Weinig woorden

Ik ben begonnen met de voorbereidingen voor het stekken. Dat betekent een lijst maken van wat ik wil stekken, potten (in verschillende formaten en vooral ook van die hoge – voor bijvoorbeeld de rozen en clematissen) verzamelen en omspoelen met heet water zodat ze voorlopig slakvrij zijn, goede kwaliteit potgrond alvast klaar zetten, etc.

Ondertussen zeul ik elke dag met gieters water. Ik heb een waterpomp op een accu, maar het kost altijd tijd om die aan te sluiten, slangen uit te rollen, bevestigen, etc. Voor nu probeer ik gewoon elke ochtend dat ik er 2 tot 3 uurtjes ben een stukje water te geven, dat komt even beter uit en gaat voor m’n gevoel op dit moment sneller.

Ik heb dan ook eigenlijk geen tijd voor een echt blog, met veel tekst. Want er gebeurt nu zoveel tegelijkertijd dat ik in de tuin van de hak op de tak spring, en dat geldt dus ook voor een blog.

Vandaar, voor de afwisseling eens veel foto’s en heel weinig tekst. Ze maken in ieder geval duidelijk dat juni de 1000-dingenmaand in de tuin is 😄

De achtertuin is eigenlijk al een paar jaar een doorn in het oog, met heel veel achterstallig onderhoud. Ik ben begonnen met het uitgraven van het eerste stuk bamboe (vorig jaar herhaaldelijk afgeknipt en nu de halfdode wortels er dus centimeter voor centimeter uitgraven/snijden/knippen/zaden/pulken. Elke dag een half uurtje. Ondertussen heb ik al 2 groene kliko’s vol met deze wortelstukken. Wat een werk 😵😁

In de volkstuin kunnen de eerste tuinbonen worden geoogst!!

Dat geldt trouwens ook voor de eerste courgettes en komkommers.

Sla, koolrabi, rucola, etc. oogstte ik al, uit een kuip. En nu er daardoor gaten in vallen zaaide en plantte ik ondertussen weer nieuwe soorten – meer sla, snijbiet, palmkool, savooikool, venkel, nog wat bieten, etc. Op de foto hieronder zie je zo’n extra grote kuip, met nog wat sla om te oogsten en ondertussen nieuw uitgeplante zaailingen.

Ik moet nog steeds heel veel planten in de tuin uitplanten, maar dus ook al water geven, en wieden, en opbinden, en tikken, en zaaien, en opruimen, en vooral heel veel zweten in deze temperaturen. Maar dan heb je ook wat (naast een vreemd soort plezier in al dat harde werken en een voldaan gevoel als er iets is gelukt of er weer een stukje tuin goed uitziet, is beplant, etc.). Op de foto hieronder Oost-Indische Kers en korenbloemen met een palmkoolzaailing.

Ik oogst aardbeien en de eerste blauwe bessen. En volgende week kunnen de zwarte bessen worden geoogst. En de aalbessen rijpen en zijn, zeker met dit mooie weer, ook binnenkort aan de beurt.

Met de tomaten gaat het over het algemeen goed. Ik kan zien dat ze niet van deze hitte houden, boven de 35 graden is er een slechte vruchtzetting, heel veel bloempjes vallen onbevrucht af, maar onderin de planten hangen er heel veel tomaten. Ik tik in de ochtend, het nadeel daarvan is dat het dan nog vochtig in de kas is, waardoor het stuifmeel niet goed loslaat. Maar in de middag is het dus te warm. En in de avond kan ik niet naar de tuin, maar als je dat wel kunt: dat zou tijdens een hittegolf het beste moment zijn om te tikken. Tomaat Marsha’s Starfighter Beefsteak is onrijp misschien wel de mooiste van dit jaar…

Ik zaaide ondertussen weer, en die trays met zaailingen (van dus onder andere bieten, venkel, sla, etc.) staan te wachten om uitgeplant te worden. Dat betekent dat de knofloken binnenkort moeten worden geoogst. Er zit weer eens preimineervlieg in, ik verwacht niet dat ze nog heel veel gaan groeien – daarom ga ik ze maar (eigenlijk dus iets te vroeg) oogsten. Dit jaar ga ik een deel ook weer fermenteren in sojasaus, en ook weer knoflookpasta in zout inmaken.

Gewoon een geweldig mooie roos die ik al zeker 20 jaar heb, de naam is Just Joey…..

De stokbonen doen het ook goed, ik heb ze dit jaar wel flink moeten helpen met aanbinden, want ze gingen alle kanten op, maar nu winden ze zich redelijk netjes rond de stokken en beginnen te bloeien. binnen ongeveer 2 weken kunnen we de eerste bonen oogsten:

Niet alles gaat even goed hoor. Daar waar de stokbonen prima groeien en bloeien worden de lage stambonen volledig opgevreten door slakken.

Het zou me kunnen irriteren, ware het niet dat ik er echt geen tijd en aandacht voor heb, want ik moet de nieuwe scheuten van de braam nog opbinden (voor Jan denkt dat hij die beter weg kan knippen). Dit zijn de nieuwe scheuten die volgend jaar oogst geven en dus het best al aan het klimrek opgebonden kunnen worden, nu de scheuten nog jong en buigbaar zijn:

De aardappelen zouden wat meer water willen (misschien morgen de pomp toch eens aanzetten) maar doen het echt niet slecht voor zo’n droge periode. Ik ga ze morgen ook nog even wat houtas (bevat veel kalium) geven, voor een laatste zetje tot mooie knollen. Middenin het veld groeit een komkommerkruidplant, dier mag natuurlijk blijven, voor de bloemen en de hommels die er op af komen.

Nou, tot slot van dit rommelige blog nog even voostellen. Hij heeft geen naam, misschien wordt het ondertussen tijd om die te gaan kiezen. Ondertussen is hij veranderd van een zeer schuwe kat die we alleen maar in de verte weg zagen rennen tot een trouwe metgezel. Heel langzaam kwam hij steeds dichterbij, en 2 maanden geleden kon iemand hem voor het eerst heel voorzichtig aaien. Wellicht heeft hij een thuis gehad, waarschijnlijk al een poos niet meer want hij is altijd op de tuin. Hij slaapt in de kas, en is heel blij als hij wat te eten krijgt. Dus schooit hij steeds vaker van moestuinder naar moestuinder, en hij weet heel goed wie er wat te eten heeft en wie niet. Het is Laura gelukt om telkens een paar teken te verwijderen, dat is knap want het is wel een ongeleid projectiel: hij vraagt heel veel aandacht, loopt constant voor je voeten en wil heel graag geaaid worden. Maar één keer te veel aaien en je krijgt een waarschuwing in de vorm van een tik. Alles op zijn voorwaarden. En dat is prima, het is gezellig dat hij er is!!