Bonenstokken

In het vorige blog vroeg Simone me of ik eens wilde laten zien hoe wij onze bonenstaken zetten. Tuurlijk. En zonder op te willen scheppen; Ruud is echt heel erg goed met bonenstaken. Zo goed dat hij ze ook wel eens voor andere mensen heeft gezet. En hij wil ze altijd zo recht zetten dat er een ouderwetse duimstok aan te pas komt.

Eerst even een foto gemaakt uit het boek van Velt, over de verschillende manieren waarop je stokbonenstokken kunt plaatsen:

Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Maar onze weg is dus de gekruiste dubbele rij 🙂 . En wij wonen slechts 18 kilometer van zee, wij weten wel wat wind en storm is. En dus heeft Ruud ooit eens bedacht om een extra versterking aan te brengen aan de rij stokken. In al die ruim 25 tuinjaren is hier nog nooit een rij stokbonen omgewaaid, er zit zelfs geen centimeter speling in. En dat komt door de ‘schoren’ die Ruud kruislings langs de verticale stokken zet.

Even gefröbeld:

Ruud meet de stokken altijd uit en zet ze naast elkaar op 50 tot 60 centimeter. En de overkant van de rij staat ook op ongeveer 60 centimeter. De stokken moeten natuurlijk wel een goed stuk de grond in, indien mogelijk zo’n 30 centimeter (en daarom gebruiken we ook stokken van 270 centimeter lang).

De rode pijl geeft de horizontale legger aan, daar gebruiken we een oude tonkinstok voor die de grond niet meer in kan (omdat ze dan breekt). Het groene pijltje wijst naar het punt waar de stokken samen komen (“Wel een beetje recht alsjeblieft”, zegt Ruud). Dat samenbinden doet hij met kabelbinders want dat vindt hij het stevigst, maar touw of ander bindmateriaal kan natuurlijk ook.

En dan komt ‘de truc’; vervolgens gaan er nog stokken schuin de grond in (de 2 blauwe lijnen op de tekening, eigenlijk moeten het er 4 zijn maar dan was het helemaal niet duidelijk meer). Elke stok gaat schuin van de laatste naar de derde stok of andersom. En die stokken worden vervolgens ook nog vastgebonden aan de al geplaatste verticale stokken. En daarmee verstevig je de hele boel zodanig dat er echt geen beweging meer in zit. Foto’s maken in dit geval meer duidelijk dan tekst, dus hieronder even wat vrolijke voorjaar- en zomerfoto’s waarbij je nog kunt zien hoe de stokken staan:

Ik hoop dat het zo antwoord op de vraag is. En zoals al gemeld, er zijn meerdere manieren om stokken te zetten, onze vroegere buurman maakte met een wagenwiel en een stok met daaraan touwen een klimrek zoals je die linksonder op het plaatje bovenaan de pagina ziet. En onze overbuurman zweert bij de niet gekruiste dubbele rij. Als het maar werkt…..

Dan nog even de melding dat ik op de website van Pokon ook weer een blog heb geschreven, over een andere vraag die iemand stelde; “Hoe lang kun je zaden bewaren?”. Carine gaf daar al antwoord op. Ik heb in mijn blog op de Pokon-website geprobeerd een beetje uit te leggen hoe je het best zaden zo lang mogelijk kunt bewaren. Maar ook dat elke soort zijn eigen levensduur heeft, en ik heb er een lijst gemaakt van alle bekende groentesoorten en hoe lang de zaden van die groentesoorten in principe kiemkrachtig kunnen blijven: Het bewaren van zaden

En dan nog even: het is geen tuinweer, door alle sneeuwstormen en regenbuien zijn we de hele week niet op/in de tuin geweest. En dus heb ik eigenlijk verder niets te melden? Ik heb altijd wel wat te melden, of mensen er nu blij mee zijn of niet. Ruud zegt wel eens; “Je gooit er een kwartje in en er komt voor een gulden muziek uit”. Hopeloos ouderwets maar, mits met enige vorm van genegenheid uitgesproken, kan ik hem ook niet helemaal ongelijk geven 🙂 .

En dus, mocht iemand nog een heel makkelijk maar toch mooi en lekker dessert  zoeken voor de kerst, ik heb deze al als test gemaakt en is met vlag en wimpel geslaagd voor kerst:

Een soort Viennetta maar dan veel lekkerder. Dit was een testje maar straks voor kerst maak ik het wat mooier door ook over de bovenkant nog wat chocolade en lauwwarme karamelsaus te gieten. Lekker ijs, en dat zonder ijsmachine. Je kunt hier het recept vinden: IJstaart met chocolade en karamel

En ook deze even geoefend:

Ach, wat leuk (en makkelijk te maken), een bladerdeeg-kerstboom met tapenade en kaas

Tot slot dan nog een foto van de winterharde palm Trachycarpus fortunei in de achtertuin afgelopen maandag. Ik vind haar altijd heel bijzonder, zeker nu ze al ruim 3,5 meter hoog is. Maar besneeuwd doet het me bijna denken aan het effect dat een schilderij van Dali op me heeft (waarbij je je afvraagt wat er niet klopt aan het plaatje):