeft. In zijn ‘oude’ kamer was er een balkon in de vorm van een strook van ongeveer 70 centimeter breed, vooral bedoeld om even over de reling te kijken, voor de glazenwasser, etc. Maar te smal (en bovendien veel te winderig) om er te kunnen zitten, en ook nauwelijks geschikt voor potten met planten. In de afgelopen dagen heb ik Ruud naar zijn nieuwe kamer verhuisd. Met balkon (en uitzicht op het water).

In tegenstelling tot het balkon (ongeveer even groot) aan de gezamenlijke huiskamer ligt dit balkon aan de zonkant (van zonsopgang tot ongeveer 15.00 uur in de middag). Het is er vast heel warm in de zomer. Sterker nog, ik kan me voorstellen dat wellicht tomaten het er naar hun zin hebben (droog, warm, luchtig en toch beschut), misschien zelfs wat paprika’s en een klein pepertje. En dat is dan dus vijf.

En vijf ’tuinen’ met hun specifieke eisen en aandachtspunten is best veel. En toch ben ik er heel blij mee! Aan de voortuin heb ik niet veel werk, met planten die prima tegen wat schaduw en droge omstandigheden kunnen (met bijvoorbeeld Euphorbia, Echinacea, en wat meer naar de zonkant lavendel en rozemarijn). Zoals ik al schreef gaat de achtertuin ook dit jaar niet de meeste aandacht krijgen, maar dat is oké, er staan planten in de volle grond die zich prima kunnen redden (zoals geraniums, hosta’s, asters, clematis, etc.).

Ik ga heel erg mijn best doen voor de moestuin maar zou het nooit kunnen bolwerken zonder Jan; hij is er heel vaak en heeft al enorme hoeveelheden onkruid verwijderd, bakken gerepareerd, paden en terras schoongemaakt, etc. Daardoor kan ik me volledig storten op zaaien, verspenen en planten. De tuinbonen staan ondertussen in de grond, de kolen moeten binnenkort worden verspeend en de courgettes en pompoenen zijn in huis voorgezaaid.  

Ik heb dan ook geen tijd voor een echte planning, op de tomaten en paprika’s na doe ik maar wat. In ‘elke tuin’ waar ik kom doe ik wat in mijn ogen als eerste moet gebeuren. In de moestuin zijn de aardappelen gepoot, 2 vakken vol. In het eerste vak heb ik samen met Jan met een stok grofweg alles uitgemeten en gepoot. Jan is net als ik een beetje van ‘de Franse slag’. Nu groeit er al wat onkruid maar kan ik of Jan dat niet weghalen want ik kan niet zien waar de aardappelen staan en boven moeten gaan komen. Ruud is na 31 jaar samen moestuinieren altijd in gedachten bij me, ik hoor hem bijna zeggen: “Je had ook markeringsstokjes moeten zetten”, uiteraard gevolgd door een diepe zucht 😁 

En dus heb ik die maar even opgezocht en in het 2^e aardappelvak op de lijnen gezet waar de aardappelen zijn gepoot.

Ik hoor Ruud nog iets zeggen…. “Niet gooien, zachtjes neerleggen”. En natuurlijk weet ik dat, anders is er een kans dat de zorgvuldig gekweekte uitlopers afbreken, en dat kost de aardappel nu eenmaal energie. En ik weet dat je ze met de uitloper(s) naar boven legt, dan komen ze sneller en makkelijker bovengronds dan wanneer die uitloper(s) vanaf de onderkant eerst om de pootaardappelen heen moeten groeien voor ze naar boven kunnen komen. En dus zijn ze gepoot zoals Ruud en ik dat al 31 keer/jaar eerder deden. Uiteindelijk is er soms ook niks mis met bepaalde gewoontes 😄

De tomaten staan ondertussen allemaal in de kas, en de laatste paprika’s en peper gaan daar deze week ook naartoe. De sla en koolrabi heb ik ondertussen in een grote kuip uitgeplant. Ik ben door de verhuizing van Ruud al 3 dagen niet op de tuin geweest, ik hoop dat ze er nog zijn (dat is altijd lastig te zeggen met slakken, duiven, kauwen en eksters in de buurt en op de loer).

Misschien kan ik dit weekend alvast eens stokken uittellen voor de stokbonen, dan zou Jan daar misschien een mooie rij van kunnen maken. Dan kan ik ondertussen gaan beginnen met het uitmeten en zetten van de stokken voor de tomaten, paprika’s, pepers en aubergines in de kas. En als het zo uitkomt zou ik zelfs al wat tomaten en paprika’s kunnen uitplanten. Ze zijn groot genoeg en de grond is in de kas ondertussen ook warm genoeg (buiten zeker nog niet, de grond is vrij droog maar nog ijskoud).

Ik heb de nieuwe aardbeistekken regelmatig water gegeven en 3 weken na het planten ook voeding. Ze zien er prima uit (foto bovenaan dit blog). En ik heb bij de doordragers de eerste bloemknopjes verwijderd (want bloei kost de planten nu heel veel energie, die beter besteed kan worden aan de groei. Bij de eenmaaldragende rassen worden eerste bloempjes juist niet verwijderd (want daarmee verlies je dus een deel van de opbrengst). Mijn ervaring is dat eenmaaldragende aardbeirassen over het algemeen ook helemaal niet zo vroeg bloeien hoor. Maar toch wellicht handig om te onthouden. Doordat ik nu de eerste bloemknopjes van de doordragers verwijderde kunnen de stekken/planten beter groeien, sterker worden, en zullen de eerste vruchten wat groter zijn (omdat ze meer tijd en energie kregen).

De Clematissen zijn teruggesnoeid. En ik heb een aantal stekken van vorig jaar gedeeld en uitgeplant of juist opnieuw opgepot.

En dan nog even terug naar de 2 balkons in het verpleeghuis: het kost tijd om er potten en grond en stekken/planten te brengen en dat geeft niks. Maar ik ga nu wel splitsen. Er staan nu eigenlijk wel heel veel planten op het gezamenlijke balkon. Kun je nagaan, ik was nog lang niet klaar en had nog heel veel mogelijkheden en plantensoorten in gedachten 😁). Maar de bewoners moeten er natuurlijk ook nog kunnen zitten. Ik ga de soorten die eigenlijk van veel meer zon en vooral van een vochtige grond houden naar Ruud’s eigen balkon brengen. Daar hoef ik niet met gieters in de weg te lopen, hebben bewoners geen last van kou of tocht als de deur open staat of ik wat water mors. Ik kan op Ruud’s eigen balkon vaker, beter, langer en makkelijker soorten verzorgen als aardbeien, tomaten, de klimroos, munt, etc. En dan gaan juist de soorten die heel weinig verzorging nodig hebben en mooi zijn (zoals lavendel, rozemarijn, salie, Sedum, etc.) naar het gezamenlijke balkon. Ik ga dus schuiven, en de komende weken weer nieuwe potten brengen, potgrond, planten, etc. Het blijkt in deze, voor mijn nieuwe ervaring, het eerste grote voordeel van een balkontuin te zijn: de mogelijkheid om potten met planten te verzetten en te verwisselen.

Tot slot nog één foto, van een bloem natuurlijk. In dit geval van de winterharde en halfwintergroene vaste plant Pulmonaria. Ze bloeit hier al een paar weken volop en lokt flink wat bestuivers!