Bedekking

En daar gaan we dan, kopje onder. Ik heb al eerder verteld dat dit een bijzonder tuinjaar wordt. Er zijn sowieso niet veel jaren dat we onze moestuin het hele jaar door ‘netjes’ kunnen houden: meestal overspoelt de moestuin ons ergens in augustus, doordat we én moeten wieden, én water geven, én opbinden, én opruimen, maar ook oogsten (en die oogst springt ook niet vanzelf in pot, fles of vriezer hè ;-)).

Het is nu net juni en ik red het al niet meer. Helaas kan Ruud helemaal niet meer tuinieren en is ruim 300 vierkante moestuin naast de intensieve verzorging voor Ruud veel te veel voor mij. Ik heb er al meerdere keren over nagedacht om een deel van de moestuin weg te doen maar kan dat niet over mijn hart verkrijgen; elk plekje is me na al die jaren even dierbaar, overal staan planten, bomen, een kas, wat kruiden of een verhoogde bak waar ik van hou, waar ik goede herinneringen aan heb (maar belangrijker nog, ook plannen, ideeën of plezier voor de toekomst in zie). Het was Ruud’s tuin, het werd onze tuin en nu is het mijn tuin. Dus ik moet er goed voor zorgen, maar dat lukt dit jaar helaas niet.

Genoeg getreurd want we moeten door. En dus overspoelt de tuin me nu al, in juni. Hoe erg kan het worden? Ja, er staan heel veel brandnetels, heermoes, winde, zevenblad en kweekgras. Ja, we hebben ze echt allemaal, een soort van ‘the big five’ uit de onkruidwereld 😅). En nog vele andere soorten hoor. En er slingeren oude emmers, stokjes die we vroeger bij de aardappelen zetten, een versleten net dat ik al lang niet meer gebruik, gescheurde potjes en andere rommel over de tuin. Maar hoe erg is dat eigenlijk? Nou ja, opruimen is wel belangrijk voor ik er over ga vallen. Maar de hommels en bijen zijn blij met de bloemen in het onkruid. En (voor nu dan hè, ik moet nog zien hoe het verder gaat) vol = vol. Als er heel veel onkruid groeit kan er ook niks meer bij. In mijn ergste toekomstvisioen wordt het alsmaar erger maar tegelijkertijd begrijp ik dat de grond op een gegeven moment gewoon volledig bedekt is, kan er niks meer bij en stopt de aangroei van nieuw onkruid. Zo had ik er eerlijk gezegd nog nooit naar gekeken. Een tuin blijft leerzaam, in alle omstandigheden. Misschien kan ik eens onkruid gaan knippen als het hoog genoeg is.

Ik heb zelf ook geholpen met een bodembedekking. En dan heb ik het in dit geval niet over de bedekking van de grond met karton, mest, blad, etc. In het voorjaar voorzag ik al dat ik niet veel tijd voor de tuin zou gaan krijgen en bestelde ik een aantal groenbemesters. Drie daarvan zijn nog niet gekiemd (want pas een week geleden gezaaid), maar de eerste twee beginnen al goed te groeien. En dat zijn het Tübinger mengsel (een mix van o.a. bladrammenas, phacelia, goudsbloemen, boekweit en nog meer) en de Borago (komkommerkruid). Ik zaaide ze naast elkaar in een vak waar vorig jaar pastinaken stonden.

En laat ik nou 4 pastinaken zijn vergeten te oogsten in de winter. Ik was een paar weken geleden al met een spade op weg om de planten die weer uitliepen eruit te halen, bedenkend hoe ik dat moest doen zonder op de net gezaaide en kiemende groenbemester te stappen. Tot ik bedacht dat bloeiende pastinaken misschien wel heel goed in het Tübinger mengsel zouden passen, of in ieder geval in mijn concept voor 2024 dat “Laat het maar een beetje los” heet 😄

Ik heb geen voeding gegeven in het vak: de grap van een een groenbemester is dat ze (over het algemeen) diep wortelen en zelf voeding kunnen vinden, en als het even kan ook nog voeding opleveren of beschikbaar maken. Ik heb geen idee of dat het is, of dat er nog veel voeding in de grond zat, of dat het door de vette klei komt die van nature ook al voedzaam is. Maar de 4 pastinaakplanten bloeien nu en zijn zeker 1.75 meter hoog.

Het Tübinger mengsel ernaast en eronder doet het ook goed, een stuk lager nog, maar ik zie duidelijk al verschillen in planten; sommige zijn 50 centimeter hoog en de eerste koolachtige gele en witte bloemen verschijnen. Je ziet hier dat er flink wat soorten in het mengsel zitten en dat het de grond goed bedekt en onkruid goed wordt onderdrukt (al is en blijft er natuurlijk wel wat onkruid, soorten als winde en heermoes hebben echt maar een paar millimeter ruimte nodig om toch te kiemen en te groeien).

Je ziet hetzelfde vak met dezelfde groenbemester trouwens ook op de foto bovenaan dit blog. Ik zie tussen de koolachtige soorten ook het fijn geveerde blad van de phacelia, de grove geelgroene blaadjes van goudsbloemen, leuk om te zien dat het allemaal naast elkaar groeit en elkaar in groei en bloei (als het goed is) gaat aanvullen. O ja, natuurlijk zie ik ook winde en distels en zo. Maar dat is een kwestie van ‘doorheen kijken’ 😁

Bij het komkommerkruid zie ik nu dat het onkruid wat minder goed tegenhoudt dan het Tübinger mengsel. Dat is ook logisch want de zaden kiemden wat langzamer in de nog koude grond in mei en de plantjes groeien nu ook langzaam. Ik hoop en denk dat de grond straks beter door het grote blad wordt bedekt, en ongetwijfeld gaan de hommels en bijen er heel blij mee zijn!

Zoals ik al eerder meldde: de andere 3 soorten zijn nog niet gekiemd. Maar ik kijk elke paar dagen of er al iets gebeurt, en zo nu en dan giet ik er zelfs een gieter water met broes over 🙂

En dan heb ik nog 1 vak helemaal vol geplant met een stuk of 10 courgetteplanten en 5 pompoenplanten. Ook daar zal ik weinig werk aan hebben, en het zal veel oogst opleveren.

Daarnaast heb ik natuurlijk de kassen nog, de tomaten groeien als kool en na het weekend kunnen we de eerste komkommer oogsten.

Een deel van de paprikaplanten heeft zich na de luizenplaag hersteld; ze lopen wel iets achter in de groei maar ik zie heel voorzichtig de eerste bloempjes verschijnen. En buiten heb ik alles wat ik echt heel graag wil in 1 vak geconcentreerd, daarover later eens wat meer. Daarbuiten laat ik het los, ik houd me maar voor dat dat ondertussen een nieuwe trend is, ben ik ook eens modern 🙂

Tot slot nog 1 foto. Ik had een rozenfoto kunnen plaatsen want wat bloeien die nu prachtig! Maar ik kies voor deze: twee jaar geleden bestelde ik een wortelstok van deze niet echt winterharde vaste plant; Impatiens tinctoria (ja, een zusje van het vlijtig liesje en springbalsemien). Dat was dan ook de reden waarom ik haar in de kas plantte. Maar daar deed ze het niet goed, vorig jaar zomer verpieterde het blad en bloemen gaf ze al helemaal niet; te warm en te zonnig. Lastige wensen voor een niet winterharde vaste plant, waarom val ik toch altijd als een blok voor dat soort lastposten 🙄

Ik haalde de wortelstok in de herfst uit de grond, potte die op in een grote kuip en overwinterde die in de koude kas. in april heb ik de kuip met plant buiten gezet, op een koele plaats in de halfschaduw. En daar doet ze het goed! De plant is ondertussen ruim 80 centimeter hoog en 60 centimeter breed. En de eerste bloemen verschijnen; zuiver wit met een bloedrode, bijna boeddoorlopen tekening. De bloemen zijn zeker 5 tot 6 centimeter groot, ze is echt prachtig!!

Nou ja, toch ook nog een rozenfoto, van roos Graham Thomas (David Austin) omdat ik er zo vrolijk van word, ze staat net om het hoekje buiten in de achtertuin, de bloeiende takken wiegen een beetje voor het raam.

Abonneer
Laat het weten als er
guest

39 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Carla

Groot gelijk, lekker loslaten! Groenbemesters zijn prachtig, mijn favoriet is phacelia. Ik heb ze overal tussendoor staan, samen met goudsbloem en zo heb ik veel minder onkruid, maar ja ik heb maar 10 vierkante meter aan bakken 😂 en wel nog zo’n dertig potten en dit jr voor t eerst een minikasje. Alles bijelkaar ben ik daar al druk mee dus laat staan met 300 vierkante meter. Succes!

Ann

Wat een fijn blog weer. Ik geniet altijd van je schrijfsels

Wendeline

Ik lees al zolang je blog en beveel het iedereen aan. Wat een positiviteit, kennis en enthousiasme En dan nu lezen dat je er alleen voor staat en ook mantelzorger voor Ruud moet zijn. Sjees, zoveel respect voor jou!

Belia

Hou het hoofd koel, Diana, en geniet vooral ook van alles dat wél lukt en bloeit!

Robert De Bock

Je bent een moedige vrouw Diana.
Hoedje af wat je voor Ruud doet.
Dit is echte liefde !

Pien W

Ach….Diana…..wat intens verdrietig, wat gaat het verwoestend snel! Pas goed op je grote liefde maar ook op jezelf! Pien

Barbara

Knuffel van mijn kant. Ik voel met je mee.

Ineke Blaak

Wat zal het zwaar voor je zijn. Ik had altijd al veel bewondering voor je; inspirerend en leerzaam hoe jullie samen zoveel moois kweekten op de moestuin. Maar nu je de tuin alleen moet doen, met daarnaast de zware zorg voor Ruud lijkt het me bijna onmogelijk om nog zo positief te blijven. Toch lees ik weer een inspirerend en leerzaam blog. De tuin zal je nu juist ook echt plezier en ontspanning geven. Hopelijk kun je hem dus aanhouden en een nieuwe manier vinden om er mee om te gaan. Veel sterkte en moed.

Groetjes,
Ineke

katrien

‘k Wens je heel veel moed toe Diana, zo zwaar voor je …. Probeer toch te genieten van alles wat nog lukt in de moestuin en van alles wat toch even je gedachten kan verzetten. En toch hou je de moed erin om toch nog voor al je volgers te zorgen ook. Heel veel respect !!!!!!

Wer Ner

Hoi Diana mag ik jou ook eens HARD toespreken ? Ik heb ervaring hiermee en wist niet wat ik moest en verdronk in de zorg en het niet loslaten. Tot een huisarts kwam, mij zwaar toesprak en uiteindelijk samen met mij besliste dat de druppel naar overlopen bijna bereikt was. Met heel veel moeite en tranen heb ik uiteindelijk ook moeten toegeven dat het einde er was. Ik heb veel moeten overleggen met een therapeut tot ik ook inzag dat opname het beste was voor iedereen. Ik liep de deur plat met eten geven en verzorgen en langzaam maar zeker wende ik aan het “loslaten”. Dit s wel een van de zwaarste beslissingen in een leven: je geliefde in liefde loslaten….. Hierna nog vele malen in praatgroepen geweest en kan alleen maar dankbaar zijn dat anderen dit inzagen voor ik in de depressie terecht was gekomen dan was het afscheid nog vele malen erger geweest omdat dan deskundigen hem hadden weg gehaald zonder mij.. mijn advies: praat met je huisarts en vraag advies, ga eens naar een instelling en laat hem zien wat er daar is en kan. Sterkte de komende tijd maar denk vooral echt eens aan jezelf voor de druppel overloopt. Voor beiden .

Pauline

Diana, wat triest zo snel als het nu gaat… ik wens je heel veel sterkte. En ook wijsheid, zodat je er zelf niet aan ten onder zal gaan. Want met jullie grote liefde voor elkaar zou Ruud dat zelf ook nooit willen.
Warme groet, Pauline

Robert De Bock

Ik heb blijkbaar wat losgemaakt. Goed dat je het eens gezegd kan krijgen en zie hoe mensen oprecht met je meevoelen. Laat dat een troost zijn en puur daar kracht uit.
Warme groet
Robert

Cilia

Dit lijkt me een zeer moeilijke periode voor jou en Ruud. Een dikke knuffel…

Annemieke

Hallo Diana,
Wat is het toch een vreselijke ziekte.
Als ik met je mee mag denken;
Ik lees dat dagopvang niet lukt maar het is ook mogelijk om de begeleiding thuis te krijgen. (individuele begeleiding)
Het maakt het misschien makkelijker om dan naar de tuin te gaan en je op te laden met nieuwe energie.
Heel veel sterkte
Groet
Annemieke

Imke Boelema

Het mag toch ook gezegd worden dat het heel zwaat is Diana. Dat is goed voor jou maar ook voor anderen die het ook zwaar hebben met mantelzorgen. Respect voor jou!

Lili

Hallo Diana,
Tijdens het lezen van je antwoord, rolden gelijk mijn tranen over mijn wangen. Dit is zo herkenbaar voor mij, ik herleef opnieuw het verdriet over mijn vader. O wat erg voor jullie allebei, dat jullie toch in deze fase zijn beland. Ik leef met je mee en wens je veel sterkte om het te kunnen doorstaan.
Groetjes,
Lili

Nel

Wat erg Diana. Voor jou en voor Ruud. Je gunt niemand zo’n vreselijke ziekte. En natuurlijk is het belangrijk om, behalve voor Ruud, ook goed voor jezelf te zorgen. Maar dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb eerder begrepen dat je zelf uit de gezondheidszorg komt, dus je weet dat ook allemaal wel. Ik gun je goede vrienden, familie en hulpverlening om je te helpen de goede keuzes te maken.
Heel veel sterkte!
Nel

Marja van Kaam

Lieve Diana, wat zitten jullie beiden in een moeilijke periode. Je kan altijd je hart luchten zoveel je wil, wij leven met jullie mee. Het leven is niet alleen de bloemetjes en bijtjes, maar ook de rauwe realiteit. Na zoveel jaren jullie gevolgd te hebben, zijn wij inmiddels als volgers ook jullie tuinvrienden geworden. Heel veel sterkte en wij sturen jullie veel kracht toe. Veel liefs

Stella

Oooowh , voel erg met je mee , dit is erg ,maar je moet door hè, wij zitten al een jaar ook met miserie , 3de x kanker mijn man , kunnen niet van huis weg , ik heb mijn groot stuk moeten laten liggen ook, mijn moestuin blijf ik doen en de achtertuin ook , ik vind er ook veel troost in en plezier, je aubergines Vera staan heel mooi 👍 veel groenten heb ik niet gezet dit jaar , wel veeeeeel bloemen ,want mijn man kan geen groenten meer eten 😔 .Schep moed en plezier in de kleine dingen , lieve groetjes van ons hier .
Stella

Elisabeth

Och Diana toch : ik heb pas nu je verhaal gelezen. Wat gaat het snel met het ziekte proces van je man . Heel veel moed toegewenst..en mocht je tuin – op jouw maat nu en die van Ruud – je toch nog veel troost en voldoening geven . Want dat heb je ook broodnodig . Zorg vooral ook voor jezelf 😘💐

Johanna

dank voor je mooie blog weer.

Jasper

Je bent een inspiratie voor ons allen Diana. Stay strong!

Inge Zandvliet

Hier sluit ik me volledig bij aan .
Al zoveel jaren breng je kennis en vreugde over met je blog . Een feest om te lezen , ik kijk er iedere keer weer naar uit.
En ook nu ben je een voorbeeld voor ons, zo wijs , dapper en moedig als je omgaat met de grote tegenslag die op jullie pad is gekomen.
Veel dank dat je toch de moeite neemt om je blog te schrijven.
Heel veel sterkte Diana,
Groet, Inge

Marieke

Hai Diana,

Ik volg je al een tijdje, ben blij met je tips enz. Ik zou je heel graag wat uurtjes per week willen helpen in de tuin, maar volgens mij woon jij flink wat verder weg dan Uithoorn, waar ik woon.

Ik denk dat er best tuinders zijn die jou willen helpen. Praktijkles :).

Sterkte en geniet van je tuin!

Sonja

Beste Diana,
Hier sluit ik mij bij aan. Zou best ook een dagje willen komen helpen. Onkruid wieden en we nemen ieder een paar plantjes mee. Twee mensen per vak en je bent in een dag alweer een heel eind op weg. Je hebt zoveel volgers en enthousiaste tuinders, dat zou moeten lukken.
Maar bloemen zaaien is ook een prima oplossing. En één troost, bij mij groeit ook nog bijna niets. De slakken eten echt alles op (zelfs de aardbeien). Behalve het onkruid, dat het dit jaar extra goed lijkt te doen. Dus ik was ook al in de groenbemesters gedoken.
Heel veel genietmomentjes gewenst.
Sonja

Diny

Lieve Diana, wat naar dit alles! Ook ik wil graag komen helpen op je tuin; gewoon iets terug doen voor alles wat je geeft aan de mensen die je volgen. misschien kun je een oproep doen aan je volgers; er zijn er vast meer bereid om je te komen helpen…..
Zorg goed voor jezelf en sterkte met je man want dat is het aller belangrijkst!

Esther

Ach wat verdrietig en wat gaat dat hard. Ik hoop dat je goede ondersteuning hebt, in woord en daad. En dat je toch wat troost en hoop uit je hippe wilde tuin en haar gevleugelde en zes- of achtpotige bezoekers put.

marja

Ach Diana, wat een verdrietige tijd heb je. Ik dacht de laatste tijd al, het is vast niet alleen de verbouwing dat je soms een week oversprong met schrijven. Wat is het toch een rotziekte .Een tuin geeft wel een fijne troost en afleiding. Ik hoop dat je het kan opbrengen om door te gaan met deze leerzame stukken te schrijven. Elke week kijk ik er naar uit en leer er veel van .Heel veel sterkte.

Carinep

Dag Diana,
Wij voelen allemaal mee met de harde werkelijkheid van het leven. Zorg in elk geval ook goed voor jezelf! We vergeten soms onszelf om toch maar sterk te blijven en telkens voor de andere te zorgen.
Ivm jouw 300 m2 tuingrond….. misschien een idee om na te denken om dit met meerdere personen te doen. Ik doe dit sinds 2 jaar en heb er eigenlijk plezier in om niet telkens alleen te moeten moestuinieren. Ik zie het als sociaal moment en delen met groenten en fruit is zalig.
Misschien stof tot nadenken.
Groetjes
Carine

Helen Slappendel

Dat loslaten zorgt voor heel veel moois! Heb bewondering hoe je dit allemaal doet en zeker nu Ruud je niet meer kan helpen. Merendeel is voor mij onbekend als ‘nietmoestuintuinierder’ je schitterende roos heb ik al van dichtbij staan te bewonderen.
Succes! En geniet 🙂

Sarah

Ik wil je een groot hart onder de riem steken, Diana. De verwoestende ziekte van Ruud raakt ook de geliefden om hem heen. Hoop dat de moestuin jou een kort moment van rust mag geven, ook al kun je de zorg misschien niet loslaten..

Alice

Bedankt dat je nog tijd en energie voor ons kan vrijmaken. Je bent een sterke vrouw..Enkele jaren geleden bevond ik me in een gelijkaardige situatie en weet dat de tuin wel even voor zichzelf kan zorgen. Zorg vooral voor jezelf,wees mild voor jezelf en probeer niet om alle ballen in de lucht te houden. Enkel door los te laten ben je beter gewapend om je man te helpen in deze moeilijke tijd.

Adriana Nieuwenhuijsen

Diana heel veel respect voor je. Je kan niet alles en let goed op jezelf

Mia

Jouw tuin toont jou, dat loslaten ook mooie dingen met zich kan meebrengen.
Ik heb het ooit ook geleerd van mijn tuin. De tuinier heeft de tuin meer nodig dan de tuin de tuinier nodig heeft. Het is voor mij toen een mooie levensles geweest.

Con

heel waar

Con

Beste Diana, je hebt mijn groot respect, het verzorgen van iemand met alzheimer is zwaar. Het doet zo zeer iemand van wie je houdt te zien verdwijnen en er alleen nog een lichaam overblijft. 
Mensonwaardig is deze ziekte, mijn moeder, een sterke trotse vrouw, is ook slachtoffer van alzheimer geworden. Haar ondergang aan deze ziekte heeft ze gelukkig niet meer beseft, ze had zich zeer geschaamd.
Hopelijk kan je het nog een tijdje volhouden, en heeft Ruud af en toe nog een klein helder moment, die zijn goud waard.
Mijn vader heeft veel hulp gehad om mijn moeder te verzorgen, vooral veel vrijwilligers die een middagje bij mijn moeder gingen zitten, een beetje zingen, deden boodschappen, er werd gekookt en geputst enz.
Toen mijn moeder overleden is viel deze hele kring van hulp weg. Hij was een gezonde (oude) man. Hij stond er helemaal alleen voor, hij had bv. nog nooit gekookt. Maar ook de een groot deel van zijn pensioen viel weg.  Het was een hele moeilijke tijd met veel verdriet.
Het idee van Carine de tuin te delen is het een leuk initiatief, maar daar zal je nu geen tijd voor hebben.
Dankjewel dat je toch nog een blog wil schrijven, hier wordt die met plezier gelezen.
Sterkte.

Gery

Gery

Wat moeilijk Diana. Ik reageer zelden maar lees wel al jaren je blogs. Heel veel sterkte en wijsheid gewenst, vindt je ontspanning in de tuin. Je ben t kri!  😘 

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Naar de reacties