Een planning voor 2026
Een echte planning, zoals een vruchtwisseling en lijsten met wat waar moet of kan worden geplant maak ik al jaren niet meer. Zoals in de natuur alles kriskras door elkaar staat, zo probeer ik ook in de tuin zoveel mogelijk de soorten die ik wil telen te mengen. Uiteraard moet het wel werkbaar zijn, overal en nergens 1 zomerworteltje vind ik niet handig, die zaai ik toch liever in een rijtje. En voor bijvoorbeeld stokbonen vind ik het fijn om een rijtje of een ‘wigwam’ of zo te maken. Maar palmkool, sla, rucola, buitentomaten, etc. plant ik graag tussen andere groente, kruiden, fruit en bloemen in.
Dit jaar moet ik wel even nadenken. Nadenken over wat ik wil, wat Jan wil. En wat er nog kan in de kleinere tuin. Vorig jaar teelden we nog flink wat aardappelen. Die nemen relatief veel ruimte in, in ieder geval tot half juli (of later). Jan en zijn vrouw eten veel aardappelen maar hij koopt ze altijd bij de boer. En ik eet heel weinig aardappelen (in kwantiteit maar ook omdat ik graag rijst, pasta, risotto, gnocchi, brood, orzo, of minder koolhydraten eet). Dus bestel ik maar een kleine hoeveelheid pootaardappelen, niet voor een grote oogst maar als delicatesse (dus koos ik ook een paarsvlezige, en een roodschillige 😁).
Ik heb het wel vaker gezegd: mijn website heeft die naam niet omdat ik denk dat mijn moestuin heel mooi is. Soms verre van dat. Aan de andere kant denk ik dat elke tuin die een beetje aandacht en liefde krijgt mooi is. En sterker nog, door de jaren heen ben ik steeds meer gaan inzien dat een tuin die wordt losgelaten op een andere manier minstens zo prachtig is. Ik vind groenten, kruiden en fruit van zichzelf al mooi, en heb een voorliefde voor bijzondere vormen, kleuren en formaten, vandaar de naam.
Een kleinere tuin zorgt ervoor dat ik wat meer nadenk over wat ik wil telen. Vooral wat ik (en/of Jan en Els) lekker vinden. Tuinbonen voor Jan. Sla voor mij (en voor Els, al is Jan daar niet altijd even blij mee, weet ik ondertussen). Palmkool voor mij. En venkel. En boontjes. Aardbeien natuurlijk. En ook bonen voor Jan, en rode bieten, en courgettes. Zo begint langzamerhand voor ons beiden een wensenlijst te ontstaan, en daarmee toch ook een soort planning.
Op de foto bovenaan dit blog zie je bijna de hele tuin zoals die nu is, met 3 vakken van ongeveer 3 x 2,5 meter. Op de foto hieronder zie je het vanaf de andere kant:

En dan zijn er nog 2 vakken ‘om het hoekje’, tussen de 2 kassen in. Het voorste vak is gewoon helemaal te gebruiken, in het vak erachter staat al een braam tegen het hek en verder kardoen, 2 rozemarijnplanten, bronskleurige venkel, Echinacea en zo nog wat planten. Langs het randje heb ik nu wat knoflook gezet. En komende zomer kunnen daar prima palmkool, sla, peterselie, mooie snijbiet, rucola, venkel en andere groenten en kruiden tussen.

Als ik niet alles kan telen wat ik wil, wat wil ik dan kopen (is best lastig voor iemand die de afgelopen 31 jaar nooit een rode biet kocht). Ruud en ik waren redelijk zelfvoorzienend, op uien en prei na (door de preimineervlieg), en aardappelen in het nieuwe jaar, en soorten die je in ons klimaat niet of nauwelijks zelf kunt telen, zoals citroenen, avocado’s, etc. Er bestaat een lijst, de ‘Dirty Dozen’ genoemd. Twaalf soorten groenten/fruit die de meeste bestrijdingsmiddelen bevatten. En dat zijn deze:
- Aardbeien
- Spinazie
- Boerenkool
- Perziken
- Peren
- Nectarines
- Appels
- Druiven
- Paprika’s en hete pepers
- Kersen
- Blauwe bessen
- Sperziebonen
Door de naam staan er maar 12 soorten in. Maar je kunt aardappelen, komkommers, courgettes en selderij (snij/knol/bleek) ook nog aan dit lijstje toevoegen.
Gelukkig bestaat er ook een lijst van groenten/fruit die de minste bestrijdingsmiddelen bevatten, de ‘Clean Fifteen’ genoemd dat zijn deze:
- Avocado’s
- Maïs
- Ananas
- Uien
- Papaja
- Doperwten (diepvries)
- Asperges
- Honingmeloen
- Kiwi
- Kool
- Champignons
- Mango’s
- Zoete aardappelen
- Watermeloen
- Wortelen
Alles is relatief. Natuurlijk kun je beter biologisch kiezen dan niet-biologisch. Maar dat wil niet zeggen dat ze helemaal geen bestrijdingsmiddelen bevatten (maar in ieder geval zeker niet de soorten die niet zijn toegestaan voor de biologische teelt, en bij voorkeur zo min mogelijk). En het maakt heel veel uit of je Hollandse of Spaanse paprika’s koopt, dus land van herkomst is belangrijk, evenals het ras.
En zo kom ik uit op géén maïs. Want Jan houdt er niet van. Ik wel. Maar ze nemen veel plaats in de moestuin in, je moet er altijd flink wat planten van zetten om te zorgen voor een goede bevruchting. En in de winkel bevatten ze dus blijkbaar relatief weinig bestrijdingsmiddelen. En fijn, diepvriesdoperwten horen ook in die laatste groep. En uien. Het is ook gewoon leuk om uit te zoeken wat de belangrijkste soorten zijn om zelf te telen. Bonen telen we altijd zelf, die enkele keren dat ik bonen in de winkel kocht vond ik ze echt niet lekker. De aardbeien gaan hun tweede jaar in en daar kunnen we hopelijk ruim voldoende van oogsten. En ik hou nu eenmaal ook van bloemen, die brengen afwisseling, bestuivers en wat mij betreft liefde in een moestuin.
Wij moestuinders zien ook wel de logica in de lijsten hè. Boerenkool met hun gevoeligheid voor witte vlieg, rupsen, schimmels, knolvoet en andere ellende, en spinazie die een grotere kans heeft op vraat, Wolf en meeldauw hebben ook altijd wat meer aandacht in de hobbymoestuin nodig. En doperwten en worteltjes zijn hier ook niet zo moeilijk (zo lang de woelratten en wortelvlieg de wortelen niet ontdekken).
Kas 3 is trouwens op een klein stukje na gesopt!!

Kas 2 in nog niet gesopt😁. Op de foto zie je links ook nog net een klein stukje van kas 1 (de oudste, in 1990 gezet), daar ben ik nu begonnen met soppen.

En zo puzzel ik door. En bestel ik zaden. Meer tomaten dan ooit tevoren (want ook een aantal phytophthora-resistente rassen voor buiten). En ook serieus veel paprika’s en aubergines. En komkommers. Want dat zijn voor mij en voor Jan en Els de grote favorieten. En courgettes, want die eten we vaak en de planten geven een flinke opbrengst.
En zo begint moestuinjaar 2026 langzaam gestalte te krijgen. Soms kijk ik naar de 4 (bijna 5) vakken die over zijn en bedenk dat het van alle tijden is: toen Ruud en ik 200 vierkante meter tuin hadden was die te klein. Toen we 550 vierkante meter tuin hadden was die ook te klein. En nu is de tuin met 238 vierkante meter ook weer te klein. Het heeft niets met de tuin zelf te maken, de ogen/plannen/wensen van een moestuinder zijn nu eenmaal altijd te groot 😉. Ik ga weer gewoon ‘proppen’, zoals elk jaar 😄
Ik schrijf dit blog op 16 januari. En ik ben al voorbereidingen aan het treffen. Ik heb de propagator van zolder gehaald en op z’n plek gezet. En gevuld met zand. Er zijn 2 zaaitray’s en vermiculiet in huis, dat moet genoeg zijn voor de pepers, paprika’s en aubergines die gezaaid gaan worden. Ik neem dit weekend P9-potjes mee naar huis, dan kan ik die alvast schoonmaken. En ik heb gisteravond van oude kunststof lamellen ruim 100 labeltjes geknipt.
Oftewel: ik zaai altijd in de laatste week van januari de 3 genoemde soorten. Maar het is elk jaar de vraag of ik het zo lang kan uitstellen. Het lijkt soms heel goed te gaan, maar als er dan iemand op een blog reageert met de mededeling dat hij of zij al heeft gezaaid, of dat er toevallig goede constellaties voor het zaaien van vruchtgewassen zijn, dan wil ik nog wel eens onder de verleiding bezwijken 🙄😄
Een tuinbuurman met bovengemiddelde interesse in het weer, klimaat, weermodellen, etc. zei deze week dat er aan het einde van januari hoogstwaarschijnlijk nog een sterke noordelijke en dus koude stroming komt die ook wel ‘De Hamer’ wordt genoemd. Bbrrr. Maar wel goed voor de tuin. We zullen zien, ik denk dat het weer zich soms ook lastig laat voorspellen. Maar als het nog koud wordt, dan is het wel heel fijn om juist dan in huis, bij een warme kachel en een pot thee, lekker met soorten, labels en zaden te priegelen, en te mijmeren over wat die zaden in een warme, lichte en zonnige zomer zouden kunnen worden.
Tot slot van dit blog nog even 2 opmerkingen: ik heb alle enveloppen verstuurd, iedereen die zaden bestelde en betaalde moet de envelop dus ergens deze week in huis hebben gekregen (voor de mensen die in het buitenland wonen zal dat wellicht begin volgende week worden). Dit weekend ga ik opruimen, volgende week de restjes terug in de lijst zetten en de week daarop de lijst definitief sluiten. Tot wellicht en hopelijk eind 2026. Ook dat zullen we wel zien.
Daarnaast kreeg ik van Laura het bericht dat de drukker de zaaiagenda’s op 28 januari verstuurt. Vanaf 29 januari gaat Laura dus bestelde agenda’s versturen. Voor wie de agenda nog niet kent even de link naar de zaaiagenda met uitleg en inkijkexemplaar in de winkel van Laura (en tot en met 31 januari geldt er nog steeds een voorverkoopkorting van € 2,= met de code PRESALEagenda2 ): Zaaiagenda 6e druk
Op de laatste foto zie je een klein rucolaplantje. Ik had die in de herfst gezaaid en een stuk of 10 plantjes in de kas uitgeplant. Maar daar werden ze tot op de grond opgevreten door slakken. Met wat bescherming bleven ze leven. En nu heel voorzichtig beginnen ze weer te groeien. Toch een vleugje lente!!

Wat een heerlijke blog weer, dank je wel Diana. Zelf heb ik een paar maanden geleden binnen Curcuma en hete peper (op een zonnige zuidkant vensterbank) voor gekweekt. Ik begrijp ik jouw kweekbehoefte meer dan volledig. Ik wacht nog even -met moeite- met het zaaien van jouw tomatenzaadjes. Soms zaai en stek je wat vroeger, en soms wacht je wat langer…..Zonnige groeten van Laura
Ha Diana,
Ik snap je dubben over wat wel en niet te telen. Ben zelf ook teruggegaan in oppervlakte en dan vallen er onvermijdelijk dingen af. Maar ook werk!
Wat betreft de Clean Fifteen: die 15 zijn misschien schoon qua bestrijdingsmiddelen, maar een aantal daarvan als Avocado, Mango, Papaya, etc hebben een behoorlijke voetafdruk door hun vliegkilometers of watergebruik in verre landen. Dat is ook niet echt ‘schoon’ (helaas want lekker 🙂).
Hoi Belia,
Ja, je hebt helemaal gelijk. Het zijn altijd lastige keuzes hè: wat is goed of slecht voor het milieu, wat is goed of slecht voor onze gezondheid, wat is goed of slecht voor de portemonnee van de persoon die aan de andere kant van de wereld een boterham probeert te verdienen, gewoon of bio of fair trade of helemaal niet, wat heb je zelf te besteden? Niet iedereen kan zich dure Hollandse boontjes veroorloven en koopt dan toch die ‘elastieken’ uit Egypte. En ik snap ook dat je als bijvoorbeeld geboren Surinaamse wel eens sopropo of cassave wilt kopen en eten. Het zou het beste zijn als iedereen een beetje zou nadenken over waar hun groenten (of kleding of wat dan ook) vandaan komt en wat dat voor de wereld en mensen betekent. En vooral een beetje zuinig zijn, dicht bij jezelf blijven (in oogst en gebruik) en genieten van wat kan en niet kopen wat niet perse nodig is.
groetjes,
Diana (die niks met papaya en sterfruit en zo heeft maar wel verslaafd is aan goede bio Siciliaanse citroenen, alleen al voor de geur)
Dag Diana
Altijd prettig je blogs te lezen.
Met een moestuin van 238 m² mag je niet mopperen. Ik moet het redden met ongeveer 100 m² en dat lukt. Bijna zelfredzaam. Aardappelen, witloof, spruiten en ajuin is zowat het enige wat wij kopen. Maar ik werk wel héél intensief. Van zodra een plekje vrijkomt wordt het direct terug ingenomen. En ja dit jaar kon ik niet wachten : vandaag al spinazie, sla, radijs en rucola gezaaid in de kas. Morgen zaai ik de paprika’s in de propagator.
Ik werk wel nog in de ogen van de moderne moestuinier ouderwets. Mijn tuin is ingedeeld in 8 percelen. De helft krijgt compost, de andere niet. Zo heb ik het geleerd en lees ik het ook geregeld. Wat ik wel voor het eerst doe sedert vorig jaar : bloemen overal tussen zetten zodat het “een vrolijke moestuin” wordt. Maar vooral goed voor de bijtjes en de bevruchting.
Hartelijke groet
Robert
Hoi Robert,
Nee, ik mag helemaal niet mopperen, dat weet ik 😄
En dat doe ik ook niet, ik noem alleen dat ik, net als toen de tuin nog 2 keer zo groot was, ruimtegebrek heb 😁
Alles is goed hè, vruchtwisseling of niet, spitten of niet, in rijen of vakken of kriskras door elkaar, iedereen moet vooral tuinieren zoals dat voor hem of haar goed voelt.
Ik werk ook heel intensief, dat is de afgelopen 2 jaar niet gelukt maar dit jaar hoop ik weer ieder plekje dat leeg komt te vullen (met nieuwe groenten of een groenbemester).
Gelukkig heb ik morgen verplichtingen, anders zou het voor mij ook een mooie dag zijn om paprika’s, pepers en aubergines te gaan zaaien, ik ga proberen het op z’n minst nog een weekje te rekken.
Maar ik hoop wel ergens volgende week tij te hebben om in e kas wat spinazie, pluksla, etc. te zaaien. Eerst de kassen klaar met soppen en opruimen, anders spring ik van de hak op de tak en dat schiet niet op (weet ik van mezelf 🙄😉).
groetjes en veel plezier met zaaien!
Diana
Beste Diana, altijd weer een feestje om jouw blog te lezen. Mijn man en ik zijn beide fan. Nu heb ik een vraagje; ik probeer al jaren aubergines in de kas te kweken maar het is me nog niet één keer gelukt. Heb jij misschien tips voor me waar ik vooral op moet letten?
fijne dag!
Margot
Hoi Margot,
Dankjewel!!
De grote vraag is: hoe teel je aubergines en waar gaat het mis? Worden ze ziek, groeien ze niet, kiemen ze slecht, geven ze weinig opbrengst?
Heb je de teeltpagina van aubergines wel eens gelezen? Met tips m.b.t. zaaien, voeding, verzorging, opbinden, etc. Je vindt ie pagina hier: Aubergine. Misschien heb je na het lezen daarvan een vraag of zie je iets wat bij jou anders gaat? Dan hoor ik het graag!
groetjes,
Diana
Diana voor mijn voorstellingsvermogen! Je zet een tray met diverse peperplantenin je propagator. Stel er komen er al een par op en de rest nog niet. Als je die tray in de verwarmde propagator laat staan groeien die al opgekomen zijn te snel door tov de rest die nog moeten komen. Wat doe je dan? Ik heb vorig jaar degene met 2 blaadjes eruit gehaald en toch verspeend. Wat doe jij in dit geval?
Hoi Louise,
Ja, dat doe ik ook. Zaden die zijn gekiemd geven zaailingen die snel langer en dunner worden (omdat het in de propagator te warm en te donker is). Ze moeten lichter en koeler worden gezet.
Om die reden zaai ik via de denomethode, of liever nog (en in ieder geval de laatste 5 jaar) in vermiculiet. Ik heb er eens een blog over geschreven, dat kun je hier vinden: Deel 3: verspenen
groetjes,
Diana
Dank je voor je antwoord. Nu is het mij duidelijk!
Zo wat een werk ,alleen al in gedachten,heb je verzet Diana. De zaden zijn bij mij inderdaad binnen. Top, de labels zijn geschreven en samen in een zakje gedaan. op de juiste plek gelegd wachten ze tot ze de potgrond in mogen. Wat doe jij met de kolen die in de kas staan. plant je die nog weer uit in de tuin of laat je ze in de kas tot wasdom komen?Kun je mij vertellen wat de grootste winst is van een propagator?
Hoi Wietske,
Fijn dat de zaden goed zijn aangekomen!!
Nee, de kolen blijven hier in principe in de kas. Ze zijn voor het mooi eigenlijk te klein (door te laat zaaien en te laat uitplanten vorige herfst) maar normaal gesproken zullen ze in april geoogst kunnen worden, net op tijd voor de tomaten en paprika’s, etc. de grond in kunnen. Maar het kan wel, als je ze ruim uitschept (zoveel mogelijk wortels intact laten) en buiten uitplanten wanneer het weer gunstig is (geen vorst, geen volle zon) en gelijk flink water geven.
groetjes,
Diana
Kijk wat je de afgrond vond, toen Ruud wegviel, is toch weer langzaam en andere invulling gaan geven en langzaam aan komt de zon weer terug.
Moest wel lachen om je opmerking “Hollandse paprika’s” typische randstad hoogmoed alsof er maar 2 provincies zijn in dat grote verre Nederland. Ik vrees dat dat nooit zal slijten bij u.
Fijn weekend en zaaigenot uit Maastricht.
Hoi Wil,
Nou ja, het is ook een beetje ‘net doen alsof je best gelukkig bent’. Ik wilde dat het in 3 maanden al zo goed met me ging maar na 31 jaar jaar gelukkig samen te zijn geweest en 2 jaar iemand zo zien aftakelen is een ‘zon die terugkomt’ een te groot woord hoor. Maar daar wil ik anderen niet mee lastig vallen. Bovendien maakt tuinieren en het schrijven me enigszins gelukkig. Schrijven over hoe het lijkt alsof iemand heel hard in mijn maag knijpt als ik Ruud’s foto zie heeft voor andere mensen geen nut. En ook niet dat ik heel vaak het idee heb dat ‘het er allemaal niet meer toe doet’. Voor nu hoop ik vooral dat de akelige en verdrietige herinneringen van de laatste maanden op mijn netvlies eindelijk eens mogen worden vervangen door gelukkig herinneringen van vroeger. Maar voor die laatste moet ik heel erg mijn best doen. Ik blijf Ruud maar zien in zijn ontreddering, niet meer wetend wie ik ben, huilend over de gangen lopend, op zoek naar iets of iemand, niet te troosten, of volledig in zichzelf gekeerd en iet meer luisterend naar woorden of geluiden, met een andere mimiek die nu onlosmakelijk met zijn gezicht is verbonden en die ik helaas ook niet meer kan vergeten.
Sorry als ik iets niet duidelijk heb geschreven. Voor mij is Holland Nederland, dus Hollands is Nederlands. Ik bedoel met Holland dus zeker niet Zuid-Holland of Noord-Holland. En randstad-hoogmoed is mij vreemd hoor. Voor mijn gevoel hoor ik nog steeds bij Zuidland, een klein dorpje van (in mijn jeugd) 1500 inwoners die elkaar allemaal kenden. Als Spijkenisse de Randstad is kan ik er alleen maar over zeggen dat er heel veel criminaliteit is, mensen elkaar nauwelijks groeten, een rotzooi op straat, onverdraagzaamheid, onbegrip, discriminatie, armoede, verloedering en zo kan ik nog even doorgaan. Nee, ik woon hier omdat hier mijn huis, mijn moestuin, mijn familie en vrienden, etc. zijn maar zeker niet voor het woongenot. Ik moet niet zeuren, er zijn hier ook voordelen, zoals een goed openbaar vervoer, ziekenhuis in de buurt, etc. Maar ik ben jaloers op mensen die in een prachtige, groene en heuvelachtige provincie als Limburg wonen (of Drenthe, Waddeneilanden, Gelderland en noem maar op). Ruud en ik gingen wel eens naar Zeeland, redelijk dichtbij voor ons. Ook een heerlijke wereld, met zee en wind en ruimte.
groetjes,
Diana
Dag Diana,
Wat jij meegemaakt hebt, kan je niet zomaar opzij zetten. De pijnlijke herinneringen van de laatste jaren hebben de overhand van de andere mooie herinneringen. Maar stilaan gaan de mooie herinneringen terug bovenkomen, dit heeft veeeel tijd nodig. Ik heb dit steeds vergeleken met een kartonnen doos waar je alle herinneringen instopt en hou deze doos vooral dicht bij jouw hart. Stilletjes aan haal je eruit wat je eruit wil halen en later word je positief en blij als je deze herinneringen boven kunt halen.
lieve groeten
carine
Zoals altijd ben ik het helemaal met Carine eens. Ik las vanochtend iets over “zon terug” en werd eerst zo verdrietig maar daarna ook echt zo boos…ja,
natuurlijk snap ik dat het goed bedoeld geschreven is maar het kan zo’n pijn doen als mensen denken dat het leven na zoiets ingrijpends weer zijn gangetje gaat. En zo kwam het, alweer…vast onbedoeld, op mij over. Het is bijna 35 jaar geleden dat mijn eerste man na een heel kort ziekbed overleed. Ik denk oprecht dat zo’n kort ziekteproces uiteindelijk minder traumatisch is dan het mensonterende proces waar Diana door heen gaat en moet gaan. Maar die periode was al zo moeilijk! Het duurde bij mij werkelijk jaren voor ik mij ‘s nachts niet in slaap huilde. Als ik al kon slapen. Niks zon, ik heb jaren in een steenkoude winter gewoond. Natuurlijk, ik hield mijzelf voor de buitenwereld groot maar de glans was compleet weg. Inmiddels ben ik al vele jaren diep gelukkig met mijn tweede man maar vanochtend moest ik huilen. Er wordt makkelijk geroepen dat tijd alle wonden heelt maar dat is flauwekul. Telkens weer wordt je herinnerd aan dingen die pijn doen. Ja, tijd doet veel, nee niet alle wonden worden door slechts tijd geheeld. Sommige wonden worden na verloop van tijd gewoon weer opgerakeld. Het jeukt, je krabt, het bloedt en het helen duurt even.
Zoals vanochtend.
ik sorteerde vanochtend zaden en had vreselijk veel zakjes met bonen in mijn hand. “Ruud lacht mij toe”. En plantte daarna narcissen in potten, weet je nog hoe vaak hij mopperde omdat Diana teveel potten had? En ik ken Ruud en Diana niet eens anders dan via deze website! Leuk hoor, nieuw en schattig katje maar het is wel de eerste die Diana alleen heeft en Ruud nooit heeft gekend.
Lieve mensen, vraag gewoon eens aan een stoere weduwe of weduwnaar: Hoe gaat het nu echt met je? Goh, al weer X jaar geleden, wat denk ik nog vaak aan hem of haar. Jeetje hij/zij zou vandaag 50/60/70 weet-ik-veel zijn geworden, het lijkt de dag van gisteren dat wij toen en toen zo gelachen hebben.
En bovenal: wat zou hij of zij trots op je zijn. Bewonderenswaardig hoe je je best doet.
En dat wil ik nu graag zeggen tegen Diana, ik vind je echt super stoer en je reactie heel tactisch en weloverwogen maar mijn hart huilt voor jou. Want ik snap je eenzame gevoel zo goed. Ooit gelezen, “eenzaamheid is als je voor niemand nummer 1 bent”. Niet tegen vechten, geef je maar gewoon over aan je verdriet. En ik hoop, nee…weet zeker! dat Ruud in deze website een belangrijke plek blijft houden. Take your time Diana, het is tijd voor heel veel vitamine D(iana).
Een hele dikke kus uit de verte, Pien.
Hoi Pien,
Dankjewel voor je uitgebreide reactie!
Wat een verdriet moet je hebben gehad, en nog! En wat een afschuwelijk verlies van een jong leven. Van Ruud kan ik in ieder geval zeggen dat hij een lang en leuk leven heeft gehad. Dat is naast het verdriet zeker een troost. Mijn moeder overleed toen ze 44 jaar was, ik was 15. Dat is een ander soort verdriet, niet voor een partner maar voor een ouder, en ze was nog veel te jong. Ik denk nog bijna elke dag aan haar. Niet meer in vol verdriet maar in een soort weemoed, en vaak vraag ik me af wat zij van iets zou hebben gevonden, hoe de wereld is veranderd in de afgelopen 40 jaar. Ik schreef net in reactie op Carine iets over Manu Keirse, hij zegt ook: “Rouw lijkt op een schaduw. Vaak ben je je niet eens bewust dat die schaduw er is, maar soms merk je ‘m weer op. Zo is dat ook met verlies dat mensen geleden hebben. Ze kunnen een hoek van het leven omgaan en ineens ligt het daar weer levensgroot voor hun voeten”. Ik hoop niet dat mijn verdriet bij jou het verdriet ook weer oprakelt! Maar als dat wel zo is, dan zal dat hopelijk ook een soort nut hebben. Zoals ik vanaf nu ook altijd weer een schaduw zal hebben als ik hoor over het overlijden van iemand. Mijn schaduw is nu nog zo groot dat ik er niet langs of overheen kan kijken, de tijd zal die schaduw hopelijk kleiner maken. Maar ze zal er altijd zijn, soms klein en dan weer groot, even weg, dan weer terug.
Ik wens je heel veel liefde en geluk met de 2e liefde van je leven 💖
Er is ook een ‘mooi’ verhaal, niet voor een blog maar dit is misschien een goede plaats. Het is geen kort verhaal, dat lukt niet.
Ruud en ik hebben altijd katten gehad, Ruud had al 3 katten toen ik Ruud leerde kennen: Poekie en Pieter (2 Brits Korthaar katten, en Wampie (die had Ruud gevonden, als enige overlevende naast een dode moeder en andere kittens op zijn weg naar werk, met flesje groot gebracht, altijd een beetje een wilde kat gebleven die als enige verder mocht dan onze eigen tuin.
Voor mijn 1e verjaardag samen kreeg ik Fiep, een silvertabby Brits Korthaar. En daarna kwamen Arie, Bas, Nala, Fanti, Eva, Annie, Zizi, Annie en Lotje. Allemaal Brits Korthaar, omdat we ze zo lief vonden, mensgericht, mooi, aanhankelijk. Wampie werd slechts 7 jaar oud, Zizi 10 jaar, maar Fiep werd 19, en Lotje ook. We hebben ook een paar keer een nestje gefokt, Met Fiep, Nala en Fanti. Eva was bijvoorbeeld een kind van Fiep, Nala was haar zus, en Annie was de kleindochter van Fanti. Uiteraard fokten we volgens de geldende stamboomregels, maar wel voor het plezier. Alles bij elkaar 5 nestjes in die jaren. Geweldige herinneringen aan kittens die het hele huis overnamen, niets was veilig, zo leuk en speels en druk, we hebben 12 weken geen TV aan gehad 🥰.
Toen Lotje overleed dachten we geen kat meer te willen. Maar na een paar maanden ging het kriebelen. Maar dan zou ik graag na al die ‘luxe Brits Korthaar katten’ een echt kneus willen. En zo kwam Freek op ons pad, de 12 jaar oude kater met diabetes die door hun baasje op staart was gezet en ontregeld bij een stichting voor katten met suikerziekte binnen kwam. Freek heeft nog ruim 3 jaar geleefd, het was een geweldig lieve kat. Een paar weken nadat we Freek met 15 jaar en 7 maanden in moesten laten slapen kwam Robin, de 12-jarige poes met artrose en spondylose die ik helaas al na een jaar in moest laten slapen ivm volledige verlamming. Ik wilde heel graag weer een kat, zeker omdat Ruud 2 maanden daarvoor was opgenomen. Het huis was zo stil en leeg en koud. Maar ik kon dat een kat niet aandoen, want ik ging elke dag van 14 tot 20 uur naar Ruud, dan is er naast huishouden, tuin, boodschappen, etc. weinig aandacht meer voor een kat over. Maar al binnen een paar weken nadat Ruud was overleden zat ik ’s avonds op internet te zoeken naar een kat. Een kneus uit het asiel of via een stichting. Mag doof zijn, of blind, of 3 poten, of zo.
Ik kwam per toeval op de website van kittentekoop terecht, ik geloof dat daar toen ook een doof kitten op stond of zoiets, ik weet het niet meer precies. Maar daar zag ik een foto van Katy. En na weken zoeken was dat ineens ‘pats’ – dat is ze. Maar ik wilde een kneus. Dus ik zocht verder op asielwebsites en zo. Maar ik keek ook elke dag even naar Katy – met een sprongetje in mijn hart, ze was er nog steeds. Voor 450 euro zo’n prachtpoes, waarom was ze er nog? Ik noemde Katy in een telefoongesprek met een vriendin, maar ook dat ik toch een kneus wilde. En zij zei toen (bijna streng) dat het na alle zorgen om en voor Freek, voor Robin en vooral Ruud eens tijd werd dat ik niet een kat zocht waar ik voor kon zorgen maar die er juist eens voor mij zou zijn. Ik heb dezelfde dag een mailtje naar de eigenaresse van Katy gestuurd. Volgens mij schreef ik er al eens over.
Het verhaal is nog niet ten einde.
De dag erop werd ik gebeld door de eigenaresse. Ik was op dat moment op de tuin. Er waren 6 gegadigden voor Katy. Maar ze had het beste gevoel bij mij, omdat ik een uitgebreide mail had geschreven met informatie over het thuis waar Katy in terecht zou komen en onze ervaringen in het verleden met Brits Korthaar katten. En zij legde uit waarom Katy weg moest. In haar kleine cattery woonden 3 poezen en 1 kater. En Katy had een nestje gehad maar die zomer was een andere poes overleden. En daarom had ze 2 jonge poezenzusjes gekocht. Maar Katy, altijd heel lief en sociaal, verdroeg de 2 nieuwe jonge poezen niet. En helaas ging dat ook niet over toen Katy’s kittens waren vertrokken, ze bleef echt heel lelijk doen (niet blazen maar serieus vechten). Dus Katy zou altijd alleen moeten blijven.
Tenzij het een kitten van haarzelf zou zijn, want daar was ze heel lief voor, net als voor de oudere poezen en de kater en de hond in het gezin. En dus stelde ze de grote vraag: zou ik het zien zitten om een nestje met Katy te fokken. Zij zou daar dan heel graag een poes uit willen, Katy was tenslotte ook een poes die zij had gefokt, en heel mooi en gezond om verder mee te fokken. En dan zou ik een kitten kunnen houden als vriendje of vriendinnetje voor Katy. Ik mocht er gerust een poosje over verzinnen. En als ik niet wilde, dan was de kans nog steeds heel groot dat Katy bij mij zou kunnen komen. Ze hield de katten nu uit elkaar, boven, binnen, buiten, maar niet gezellig natuurlijk zoveel ruzie en gedoe met katten die niet bij elkaar in 1 ruimte kunnen zijn.
Ik ben naar huis gegaan en heb de hele dag nagedacht over dat ik dat niet kan, wat als het bij de geboorte mis gaat, wat als ik ziek word,… nou ja, van alles en nog wat.
En ik weet nog dat ik thuis kwam en de foto van Ruud zag, heel erg moest huilen en tegen hem zei dat het misschien wel zijn cadeau aan mij is: een Brits Korthaar kat, zoals vroeger, met een nestje kittens vol leven, drukte en liefde in huis, zoals vroeger. En een tweede kat erbij, voor Katy maar ook voor mij, een moeder en dochter of een moeder en zoon.
Ik heb nog 2 dagen de tijd genomen om er over te denken, als het om dieren gaat moet je niet overhaast beslissen. Maar uiteindelijk heb ik ja gezegd. Ik word met alles geholpen, zij brengt en haalt Katy naar de dekkater, ik kan haar ‘werpkist’ lenen, ik mag haar altijd bellen, zij zorgt voor de verplichte testen, stambomen, etc.
Katy werd op 2e kerstdag krols. Ze is op 28 december opgehaald en naar een lieve lichtblauwe dekkater in Wassenaar gebracht. En op 30 december (gelukkig net voor Oud & Nieuw met alle herrie) kwam ze terug. Over ongeveer een week moet ik kunnen zien of ze zwanger is. En zo niet, dan wordt ze waarschijnlijk weer krols en mag ze nog een keer naar haar vriendje 😄. De uitgerekende datum is 3 maart (min of plus een paar dagen). En nu dus maar hopen dat alles goed gaat, er een voorspoedige zwangerschap en bevalling is met gezonde kittens 🙏.
Het is bijna een kerstverhaal 😄
En er is nog steeds die enorme schaduw of wolk of winter of hoe je het wilt noemen. En die gaat nog heel lang blijven. Maar er is ook Katy. Inderdaad de eerste kat zonder Ruud. En zo bijzonder. Ik zeg heel vaak tegen haar dat Ruud haar ook heel lief zou hebben gevonden en goed voor haar zou hebben gezorgd (ze kijkt me dan aan alsof ze willen zeggen “wat zeg je nou, krijg ik een snoepje”?). Ze slaapt soms op zijn bed, als ze niet aan mijn voeteneinde ligt. En zij en haar (hopelijk) zwangerschap zorgen ervoor dat ik ook door moet. Ik moet goed voor haar zorgen, het moet hier schoon zijn, gezond eten, lekker warm, veilig, alles wat een zwangere dame nodig heeft. En daardoor moet ik ook goed voor mezelf zorgen, anders kan ik niet goed voor haar zorgen. En dat helpt me op dit moment enorm. Ik had nogal de neiging om in de ochtend in bed te blijven liggen, huilen, herinneringen, geen zin, slecht weer, donkere dagen, koud. Maar Katy maakt me wakker (door aan mijn hand te likken). En dan moet ik eruit, want ze wil eten, en ik moet de kattenbak doen, zelf even douchen, ontbijten, kamer even aanvegen, spelen met Katy, thee zetten, kijken of het weer goed genoeg is om naar de tuin te gaan, misschien zaden bestellen, een planning maken, wat op de website te doen, een snoepje voor Katy, even kroelen, even boodschappen halen, etc. En zo vullen de dagen zich op een gezondere manier dan 2 maanden geleden. Zo moet het maar gaan, hier ga ik het mee doen, zonder Katy zou de wereld er hoe dan ook anders uit hebben gezien.
Nogmaals dankjewel voor je lieve en eerlijke reactie Pien!
Lieve groetjes!!
Diana
Op de foto hieronder het eerste nestje van Katy, vorig voorjaar
Wat ontzettend leuk, lief en fijn. Ik heb geen ervaring met verlies zoals jij maar wel met depressie. Onze dieren zijn onze beste therapeuten want, ja, ze willen gewoon eten en lekker veel aandacht. En dan moet je toch ‘per ongeluk’ glimlachen. Fijn dat je ons laat meegenieten van jouw poezegeluk 🙂 Ik hoop dat jouw schaduw er een beetje van krimpt. En superknap dat het jou nu al lukt om weer voor jezelf en anderen te zorgen.
Hallo Tessa,
Dankjewel!!
Ik hoop dat het nu weer helemaal goed met je gaat 💚!!
En het klopt: dieren voelen vaak ook aan als je verdriet hebt, of wat aandacht kunt gebruiken of juist even alleen wilt worden gelaten.
Gisteren met Katy bij de dierenarts geweest (om even kennis te maken, in te schrijven, chipnummer, etc. Katy is zwanger, nu 26 dagen. Uitgerekende datum 4 maart (of 2 of 3 dagen ervoor of 2 of 3 dagen erna).
Ik heb het er op mijn manier druk mee, voor Katy zorgen (goed eten, kattenbak een keer extra per dag schoonmaken, plaats zoeken voor de spullen voor de bevalling, een veilige plek voor de kittens bedenken, brokjes voor zwangere poezen bestellen, contact met de vorige eigenares, een beetje extra op haar letten, etc.). Ik weet niet of mijn schaduw er van krimpt maar, net als Ruud, begin ik niet zomaar ergens aan zonder het goed of zo goed mogelijk te willen doen, dus soms is de schaduw iets minder op de voorgrond. En dat is fijn.
Lieve groeten!
Diana
Katy naast me op een zacht dekentje op de bank

Hoi Carine,
Dankjewel, en wat een mooie gedachte!
Ik kreeg na Ruud’s overlijden een mailtje van iemand die me wees op de Belgische psycholoog Manu Keirse in het programma De Verwondering. Ik wil de uitzending graag terugzien maar stel het nu telkens uit, dat komt wel. Maar in ieder geval stelt hij dat hij niet gelooft in ‘rouwverwerking’: “Rouw verwerk je niet, je overleeft het verlies en je leert ermee te leven”.
Voor wie dit leest en het gesprek met Manu Keirse zou willen zien of op podcast zou willen beluisteren: De Verwondering
groetjes,
Diana
Beste Diana,
Heel veel dank voor je blog en de uitgebreide reacties. Ik lees ze sinds 2012 heel graag en ze brengen eigenlijk altijd een glimlach op mijn gezicht. Dus als je het hebt over bonen in rijen planten dan moet ik toch telkens weer aan Ruud denken die alles precies recht wilde. Of een discussie over de hoeveelheid potten in de tuin. Daarmee is (de historie van) deze blog eigenlijk een ode aan Ruud, aan jezelf, aan jullie beiden en zelfs aan enkele katten! Als je positieve herinneringen zoekt, hoef je dus enkel maar je blogs terug te lezen..
Ik kan je de podcast over de verwondering echt aanraden. Het zijn vaak interessante discussies met mensen over zaken die er toe doen. Ik luister het vaak als ik in de tuin bezig ben. Die van Manu Keirse heb ik meermaals geluisterd, echt waanzinnig goed.
Geniet van Katy, ze is er vast met een reden 😉
Dankjewel Maartje!!
Ja, Katy is er vast met een reden, zo voelt het ook.
En Ruud blijft altijd deel uitmaken van mijn leven, mijn tuinleven en dus ook de blogs.
Ik durf het bijna niet te zeggen: ik heb nog nooit van mijn leven een podcast geluisterd. Ik weet ook niet of het wat voor mij is, ik word oud 🙄😁
Ik hou heel erg van muziek (net als Ruud trouwens), dus de radio staat hier altijd aan. En als er dan een programma is waarbij er iets teveel (naar mijn smaak) wordt gepraat, dan irriteert me dat mateloos en ben ik geneigd de radio op een andere zender te zetten. Ik ga in ieder geval De Verwondering volgende week eens opzoeken op NPO Start, wellicht zijn de afleveringen terug te zien. En zo niet, dan ga ik voor het eerst een podcast luisteren 😄
groetjes,
Diana
Manu Keirse heeft een boek: Helpen bij verlies en verdriet. Misschien is dat meer haalbaar. Je kan het wegleggen als het te overweldigend wordt.En je kan ook stukken herlezen. Ik kreeg het boek van mijn dochter toen mijn moeder overleed. Het is voor mij een kostbaar geschenk
Dankjewel voor de tip Mia!!
Nu nog even niet, nog teveel herinneringen die me te vaak te verdrietig maken.
Maar zeker iets om te onthouden voor wellicht volgende winter of zo, met de poes naast me op de bank bij de kachel zijn verhaal en zienswijze en tips lezen.
groetjes,
Diana
♥️
Ik heb de eerdere uitleg over “mooie moestuin” gemist. Ik heb het zelf altijd ingevuld als hoe je eetbare planten mengde met bloemen. Sinds ik in 2012 begon heb ik dat ook gedaan, en zeker in het begin ook heel letterlijk van jou gekopieerd met dank aan je zadenwinkeltje. Na een decennium staan nog steeds “jouw” gemixte goudsbloemen overal en nergens. Ik laat ze overal opkomen en verwijder wat in de weg staat.
Het door elkaar planten van gewassen doe ik ook al heel lang. Met wisselend succes. Het vergt kennis en ervaring om in te schatten hoe het er over een maand of langer uit gaat zien. Ik leer in dat opzicht veel van Charles Dowding. Ik ken geen filmpje dat specifiek daarover gaat. Maar in elke aflevering van een terugblik op zijn “kleine tuin” legt hij wel iets uit. Goed uitgevoerd kun je echt enorme oogsten halen van een oppervlakte zoals wij hebben. Met als bonus dat plaagdieren minder interesse hebben. Nadeel is dat je wel moet onthouden wat je waar hebt gezet. Toen ik nog vaker schoffelde waren mijn handen wel eens sneller dan mijn geheugen.
Hoi Thony,
Ik kocht eens het boek De Mooie Moestuin (van Julia Voskuil), daar is het eigenlijk allemaal mee begonnen. Want daarin zag ik (in de begin jaren negentig) soorten die ik toen niet kende en die nu best ‘gewoon’ zijn, zoals bronskleurige venkel, de Ananas-tomaat en paarse boerenkool. En tegelijkertijd kocht ik ook het boekje de Eetbare Siertuin, ik meen van de AVVN.
Ik heb het wel vaker gezegd, ik tuinierde met Ruud en hij was van de rechte lijnen, alles bij elkaar in vakken, etc. Het heeft lang geduurd voor ik er een beetje kriskras in kon tuinieren, uiteindelijk was de tuin van ons allebei en moesten we dus ook allebei kunnen tuinieren zoals we dat zelf fijn vonden. Leuke discussies leverde dat op. Soms won ik, soms hij 😄. En dus was er een vak met aardappelen en stonden de preien in een rij maar stonden de kolen tussen de bloemen en de kruiden kriskras door de tuin.
Je schrijft dat je handen wel eens sneller waren dan je geheugen. Ik heb nu Jan, ik moet slimmer zijn dan Jan’s handen 😄. Ik heb bedacht om nog meer labels te maken, en dan extra grote/lange. Zodat ik die bij zaailingen kan zetten waardoor hij ze hopelijk niet weg schoffelt. Ik ben benieuwd, het wordt ons eerste echt volledige tuinjaar samen. Ik zaai voor alle zekerheid maar een beetje extra 😅
groetjes,
Diana
Aha, dat boek kende ik niet dus legde ik die connectie ook niet. Ik heb al teveel boeken, dus ik ga me maar bedwingen om deze ook te kopen. Staat nog wel op Bol.
Ja, labels zetten lost alles op. Ik zal me moeten gaan aanwennen om eerst de labels te maken en dan te planten. Want nu moet ik onthouden dat ik een paar labels moet maken en zetten en dat geeft al twee kansen op vergeten :-).
Misschien ook een tip voor als je zaait en wil voorkomen dat Jan de schoffel erdoor haalt: een beetje zand strooien over de rijen. Ik denk dat dat sowieso gunstig is om te voorkomen dat je een ondoordringbare korst krijgt op de kleigrond na een regenbui.
Tom Poes, verzin een list….een paar rode (=verboden te schoffelen!) herbruikbare labels doen wonderen! Je weet vast wel wat je daar gezaaid hebt en anders is de verrassing groot! Desnoods omdraaien, groen=hier mag wel! Groet, Pien
Hallo Diana,
Ik vind je een Kanjer, in hoe jij nu weer bijeen gepakt hebt en nieuwe plannen maakt voor de kleinere tuin met Jan en Els.
Jouw reactie op Wil is voor mij en waarschijnlijk voor ieder die een partner verloren is heel herkenbaar, iedereen weet ook dat zoiets met 3 maanden zelfs met 2 jaar niet voorbij is; Maar je moet en gaat verder en daarmee toon gewoon 💪🏻
Dit had eigenlijk willen reagerenop het zaaien van de Pepers, Paprika’s en Aubergine’s; ik heb ze twee weken geleden gezaaid en zag vanmorgen de eerste twee blaadjes her en der verschijnen .
Ze staan in perliet gezaaid in johma salade bakjes en gaan morgen over in stekgrond in de groene kweekbakken, ik kan gelukkig 5 van die groenne bakken in mijn keukenraam op het zuiden kwijt.
Ik hoop dat ik dit jaar eens vruchten krijg aan de aubergine , ik heb nl geen kas. Anders was dit voor het laatst dat ik aubergine probeer.
Lieve groet en ga verder zoals jij het nodig hebt 😘
Hallo Margriet,
Dankjewel!! Ja, zo is het, ik ga gewoon door, niet perse met veel plezier maar de tijd gaat gewoon voorbij, er komt gewoon elke dag een nieuwe dag waarin je je best doet om er iets van te maken.
Het is alweer 3 maanden geleden dat Ruud overleed. Het lijkt een eeuw geleden en tegelijkertijd gisteren.
Gefeliciteerd met je zaailingen!! Ik ga proberen om in ieder geval nog een week te wachten, de kans dat 2 weken wachten lukt wordt met de dag kleiner. Want ik wil ook elke dag kijken en blij zijn met een zaailing 😀
De tip voor aubergines: een vroeg ras, vroeg zaaien (nou, dat is al gelukt), en liever in een pot dan in de volle grond (omdat een pot nu eenmaal makkelijker en sneller opwarmt dan de volle grond – in kleigrond nog moeilijker dan in zandgrond).
Ik hoop dat het dit jaar gaat lukken!
Diana
Dag Diana,
Ter info, het zaaimoment voor vruchtgewassen is dit jaar oa. 25 januari vanaf 19u, 26 januari en 27 januari tot 11u.
Dan ga ik mijn aubergines en pepers zaaien.
Ook nog ter info, dit jaar heb ik de zaaikalender van Maria Thun electronisch, dit is iets goedkoper 7euro. Voor de geïnteresseerden : https://www.bio-dynamie.org/produit/calendrier-biodynamique-2026-lunaire-et-planetaire-format-numerique-pdf/
groetjes enne…. Beetje geduld hé😂
carine
Hoi Carine,
Dankjewel voor het nakijken en de informatie!!
Ik heb zojuist alvast wat potgrond gehaald (want ik wil ook alvast wat peterselie, tuinbonen, etc. op een koude slaapkamer voorzaaien).
Straks de propagator aanzetten. Vanavond labels schrijven. Morgenochtend/-middag naar de tuin en morgenavond paprika’s, pepers en aubergines zaaien 😍
groetjes en jij ook veel plezier met zaaien!
Diana
Gisteren de zaden al ontvangen in België!
Hartelijk dank voor het aanbod en het mooie kaartje.
Hoi Eddy,
Fijn dat de zaden goed zijn aangekomen!
Heel veel plezier met de zaden, en een mooi (moes)tuinjaar gewenst!
groetjes,
Diana
Hallo Diana,
Ik heb pas mij aangemeld voor je nieuwsbrief en ik ben razend enthousiast. Ik heb een vraag aan jou: kan ik de pompoenen ook voorzaaien in enkel vermiculiet? Jij noemt wel de courgettes en komkommers, maar pompoenen noemde jij niet.
Aangezien ik dit jaar heel veel pompoenen ga zaaien is dit voor mij wel van belang.
Dank je alvast!
Hoi Petra,
Ja hoor, je kunt pompoenen zeker ook prima in vermiculiet voorzaaien.
De laatste jaren doe ik het toch weer in potgrond, omdat vermiculiet natuurlijk wel ook duur is, en als je potgrond met grof zand of perliet mengt is het ook luchtig genoeg om niet te nat te blijven waardoor de kans wat groter is dat de zaden rotten/schimmelen. Ik hoor ook wel van mensen die half vermiculiet en half potgrond gebruiken, dat is ook nog een optie.
Maar nu nog niet zaaien hoor, probeer met deze 3 soorten te wachten tot in ieder geval de 2e helft van april want ze kiemen snel en groeien hard, voor je het weet zit je in maart met heel grote zaailingen die er door het lange wachten niet gezonder op worden.
groetjes,
Diana