Klein

Voor wie wil weten of ik klaar ben met het uitplanten van alles wat hier nog in tray’s, potjes en bakjes staat: nee, natuurlijk niet. Maar ik heb wel de thuis voorgezaaide bonen mee naar de tuin genomen, en de pompoen- en courgetteplanten. Voor de komende 10 dagen worden temperaturen van ruim boven het vriespunt verwacht, en dan is het ook bijna IJsheiligen. Eigenlijk wordt de lijst en de verzameling van wat uitgeplant moet worden alleen maar langer. En ik wil binnenkort ook weer gaan zaaien, palmkool, nieuwe sla, en zo 🙈😄).

Ik sprak afgelopen week met een aardige tuinbuurman, over palmkool en aardbeien, regenwormen en mest. En op de één of andere manier kwam het onderwerp uiteindelijk op hoe snel het leven gaat. Dat zoveel mensen door het leven razen, steeds meer willen, en groter, verder, mooier, en het liefst alles tegelijkertijd. En dat is me niet vreemd hoor. En er is ook niks mis mee, er zijn nu eenmaal drukke periodes, dingen die je graag wilt ervaren, etc. Maar ergens onderweg heb ik ook geleerd om te genieten van kleine dingen.

Ik vertel op deze website al 14 jaar over alles wat ik in de moestuin meemaak. Met heel veel foto’s van groenten en bloemen, kruiden en wateroverlast, mesthopen, compostbakken, vlinders en vogelvraat 😄. Maar ik heb eigenlijk nog nooit laten zien waar de moestuin ligt. Vroeger zou ik hebben gezegd dat het daar niet om gaat maar dat is niet waar. Ik kan me af en toe enorm ergeren aan het geluid van de auto’s op de naastgelegen uitvalsweg. Maar soms hoor ik het niet eens meer. Het volkstuinencomplex ligt niet helemaal aan de rand van Spijkenisse, meer langs een drukke weg richting een rotonde die vervolgens leidt naar de oudste wijk in Spijkenisse, of de brug richting Hoogvliet, Poortugaal en Rotterdam, of de andere kant op richting Heenvliet, en richting de Hartelbrug om de snelweg op te gaan. Zeker niet idyllisch. Maar uiteindelijk is dat niet waar, de natuur is ook in kleine hoekjes en kiertjes te vinden.

Ik lette er vroeger niet zo op maar elk jaar steeds meer. En ik ken de route naar de tuin op mijn duimpje, niet zo vreemd want ik rekende even uit: sinds 1991 een volkstuin, gemiddeld om de dag naar de tuin (nu vaker maar vorig jaar minder vaak, in de zomer bijna elke dag, in de winter maar 2 of 3 keer per week). En nu ook 2 keer per dag (vroeger aten Ruud en ik een meegenomen boterham op de tuin, nu ga ik tussen de middag naar huis). Dat is 365 dagen : 2 = 180 dagen x 35 jaar = 6387 keer (x 2 want ik moet natuurlijk ook weer terugfietsen). Ik heb de afgelopen 35 jaar dus zeker 13.000 keer dit stukje gefietst. Mijn fiets vertelt me dat het 1,23 kilometer van mijn huis is. Ik zou het dus kunnen lopen maar ik fiets altijd (makkelijker, sneller, en er moet altijd wel wat mee, heen en/of terug, van thee, telefoon en fototoestel tot zaailingen, een emmertje potgrond, geoogste groenten, etc.).

Het eerste stuk dat ik moet fietsen is niet leuk om te laten zien: een drukke weg, stoplichten, veel auto’s.

En daar begint het. Middenin de stad, met autogassen en herrie om me heen fiets ik ongeveer 1 kilometer over dit fietspad.

Ondanks de herrie van het verkeer, mensen, honden, de metro, etc. hoor ik hier ook verrassend veel vogels. En op de onvermijdelijke fatbikes na is het hier best rustig fietsen.

Vroeger fietste ik hier samen met Ruud, op weg naar de tuin, en bespraken we onderweg wat we gingen doen, of we niets waren vergeten, of de deur wel op slot was, wat we wilden oogsten en dus eten, etc. Nu ik alleen fiets zie ik de bomen, het gras, de bloemen en het water een stukje verderop, ik hoor de vogels, ruik het bloeiende fluitenkruid. Het is allesbehalve een straf om hier te fietsen 💚

Wist je dat fluitenkruid zo heet omdat de stengels hol zijn waardoor je er een fluitje van kunt maken? En dat ze familie is van kervel? Dat het blad eetbaar is? Het zou een beetje selderij/anijsachtig moeten smaken maar ik ben misschien geen fijnproever, in mijn beleving smaakt het vooral groen en een beetje hartig. En dat je het kunt gebruiken als je hoestdrank wilt te maken? Overigens niet te verwarren met ‘gevlekte scheerling’, dat lijkt er een beetje op maar is giftig.

Dit keer nam ik dus mijn fototoestel eens mee (ik moet ook nog héél veel oefenen voor de fotografiecursus 😁).

En daar is het volkstuinencomplex dan, tussen de groenstrook en daarachter een woonwijk rechts en de autoweg links. Je ziet ook dat het wat lager ligt dan de weg (en daardoor wat sneller kans op wateroverlast).

Op de foto bovenaan dit blog zie je de terugweg als ik het toegangshek weer uitga. Ik zie nu zoveel meer dan vroeger. Mijn wereld wordt kleiner maar is tegelijkertijd reusachtig. Hoe beter ik kijk, hoe meer ik zie. Vroeger hadden we 3 rijen stokbonen en was het de sport om zoveel mogelijk te oogsten voor het eten maar ook invriezen voor de winter. Nu hebben we 1 vak, met 1 rij stokbonen (snijbonen en spekbonen) en zet ik ook eens wat meer stamboontjes (wat minder opbrengst maar keuze genoeg uit heel veel lekkere rassen). Vroeger haalde ik doorgeschoten knolvenkel uit de grond zodat ik er weer wat anders voor in de plaats kon zetten, nu laat ik het staan voor de koninginnenpage. Vroeger was het de sport om te zorgen dat er zo min mogelijk onkruid groeide, nu zie ik dat er ook allerlei spinnetjes, kevertjes, luisjes, etc. op dat onkruid rondstruint. Vroeger waren we vooral bezig in de tuin, nu kan ik er ook een poos zittend naar kijken, met heel veel goede herinneringen maar ook nog wat mooie plannen voor de toekomst. En het boeit me werkelijk helemaal niets meer of ik 10 of 20 of 30 kilo aardappelen kan oogsten, als ze maar gezond en lekker zijn.

Ik ben niet aan het doorslaan hoor. Ik ben echt nog wel hebberig, ik wil heel veel tomaten, ook voor een wintervoorraad soep en saus. En ik ben blij dat de kweepeer bloeit, en dat ik kleine pruimpjes in de pruimenboom zie hangen 💚. Ook in de abrikoos zie ik genoeg vruchtjes, alleen de appelboom doet het niet zo goed (de peer dan weer wel).

Hoe groter de wereld wordt, door tv, internet en social media, hoe meer ik behoefte aan inzoomen heb. Ik zag een paar weken geleden op tv een onderwerp over een jonge man die vertelde over zijn liefde voor kostmossen. Er zijn wel 800 verschillende en ze zijn geen familie van de groene mossen die we kennen. Er leven soms wel meer dan tien verschillende soorten korstmossen op 1 boom en ze hebben heel grappige Nederlandse namen. Het was fascinerend om te zien hoe de man met een vergrootglas een paar vierkante centimeter van een boom stond te bekijken. Over inzoomen gesproken 💚

Mocht je het willen bekijken, het 7 minuten durende filmpje vind je hier: Binnenstebuiten – Korstmos

Volgende week beloof ik weer wat over de moestuin zelf te schrijven. Dan ben ik vast nog steeds niet klaar met uitplanten. Maar gaat wel de eerste roos bloeien, daar verheug ik me enorm op, met zoveel nieuwe rassen die ik vorig najaar plantte. Ook weer met een ander perspectief gekozen: vroeger ging ik voor grote en geurige bloemen, en die vind ik nog steeds prachtig. Maar ik heb er ook een aantal geplant met kleine en/of enkelvoudige bloemen, minsten zo mooi, en beter voor de insecten. Want ondertussen geniet ik minstens zoveel van bijvoorbeeld een zweefvlieg als van een roos 💚. En dat geldt ook voor dahlia’s; ik vind die enorm grote bloemen (in catalogi vaak gefotografeerd naast een klein kinderhoofdje 😁) nog steeds prachtig, maar ik heb gisteren 12 zelf gezaaide enkelbloemige Dahliazaailingen uitgeplant (straks even kijken of de slakken er vanaf zijn gebleven 🤞).

Volgende week moet ik de eerste diefjes uit de tomaten gaan verwijderen, sommige jonge planten misschien zelfs voor het eerst opbinden. En hoop ik op een goede bui regen want dat heeft de tuin nodig. En als dat gebeurt zullen we moeten gaan wieden, het onkruid groeit nu flink maar 1 bui regen op de warme grond en het explodeert 😁

Ik twijfel of ik dit blog op deze manier wil eindigen, het is niet mijn bedoeling om verdrietige herinneringen bij andere mensen op te rakelen. Maar dit blog gaat al meer over mij dan over tuinieren (volgende week beloof ik weer een ‘gewoon’ tuinblog ). Zondag ga ik met Ruuds kinderen en kleinkinderen Ruuds as uitstrooien. Ik zie er tegenop. Maar het is ook goed, in een plastic doos in een kast staan is zeker niet iets wat Ruud zou willen. We gaan naar het water, ik heb een zee-urn van zand gekocht die we in de branding ‘los gaan laten’. Ruud hield van de zee, van glas en van tuinieren. En daarom heb ik een klein beetje van Ruuds as in een ‘glasreliek’ laten blazen. Ruud in glas bij mij, Ruud in het plantgat van een klimroos in de achtertuin, en zondag dan ook Ruud in zee.

Onder de foto van Ruud in glas nog een foto die ik deze week maakte van een bloeiende koolplant in de tuin van Laura, op de één of andere manier past dat beter als einde van dit blog. Want na dit weekend lonkt de tuin weer. Zoals altijd.