Tomatenfoto’s

Ach, wat kan ik toch gelukkig worden van het oogsten van tomaten. Dat is al 34 jaar zo, ik gok dat het nooit meer overgaat. En daar ben ik blij mee, echte liefde.

Er is ook helemaal niets wat ik niet leuk vind aan de tomatenteelt: zaaien, verspenen, planten, opbinden, tikken, dieven, toppen, blad verwijderen, allemaal even fijn om te doen, en leerzaam. En vreemd genoeg word ik er altijd rustig van in mijn hoofd. Ik vind het ook het prettigst om alleen te doen. Ik tuinierde heel graag samen met Ruud, en ook met Jan gaat het prima. Maar als het om tomaten gaat ben ik graag alleen: de tomaten en ik, en er dan samen hopelijk wat moois van maken. Elke plant goed bekijken, tomaten tellen, trossen langs de stam tellen, dieven verwijderen, de datum van de eerste rijpe tomaat noteren, letten op een mogelijke ziekte of plaag, ingrijpen als dat nodig is, water geven of toch nog een dag wachten, nog een keer tikken, etc. Als de tijd om te oogsten aanbreekt word ik juist onrustig: is het wat ik wilde, of hoopte? Mijn eerste rijpe tomaatje is ook steevast niet lekker: simpelweg omdat ik die al 34 jaar lang elk jaar te vroeg oogst. Eigen schuld dus 😁

Ik schreef het al eerder: elk jaar zijn er favorieten en tegenvallers. En ik schreef ook al dat er geen zadenlijst komt. Maar ik ben wel zaden aan het oogsten 🙄. Het lukt waarschijnlijk helemaal niet om ze ooit te verpakken. En het zijn er ook niet heel veel, want ik deel de tomaten met Jan, en neem ook elke dag tomaten mee naar Ruud (die een hele bak tomaatjes leeg eet, samen met nog een paar bewoners, en ook wat personeelsleden sluiten ondertussen aan in de rij 🥰). Maar alle tomaten die thuis de soep of saus in gaan en dus op mijn snijplank liggen, worden eerst ontdaan van zaden. Alsof ik niet anders kan, na al die jaren gaat dat automatisch.

In andere jaren maakte ik altijd graag een soort overzicht van tomaten. Dat is dit jaar niet gelukt (als ik al eens toevallig heel veel tomaten van verschillende rassen bij elkaar had, dan regende het of had ik geen tijd 😁). Zoals deze van 2021:

Oh ja, ik zie gelijk al weer wat rassen die nodig in 2026 gezaaid moeten worden, zoals Barry’s Crazy Cherry en Orange Icicle (volgens mij zijn er sowieso geen slechte ‘icicles’). Misschien volgend jaar een Icicle-jaar? Of toch een jaar met alleen maar streepjes? Of een favorietenjaar? Het is toch ook altijd bijzonder dat ik midden in de zomer al nadenk over de tomaten voor volgend jaar 🙄

En deze maakte ik vorig jaar:

Oh ja, met die Orange Russian 117 die hier gelijk favoriet was, en Trixi, en Datterino. Wat waren die ronde oranje ook al weer, dat moet ik even opzoeken, het tomatengeheugen laat me door al die rassen die ik al teelde soms in de steek.

Geen tomatenplateau (of hoe het dan ook mag heten) dit jaar Maar ik heb natuurlijk wel foto’s van alle rassen van dit jaar gemaakt (of ik moet dat binnenkort nog doen). Een aantal van die foto’s vind je in dit blog.

En ik ga hier ook niet alle tomaten van dit jaar volledig beschrijven, ik ben daar wel al mee begonnen in de database van zelf geoogste tomatenrassen (die ondertussen 538 tomaten bevat, en ik tel nog steeds door 😄). Ik schrijf hieronder wel even de lijst, want een planning op de website heb ik afgelopen winter niet gemaakt (uiteraard wel op papier, anders zou ik niet de juiste hoeveelheid tomaten op de juiste plek hebben kunnen zetten). En de rassen waar ik al een beschrijving van had of heb gemaakt, hebben gelijk een link.

De tomaten van 2025:

• Amish Gold
• Amish Gold Slicer
• Aretxabaleta
• Aunt Swarlo’s Polish Plum
• Black Seaman
• Black Yum Yum
• Bronze Shell
• Centiflor Black Hypertress
• Cuban Salami
• Dancing Green Fingers
• Don’s Double Delight
• Handy Lady
• Karma Miracle
• Marsha’s Starfighter Beefsteak
• Philamina
• Plan 9 from Outer Space
• Queen Aliquippa
• Ranja
• Ray
• Red Belly
• Resibella
• Riccio di Parma
• Rosa de Barbastro
• Roughwood Golden Plum
• Trixi
• Victoria Smile
• Zuckerino Lukas

En dan nog Datterino Arancio, Stormin Norman, Rose Quartz en Dark Stripe Micro op Ruud’s balkon. Over deze laatste hoef ik het niet te hebben, dat zijn sowieso favorieten. En ik kan altijd wel iets positiefs over een tomaat zeggen. Maar dit jaar had ik toch echt 2 tomaten die ik zelf nooit meer ga zetten en waarvan ik het bijna zonde vind dat ik er ook nog eens 2 x 4 = 8 planten van heb staan. En dat is de Amish Gold. Wat een armetierig tomaatje; Klein, slechts 8 kleine gele romatomaatjes in een trosje, die ook nog eens weinig smaak hebben. Ik hou van vroeg, veel en Lekker, dit is laat, weinig en niet vies. Misschien dat mijn Amish Gold niet klopt, als ik op internet zoek zie ik wel dezelfde vorm en kleur maar dan in heel goede opbrengsten. Sungold zou één van de ouders zijn, wellicht dat de F1 er nog niet goed uit is gefilterd. Green idee, maar hier geen Amish Gold meer. In tegenstelling tot de Amish Gold Slicer, dat blijkt een grote geeloranje ronde tomaat te zijn met een heerlijke zoete, frisse en fruitige smaak!

De andere tomaat die ik niet meer zet is Karma Miracle. En dat vind ik vooral jammer. Want het is een heel erg lekker tomaatje. In een mooie kleurencombinatie van bronsgroen met paarsbruin. En een prima opbrengst. Maar er is werkelijk niet één tomaatje dat niet is gescheurd of gebarsten. En ik heb heus wel vaker een scheurtje in een rijpe tomaat, maar zelfs als ik de planten nauwelijks water geef zijn de tomaten gescheurd, nog voor ze echt rijp zijn. Allemaal. Ik kan niet veel anders doen dan ze telkens zo snel mogelijk oogsten, in een bakje mee naar huis nemen, gelijk wassen en even opkoken zodat ik er in ieder geval nog sap of soep van kan maken.

Gelukkig zijn er veel meer goede tomaten dan slechte! De lekkerste cherrytomaat (Ruud’s balkon buiten beschouwing gelaten) is de Centiflor Black Hypertress. Die combineert een volle tomatensmaak met lekker veel sap en een extra zoetje. En een meer dan prima opbrengst. Wel een middelvroeg ras, wellicht niet vroeg genoeg voor de buitenteelt.

De mooiste tomaat van dit jaar? Nou ja, dat vind ik altijd heel lastig want ik kan net zo genieten van een mooie egaal rode grote vleestomaat in glinsterende plakken als van een nieuw ras in de meest bijzondere kleurstellingen, streepjes, adering, etc. De meest bijzondere dan. Dat is misschien wel Cuban Salami, mooi aan de tros:

En prachtig in plakjes:

Een andere tomaat waar ik van geniet is de Bronze Shell. Ik heb een hekel aan tomaten met weinig smaak, met al het andere ben ik blij. Deze Bronze Shell is heel vroeg. En dat is al bijzonder voor een roma. Daarnaast geeft ze een meer dan goede opbrengst van trossen van vrij grote tomaten die bijna letterlijk over elkaar heen buitelen. De smaak is bijzonder: niet zoet of fruitig, maar bijna hartig, met een extra zuurtje. Prima in een salade, nog beter in een soep of saus. En ook bijzonder van kleur, van buiten een soort oudoranje (zoals oudroze maar dan in oranje, ik zou het ook amberoranje kunnen noemen), en van binnen oranje met zachtroze.

Ik heb ook een zwak voor tomaten met een verhaal. Ik kreeg deze tomaat uit een ruil. Ze heet Aretxabaleta, vernoemd naar een plaats in Spaans Baskenland. Ze is beroemd, er wordt zelfs een plaatselijk tomatenfestival georganiseerd als deze tomaten geoogst kunnen worden. En bij proeverijen wint ze heel vaak een prijs. Niet voor niets, want ze heeft een lekker zoetje en fris zuurtje, maar vooral die ouderwetse volle tomatensmaak….. een heerlijke tomaat!

Oh ja, deze moet ik ook niet vergeten. Queen Aliquippa. Een tomaat die groen is (en blijft, de kleur van buiten verandert naar groen met een amberkleurige ondertoon, van binnen blijft ze prachtig frisgroen). De planten worden niet zo groot, en ze was hier dit jaar één van de vroegste tomaten. Ook nog eens een prima opbrengst. En een prima smaak: zoet en zuur in een goede balans, en met een frisse kruidigheid.

En om toch in die groene kleur te blijven; Dancing Green Fingers is hier altijd een favoriet. Dit is de 3e keer dat ik haar teel. Het is soms een beetje lastig om in te schatten wanneer ze rijp genoeg is want ze verkleurt bij rijping maar heel weinig (iets meer geel dan groen). Iets aan de vroege kant geoogst is het vruchtvlees nog steviger en fris zachtzoet en doet het me denken aan een paprika. Rijper geoogst is het vruchtvlees altijd nog behoorlijk stevig en is de smaak nog zoeter en een beetje kruidig, en dan doet ze me denken aan druiven. Hoe dan ook, ik kan deze tomaatjes in handen vol eten. Oh ja, middelvroeg, en ook nog eens een meer dan goede opbrengst aan gezonde groeikrachtige planten.

Om in het ‘gezonde’ te blijven. Ik heb dit jaar ook buiten 2 rassen gezet, Philamina en Resibella: allebei met een hoge resistentie tegen Phytophthora. Ik kan er nu nog niets anders over zeggen dan dat ik in de buitenteelt al heb kunnen oogsten (dus zeker vroeg genoeg voor buiten), de smaak is prima, en dat ik nog niets van de gevreesde Phytophthora zie. Ik wil de planten zo lang mogelijk laten staan om te kijken of deze pseudoschimmel nog toe gaat slaan, en zo ja, wanneer en hoe, in stelen, blad, vruchten.

En dan ben ik er nog flink wat vergeten. Ik plak hieronder nog wat foto’s…… En daarna fiets ik nog even naar de tuin, eergisteren nam Jan tomaten mee, vandaag mag het mijn beurt weer zijn 💝