Katy’s kittens 9

De kittens zijn kleine katjes geworden. In razendsnel tempo zijn ze van baby via peuter en kleuter de puberteit in geschoten (voor mijn gevoel in ieder geval). Niets is meer veilig voor ze, ze kunnen overal door, in, op en over klimmen en klauteren. Het zorgt wel voor een lekker opgeruimd huis, ik kan echt geen bril meer laten slingeren, of een tas of een bakje met zaailingen laten staan. Alles in interessant, en met alles kun je spelen.

Als ik de gang in wil gaan moet ik geregeld eerst 3 keer heen en weer lopen om kittens terug te brengen die mee glippen (en als ik kitten 1 terugbreng schiet er weer een ander de gang in, etc.). Nu is de gang niet zo’n probleem hoor, maar die voordeur hè, met daarachter een straat waar auto’s rijden. En dus is er hier al 31 jaar een heel belangrijke regel: nooit de voordeur open voor de deur naar de kamer dicht is. Joost en Ollie hebben ook al een keer bovenaan de trap gestaan, zo snel zijn ze. En dan moet ik ze dus onder het bed vandaan zien te krijgen.

Gelukkig is een hengeltje met een veertje eraan mijn grote redding, ze vergeten al het andere als ik dat voor hun neus of in de buurt wiebel. Opvoeden heeft nu nog niet zoveel zin, ze zijn zo druk met z’n vijven en zo gefocust op elkaar dat iets in hun hersenen proberen te krijgen heel lastig is. Brits Korthaar katten zijn sowieso niet de meest snuggere katten 🥰. Al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Maar voor een slimme kat kan iemand beter een Siamees zoeken 😄.

De kittens nemen veel meer aan van hun broers en zus en moeder Katy dan van mij. Ik kan ze 10 keer stapje voor stapje van de krabpaal halen en ze laten zien wat een veilige weg terug naar beneden is maar poesje Pippa blijft heel snel omhoog klauteren en dan miauwen omdat ze niet meer naar beneden durft.

Charlie kan ondertussen ook omhoog klimmen en hij heeft iets meer ruimtelijk inzicht en weet waar de veilige tussenstap is. De eerste keer dat hij omhoog klom en zelf weer naar beneden laveerde volgde Pippa hem. En nu miauwt ze nog wel, maar na een minuutje springt ze toch voorzichtig via het tussenplateau naar beneden. Dat werkt dus echt veel beter dan wanneer ik het voordoe 🙄😄

Ze leren vooral van elkaar en van hun eigen fouten, en van de aanwijzingen en terechtwijzingen van moeder Katy. En dus zie ik elke dag wel een paar keer een kitten vallen of omrollen of zijn hoofd stoten. Soms doen ze elkaar ook pijn met het stoeien. Daar schrikken ze dan vaak allebei van. Moeder Katy is altijd in de buurt en miauwt op een bepaalde manier als dat gebeurt. Alsof ze wil zeggen: “Geen ruzie maken!!”. En uiteraard kan ik in huis niet meer normaal lopen want ze schieten zo snel kruislings voor me langs dat ‘schuifelen’ de enige mogelijkheid is om niet per ongeluk op een staart of erger te staan.

Een stevig robbertje spelen…..

Ik heb het er op een heerlijke manier hartstikke druk mee. Terwijl ik Pippa voor de zoveelste keer van de krabpaal haal hoor ik een lepel vallen en weet ik dat Ollie weer eens van mijn kwarkontbijt staat te snoepen. En tegelijkertijd hoor ik graven in de kattenbak, ook daar is weer werk aan de winkel. Deze week kwam ik thuis van een paar uurtjes in de tuin en zag Joost doodleuk voor het raam zitten. Hoe die uit de kittenren was ontsnapt is me nog steeds niet duidelijk. Hetzelfde gebeurde toen ik eergisteren uit bed kwam en Olly zich in de huiskamer eens uitrekte en van de bank sprong, ongetwijfeld via dezelfde weg ontsnapt als Joost (ik gok via de rand van de kattenbak en dan omhoog springen en je met 2 poten aan de rand van de kittenren optrekken).

En dus heb ik van Marja en Bert een nog hogere kittenren mogen lenen. In ieder geval voor de nacht, al is het maar voor mijn eigen rust. Deze ren sluit de hele keuken af, waardoor ze nog meer ruimte hebben, ook kunnen klimmen (maar gelukkig nog niet op het aanrecht) en voor het raam kunnen liggen soezen. Maar ik ga binnenkort ook af en toe een half uurtje weg zonder ze eerst weer op te sluiten. De eerste stap naar zelfstandigheid, al is Katy altijd in de buurt.

Ook Charlie heeft deze week een liefdevol thuis gevonden, alle kittens zijn dus ‘gereserveerd’. Ze zijn ondertussen voor de 2e keer ontwormd. Ik woog ze maandag nog even om te bepalen of ze een half of heel tabletje van het ontwormmedicijn moesten krijgen. Het is bijzonder om te zien hoe snel en veel ze in de afgelopen 9 weken zijn gegroeid (ruim een ons per week), en dat ze nog steeds dezelfde volgorde qua gewicht aanhouden:

• Poesje Pippa; geboortegewicht slechts 74 gram, nu 1101 gram
• Blauwe Charlie; geboortegewicht 94 gram, nu 1211 gram
• Lilacwitte Olly; geboortegewicht 95 gram, nu 1247 gram
• Cremewitte Joost, geboortegewicht 107 gram, nu 1310 gram
• Blauwwitte Ollie, geboortegewicht 109 gram, nu maar liefst 1336 gram

Op 26 mei krijgen ze hun eerste inenting, dan wegen ze ondertussen rond de 1,5 kilo. Vanaf 28 mei vliegen de kittens uit en dan is er natuurlijk ook geen kittenren meer die ze kan beschermen tegen alle gevaren die er in een huis op de loer liggen (eergisteren nog rafelde Ollie een nylonachtig draad uit een kleedje en kwam daar enigszins in verstrikt te zitten, niet gevaarlijk maar dat zou het wel kunnen worden als het om zijn nek zou gaan zitten).

Nou ja, misschien gedraag ik me ook een beetje als een bezorgde moederpoes en vind ik het lastig om ze los te laten. Maar toch gaan we langzaam richting het moment dat ze zich ook zonder bescherming en leiding moeten kunnen redden. En dat is ook goed hè, ik wilde vanmorgen mijn blog schrijven……

Ik ga er nog 3 weken volop van genieten. En dan is het daarna ook goed als ze allemaal-op-één-na hun eigen weg gaan. Als ze allemaal zouden blijven houd ik geen huis, meubels, tijd, geduld en shirts-zonder-haaltjes meer over. Dat hou ik me in ieder geval maar voor 💕. Katy is nog steeds een perfecte moeder maar heel soms zie ik dat ze dat wel met me eens zou kunnen zijn 😄

Tot slot nog een paar foto’s….

En dan tot slot nog één filmpje dat ik maakte terwijl ik klaar was met dit blog en het nog één keer wilde lezen voor ik het zou plaatsen. Het voelt als een korte blik in de toekomst; Katy doet een tukje op mijn bureau in de keuken, ik schrijf mijn blog, mijn fototoestel ligt klaar om mee te nemen naar de tuin en Joost ligt ook gezellig bij me te slapen. Nu neemt hij nog niet zoveel ruimte in, ik moet binnenkort het bureau maar eens opruimen voor een slaapplaats voor twee ❤️