Het wordt lente!!

Het werd zojuist echt gezegd, op het NOS-journaal nog wel: een wisselvallig en koel paasweekend…… en daarna gaat het kwik fors omhoog. En ik zag 16 graden op het scherm staan. Bijna als een Fata Morgana.

Wordt het dan eindelijk lente? We zijn er wel aan toe. Want vandaag (vrijdag) hebben we met winterjas aan en sjaal om de aardappelen gepoot, potten versjouwd, rekken geplaatst, de laatste compost uit de compostbak de kas in gereden. Alsof het februari is: hoe harder je werkt, des te minder koud krijg je het 🙂 .

Alles is toe aan de lente: pas nu gaan de aardbeien tussen alle verdorde bladeren nieuwe groene blaadjes maken:

 

We wachten tot het een flinke toef groen is, dan gaan we de verdorde blaadjes wegknippen.

We hebben de tuin ook gevoed, voor het nieuwe tuinseizoen, bijna een maand later dan normaal. Wij hebben dit jaar een basisbemesting gegeven van Culterra (de groene), afhankelijk van het soort groente gaan we volgende maand nog wat extra’s geven (bijvoorbeeld nog wat kali bij de aardappelen als die eenmaal boven de grond staan en goed groeien).

Vandaag hebben we wat soorten verspeend (spitskool, viooltjes, platte peterselie, etc.). En ik had beloofd om te laten zien wanneer de Polygonum oriëntale kiemt. Bij deze:

 

Ze is een echte koudekiemer, ik heb de zaden eind december in de koude kas in een tray gezaaid, na alle kou en donkere dagen kiemen de zaden nu, bijna 3 maanden na het zaaien (het vermiculiet is zelfs een beetje groen uitgeslagen door de tijd en de kou). Ik vind het altijd weer een wonder! Mocht je haar buiten hebben gezaaid, dan kan het kiemen wellicht nog wel een week of 2 op zich laten wachten.

Omdat er voor maandagnacht nog lichte nachtvorst wordt voorspeld wachten we nog met het uitplanten van sommige soorten. Die paar dagen kunnen er ook nog wel bij. Maar dan gaat daarna dan ook bijna alles naar buiten (16 graden, ik moet komend weekend alvast in de kast op zoek naar een t-shirt): volgende week gaan we de Dahlia’s en Canna’s uitplanten, potten met Salvia’s terug knippen, voeden en buiten zetten, de terrastafel en stoelen schoonmaken, het groen van de tegels soppen, dorre dode bladeren wegknippen en kijken of er daaronder al groen leven tevoorschijn komt.

De soorten die goed tegen kou kunnen weten al dat de lente er nu echt aan komt. De knofloken lijken al iets groener en groter te worden:

 

Ook die hebben wat voeding gehad, want ze mogen nu weer aan de groei komen. En de vorige week uitgeplante kapucijners en Lathyrus hebben ook weinig last van de kou:

 

Achter hun bescherming (want de duiven hebben verder nog niet veel verse en jonge blaadjes te eten) staan ze er fris en groen bij.

Morgen gaan we uien poten. En nog wat zaaien. Ik heb op het nippertje nog wat zaden in Engeland besteld, van roodbloeiende tuinbonen, lilablauwe radijs en extra hoge blauwe Ageratum, tot Black Tuscany kool en Papaver rhoeas Pandora – allemaal voor de 2 mooie moestuinbakken 🙂 .

Ik ga trouwens voor de 2 mooie moestuinbakken dit jaar 2 pagina’s bij houden met ontwikkelingen in die 2 bakken: Voorbeeldjaar Mooie Moestuin 1 en Voorbeeldjaar Mooie Moestuin 2. En dit moet ik ook nog even melden: na dit weekend sluit ik de zadenlijst, mocht iemand er nog iets uit willen kopiëren, dan kan dat nu nog, en na dit weekend kun je altijd nog informatie over de tomaten, pepers, etc. in de databases terugvinden.

Oh ja, nog even iets over pepers en paprika’s en aubergines: die staan thuis nog in een licht verwarmde kamer. Vorige week had ik het idee dat het blad iets geel werd en heb ik de zaailingen wat voeding gegeven. Het is tenslotte ruim 6 weken geleden dat ik de zaailingen heb verspeend, en na 6 tot 8 weken is de voeding in potgrond op. En nu staan de zaailingen er zo bij:

 

Hoe lang moeten deze zaailingen (nou ja, het zijn nu bijna wel meer ‘jonge planten’) nog binnen blijven? Nog wel een paar weekjes. En dat terwijl, als je heel goed kijkt, er (in slechts een paar planten hoor, laat ik niet overdrijven) al wat kleine knopjes verschijnen:

 

Dit is de vroege kleine paprika Mini Bell Chocolate, binnen een week of 2 zal ze gaan bloeien. ik heb de deur van het licht verwarmde kamertje maar open gezet, een beetje koelte houdt de planten wellicht nog iets in toom, Voor de teelt onder glas ga ik rond half april goed naar de lange termijn weerberichten kijken en besluiten wanneer de planten naar de kas mogen verhuizen.

Tot slot nog 1 foto met bewijs dat de lente er nu toch echt aankomt, de blauwe bessen:

 

Volgende week, bij 16 graden Celsius (ik kan het nog steeds bijna niet geloven) zullen de planten in blad komen te staan. En net als de blauwe bessen zijn we zijn daar nu wel eens een keer aan toe.

 

Werkbriefje

Nog een paar laatste koude dagen en nachten en dan lijkt het echt lenteachtig warm te worden zijn (dat hopen we in ieder geval). En dat betekent dat we het erg druk hebben; alles wat de afgelopen weken moest wachten omdat het te koud was komt nu in sneltreinvaart aan de beurt; zaaien, verspenen, uitplanten, beschermen, afdekken, rekken en hekken plaatsen, oppotten, voeden, noem maar op.

We gaan naar de tuin met een werkbriefje van twee kantjes. En dat is fijn, want we weten wat er allemaal nog moet gebeuren, en we zijn blij als er iets af is, zodat we dat gelijk op het lijstje door kunnen strepen.

Twee blogs geleden schreef ik iets over de reparatie van de kas. Ondertussen….:

 

De mannen hebben de rubberen strippen weggehaald, de schroeven los gedraaid zodat de ruiten losjes in het aluminium hangen. Vervolgens hebben ze de grond onder de stoepranden (waar de kas deels op rust) weggegraven, de stoepranden wat opgekrikt, en daarna dikke bakstenen er als extra steun onder geplaatst. Vervolgens de grond weer terug geschept, de schroeven weer aangedraaid, en de rubberen strippen er weer op getikt. En zo kunnen we dat van ons lijstje afvinken. Sterker nog, het volgende is ook al gedaan:

 

Let vooral niet op de rotzooi in de kas, dat blijft duidelijk nog even op het werkbriefje staan. Maar Ruud heeft palen geslagen en 4 frambozen geplant. En draden gespannen waar we de takken aan vast kunnen binden.

Ik bedacht bij het maken van de foto’s dat het wellicht handig is om ook eens een pagina te schrijven over het planten van fruitstruiken. Maar dat is voor weer een ander werkbriefje.

Ook bedacht ik dat het misschien handig is om op de al bestaande pagina’s met informatie over eenjarigen, groenten, etc. foto’s te gaan plaatsen van de zaailingen (waardoor ze herkenbaar zijn). Ik kwam op dat idee nadat iemand me een foto mailde van een peperzaailing, met de trotse opmerking dat zijn peperzaailing al ging bloeien (en de vraag of dat goed was of niet, en of die bloempjes verwijderd moesten worden of niet). Helaas bleek het een duizendknoopachtig onkruid te zijn. Het was sneu om te moeten melden dat hij wekenlang een onkruidje had vertroeteld, en het echte peperzaadje mede daardoor waarschijnlijk kansloos was.

En zelf heb ik ook nog wel eens bij het kiemen van een wat minder bekende soort de twijfel of de zaailing wel is wat ze zou moeten zijn 🙂 .

En dus fotografeer ik nu zaailingen, van veldsla (ja, erg laat, ik weet het, maar ik denk dat we toch echt over een week of twee veldsla oogsten en eten):

 

En paars mosterdblad:

 

Maar ook Eschscholzia (slaapmutsje):

 

En Tagetes (afrikaantje):

 

Ik ben dus van plan om zo van elke plant die ik zaai een foto te maken. En er kiemt nu heel veel (en tegelijkertijd moet ik ook nog heel veel zaaien hoor).

Op ons werkbriefje voor vrijdag en zaterdag staat het poten van de plantuitjes. En we gaan dan eindelijk ook aardappelen poten. En we kunnen dan nog een aantal kapucijners en Lathyrussen uitplanten. En de eerste potten gaan dan naar buiten. En dus komt er dan eindelijk wat ruimte in de kas en kunnen we daar op gaan ruimen. En ik ga worteltjes zaaien, en schorseneren. En Ruud maakt de compostbak leeg, de laatste compost mag de kas in die we nog op moeten ruimen. En zo kan ik nog wel 25 dingen van ons werkbriefje opnoemen.

Nog even wat mededelingen:

Ik heb op de website van Pokon een blog geschreven, over de ‘blauwe’ tomaat en wat die heeft voortgebracht: Een nieuwe generatie tomatenrassen. Zelf ga ik een aantal van die nieuwe rassen telen zoals de Afternoon Delight en de Chestnut Chocolate, en daar ben ik erg benieuwd naar.

Ik heb het al een paar keer eerder verteld (maar niet iedereen leest elk blog dat ik schrijf, vandaar nogmaals): het versturen van de mails met de melding van een nieuw blog is ter ziele, maar Augus heeft ‘de rotzooi opgeruimd’ en een ander programma geïnstalleerd, als het goed is gaat het vanaf volgende week weer werken, en ook op ongeveer dezelfde manier (maar dan beter en sneller).

Het hoofdstuk over ‘De Mooie Moestuin’ is nog niet klaar maar ik heb afgelopen week wel flink wat geschreven (o.a. het hoofdstuk over vruchtgewassen en over kruiden). Kijk vooral even via deze pagina welke pagina’s al klaar zijn en welke nog niet: De Mooie Moestuin

En dan wil ik nog even terugkomen op het verhaal over de diagonale hekken in mijn vorige blog, en Ruud’s verwarring daarover. Ik wil melden dat Ruud het vak alvast heeft voorbereid waar we vrijdag of zaterdag aardappelen in gaan poten. Ruud had het zichtbaar naar zijn zin, zo in de weer met meetlint en stokjes. De vrede en harmonie is hersteld 🙂

 

En dan wens ik tot slot iedereen een mooi en lenteachtig paasweekend!! Ik weet al wat wij eten: een salade van rucola met gorgonzola, sinaasappel en walnoten. En ja, met rucola van eigen tuin (foto afgelopen weekend gemaakt dus ze is komend weekend  groot genoeg). En dat is dan de eerste verse oogst van 2018, heerlijk!

 

In de war

Ruud had het slecht vandaag. Eerst was er vanmorgen het  voorstel om nog een vak/bak beschikbaar te stellen voor mijn mooie-moestuin-project. “Heb ik hier nou nog wat te zeggen in deze tuin?”, vraagt hij. “Maar Ruud, in mijn 2 vakken ga ik ook gewoon bonen zetten hoor”. En met die opmerking haal ik Ruud over.

Ik had eerst bedacht om één mooi moestuinvak te maken, met een kakofonie van planten die niet alleen lekker maar ook mooi en bijzonder zijn. En dat zou dit vak worden:

 

En daar was/ben ik echt heel blij mee. Maar tegelijkertijd kiemen er zaden, en koop ik nog zaden van een prachtige witbonte kool en van een hoge blauwe Ageratum, en borrelen er meer ideeën op. En ik bedenk; wat als ik 2 vakken zou hebben? Één vak in de zon, met planten in mijn meest favoriete kleurencombinatie: geel, oranje, rood, en met fel groen en donker blad. Maar daarnaast ook nog een vak in de halfschaduw, met planten in de koele kleuren wit, roze, lila en paars, met ook donker blad, maar daarbij ook wat grijsachtig blad.

Ruud vindt het prima, mits alle aardappelen maar gepoot kunnen worden, en er genoeg plaats is voor veel bonen. Yes!! 2 vakken voor Diana.

Tot zover ging het vanmorgen nog goed, we tuinieren in stille harmonie. Ik zaai, Ruud rijdt nog een paar kruiwagens mest naar de composthoop, ik verspeen peterselie en spitskool, Ruud verwijdert het onkruid uit de bak waar we volgende week aardappelen willen gaan poten.

Het gaat dus best goed. Tot we de doperwten uit willen gaan planten, want die zijn groot genoeg:

 

Je kunt zien dat de zaailingen al een centimeter of 8 hoog zijn, en dat er zelfs al ruim voldoende worteltjes onderuit de tray hangen. Met de steel van een oude houten keukenlepel duw ik van onderuit de zaailingen met plugje/worteltjes uit de tray:

 

Maar dan beginnen de ‘problemen’. De gehalveerde hekwerken die we daar voor willen gebruiken passen niet in de verhoogde bak die daarvoor bestemd was. “Dan maar een ander vak”, oppert Ruud. Maar nee, dat kan niet, want het ene vak is al bestemd voor de aardappelen, in een ander nog beschikbaar vak stonden vorig jaar al peulgewassen, en nog een ander vak is al vergeven aan mijn projectje.

Ik opper: “Waarom zetten we de 2 hekwerken niet diagonaal in plaats van recht?”. Ruud verschiet van kleur, want dat kan echt niet.

Ik probeer hem voorzichtig over te halen, de tuinbonen kunnen ervoor en erachter, en dan is er nog genoeg plaats voor een rij stokbonen achterin. En ik beloof ook in mijn eigen 2 vakken (eens gegeven blijft gegeven) wat stokken te zetten. Ruud is er niet blij mee maar vooruit dan. En daar staan ze dan:

 

Ruud zegt: “Ze staan scheef”. Ik zeg: “Nee Ruud, ze staan niet scheef, ze staan schuin. En dat past echt heel leuk in onze nieuwe mooie moestuin”. Ruud hoort me al niet echt meer en probeert met een meetlat uit te meten hoe hij in vredesnaam nog tuinbonen recht kan uitplanten bij ‘scheve hekken’.

“En hoe moeten we dit nou afdekken”, vraagt hij. Daar heeft Ruud een punt, want zo vroeg in het seizoen is het helaas nog geen optie om de doperwten en tuinbonen niet te beschermen tegen vogels. Dan maar een grote blauwe tent, voor zo lang het nodig is;

 

En als je goed kijkt zie je bij het achterste hek een dubbele rij doperwten, en bij het voorste hekwerk een enkele rij. Morgen nog even 50 nieuwe doperwten zaaien.

Nee, Ruud vindt het niet mooi, niet handig ook. Ook niet als ik zeg dat het goed is om in de tuin niet alleen maar rechte lijnen te hebben maar ook afwijkende vormen. Belagers raken in de war als niet alles in rechte hapklare lijnen staat. Helaas Ruud ook een beetje.

Mijn vers opgeëiste mooie moestuinvak 2:

 

Beetje rommelig nog. Maar rechts, voor de lelijke 1000-litervaten heb ik een gaasrek gezet, en daar gelijk een mengsel van kapucijners en paars bloeiende Lathyrussen uitgeplant. Ruud zucht, “Wat heb je nou aan zo’n klein stukje kapucijners?”. Ik antwoord; “Nou, dat zijn 2 maaltjes, en de rest van de kapucijners mogen bij een ander hekwerk”.

Ruud geeft het op voor nu, en meet met zijn altijd trouwe meetlat nauwkeurig de afstand tussen de nieuw aan te planten frambozen en de palen die de grond in moeten worden geslagen.

Ik ga ondertussen zaaien; afwisselend rijtjes heel lange Hinona Kabu-raapjes en Deep Purple worteltjes, in de dubbel verhoogde bak. En als Ruud klaar is met het uitmeten van de palen voor de frambozen komt hij even kijken. “Leg alsjeblieft die stenen een klein beetje netjes neer”.

 

“Natuurlijk, Ruud”. Ik ga niet (meer) in discussie, Ruud had het vandaag al zwaar genoeg, ik snap dat er letterlijk en figuurlijk wat dingen moeten worden rechtgezet. Zonder discussie loop ik naar de bak en leg de stenen goed:

 

Ruud knikt goedkeurend. Misschien moet ik nog even wachten met vertellen dat ik aan het lange hekwerk ook kapucijners met Lathyrussen wil mengen…..

 

Tomaten verspenen

Ik had beloofd om wat te laten zien van de reparatie van de kas. Maar dat is een weekje uitgesteld; het leek de mannen niet verstandig om met -2 graden en windkracht 8 in modderige grond iets groots met glas erin te gaan bewerken. En dat vond ik dan weer heel verstandig.

We zijn wel even naar de tuin geweest, om te kijken wat we konden doen tegen de vrieskou waar we nu middenin zitten.

Op de foto de kapucijner- en doperwtenzaailingen. Ze kunnen best goed tegen kou hoor, maar we hebben ze toch maar even afgedekt met een glasplaatje. Ik hoop dat de kou niet te lang duurt want je kunt zien dat de blaadjes al tegen het glas aan groeien. Ze zullen nu even niet groeien want het is niet alleen koud, er schijnt ook geen zon en dus blijft het in de kas overdag ook koud.

Als je goed kijkt zie je linksonder een stukje van de bak met tuinbonen. Die bak is niet afgedekt, omdat ik geen glasplaat meer heb en omdat die ook niet op de bak zou passen (omdat de zaailingen al te hoog zijn).

 

Het zijn keuzes om te maken en ik heb het volste vertrouwen in de tuinbonen. En ik heb weinig vertrouwen in deze zaaisels:

 

In de trays die onder het plastic/glas staan is van alles gezaaid. Sommige soorten daarvan kunnen best wat vorst verdragen, zoals de snijbiet, bietjes en spitskool. Maar zitten ook zaaisels en zaailingen tussen van Antirrhinum (leeuwebekjes), Tagetes (afrikaantjes), en Tropaeolum (Oost-Indische kers), en die kunnen veel minder goed tegen kou. We hebben alle gieters opgezocht die we hebben, en die gevuld met water tussen de zaaisels gezet (in de hoop op opwarming van het water door de zon, en langzame afkoelen in de avond waardoor de temperatuur misschien net een graad hoger blijft). Jammer dat de zon maar weinig schijnt…….

Meer dan dit kunnen we nu niet doen, woensdag of donderdag (dan schijnt de ergste koud voorbij te zijn) gaan we kijken hoe het met de zaaisels en zaailingen is.

Gelukkig kunnen we thuis wel tuinieren, want ik liet vorige keer al zien dat de tomaten waren gekiemd. We hebben eigenlijk geen plaats in huis voor zoveel zaailingen, maar we moeten gaan verspenen. En de tomaten gaan veel plaats in huis innemen. Maar als we nog langer wachten met verspenen worden de worteltjes te groot en kunnen we ze niet meer uit het vermiculiet ‘trekken’. En er zit ook geen voeding in vermiculiet.

Dus zetten we 2 zakken potgrond  in huis (zodat ze niet te koud zijn), en mengt Ruud middenin de woonkamer op een stukje zeil de potgrond met wat brekerzand en een restje vermiculiet dat we nog ergens hadden liggen. Zo verdelen we de taken; Ruud zorgt voor het mengen en vult de potjes, ik ben van het verspenen zelf, en van het labelen.

 

Van een oude afgebroken bezemsteel heeft Ruud jaren geleden het bovenste gedeelte afgezaagd en dat gebruiken we om gaten mee in de potgrond te maken. Handig ook voor plugplantjes, die kan ik ook makkelijk in zo’n gaatje verplanten.

En terwijl Ruud op gaat ruimen begint mijn werk. Eerst even goed water geven, dan laten de zaailingen wat makkelijker los. En daar gaan ze, elke zaailing trek ik aan de 2 kiemblaadjes langzaam en voorzichtig uit het vermiculiet:

 

Ze hebben 1 heel lang worteltje, maar je kunt op deze foto’s zien dat er ook al echte, brede worteltjes worden gemaakt:

 

En zo laat ik de zaailing dan langzaam in het gaatje in de grond zakken. En daar ligt ze dan, flink wat dieper dan ze in het vermiculiet stond.

 

Ik ‘veeg’ nu wat van de grond rond de worteltjes, vooral niet aanduwen of druk zetten, daarmee beschadig je heel gemakkelijk het tere worteltje.

In plaats daarvan geven we ruim voldoende water; niet te dicht bij de zaailing want een straal water is ook hard en kan dus ook iets beschadigen, maar in een hoekje van de pot, en dan zoveel dat ik zeker weet dat het water ervoor heeft gezorgd dat het worteltje ‘omspoeld’ is met grond. Even uit laten lekken……

 

Klaar! En dat dan 70 keer 🙂 .

Bedenk dat elke zaailing direct na het uit het vermiculiet halen ‘naar ademt snakt’, zo noem ik het altijd maar. De worteltjes zijn dan bloot, met gevaar voor uitdrogen, en dus een begin van afsterven. Ik verspeen zaailing voor zaailing en verzorg die direct. Ik haal dus nooit 10 zaailingen uit het vermiculiet en ga die dan alle 10 daarna oppotten. Dat heb ik jaren geleden wel eens gedaan en toen hingen na een uur alle zaailingen alsnog slap (ze kwamen later weer gewoon overeind hoor, maar het is toch geen ideale start). Sindsdien bedenk ik bij alles wat ik uit vermiculiet haal, afsnij, stek, of wat dan ook, dat de ‘ademnood’ is begonnen en dat het secuur maar vlot moeten worden ‘afgerond’.

Misschien is het een beetje raar, maar zeker bij plukbloemen en stekken hou ik vaak (al dan niet onwillekeurig) mijn adem in tussen het snijden en het stekken of in water zetten. Het is voor mij blijkbaar goed voor het inlevingsvermogen 🙂 .

En dus lijkt dit een lang verhaal maar doe ik over het verspenen van 1 zaailing ongeveer 30 seconden. Potjes met grond klaar, gaatje erin, dan pas zaailing uit het vermiculiet, direct in het gaatje, grond erlangs, water geven, klaar. En dan ga ik op mijn gemak het labeltje erbij zetten, het potje in de onderbak zetten, afkruisen wat ik heb verspeend, kijken wat de volgende zaailing wordt, etc..

En nu wordt het dus vol in huis, elk raamkozijn in elke kamer is bezet door zaailingen. Het wordt tijd dat het buiten warmer wordt.

Tot slot nog de mededelingen:

Ik meld nog maar een keer dat het verzenden van de mails met de melding dat ik een blog heb geschreven niet meer werkt. Er komt een oplossing, maar dat kan even duren. Tot die tijd meld ik aan het einde van een blog wanneer ik denk weer te gaan schrijven (en ik meld het uiteraard op mijn facebookpagina). Het volgende blog schrijf ik aanstaande vrijdag of zaterdag (dan meld ik ook gelijk de link naar het stukje dat ik voor Pokon heb geschreven, dat wordt daar elke 2 weken op vrijdag geplaatst).

Nog even reclame voor mijn eigen schrijfsels, want ik ben nog steeds (en dat gaat ook nog wel een paar weken duren) aan het schrijven in hoofdstukken over een mooie moestuin. Er staan misschien nog wat typfouten in, en ik ga vast ook nog wel wat bijschaven, informatie toevoegen, zinnen veranderen, etc. (dat is Ruud ’s taak, controleren, verbeter en aangeven als hij iets mist of er iets niet duidelijk is). Maar ik ben er nu eigenlijk al wel een heel klein beetje trots op. Mocht je willen kijken hoe het gaat  worden:

Ter illustratie nog even een foto zoals je die op één van die pagina’s tegen komt, altijd leuk om een blog met een foto te eindigen, en ik word hier zelf zo vrolijk van. En ik bedenk dat het hoe dan ook toch echt een keer lente wordt 🙂 ).

Kapucijnerbloemen

 

Het valt niet mee

Getsiederrie, nou gaat het weer vriezen, en goed vriezen ook, en ook nog eens bijna een week lang. En dat betekent dat we onze plannen moeten veranderen. Nederlands weer…… zucht…… soms zo onvoorspelbaar.

En dus laten we de Canna´s die we buiten wilden zetten nog maar even staan. En zetten we de Fuchsia (die we na de vorige vorstperiode zo lekker optimistisch buiten hadden gezet) vrijdagavond maar weer in de schuur.

En we wachten ook maar even met het uitplanten van de tuinbonen en doperwten en kapucijners – die ene week (dat mag ik tenminste hopen, zeg) maakt dan ook niets meer uit.

 

Eerst een belangrijke mededeling; ik kreeg van Janneke de tip dat Gardener’s World weer is begonnen, waarvoor mijn hartelijke dank!! Gardener’s World wordt vanaf nu weer elke vrijdagavond uitgezonden op BBC 2, 21.30 uur (en op zondagochtend 09.00 uur op dezelfde zender herhaald).

Ik heb het wel eens eerder gezegd, al 25 jaar het beste tuinprogramma dat ik ken. En dus ging ik er zondagochtend met ontbijt op schoot eens goed voor zitten. Nigel (de hond) wordt oud, zie ik, zeker als ik hem naast de jonge Nellie zie. En ook Monty (de presentator) heeft er weer wat grijze haren bij. En ik besef dat wij het nog niet zo slecht hebben, want in zijn tuin ligt nog gewoon sneeuw.

Maar het leven lijkt op de één of andere manier altijd mooi en simpel als ik er naar kijk, de kalme manier waarop hij vertelt en laat zien dat er nu wel paprika’s gezaaid moeten worden, het roodborstje dat door de tuin scharrelt, de bloeiende krokussen in de sneeuw. Ik voel dat ik het ook kan; tuinieren. Tot de reportage over de tuin in Wolverhampton. Iedereen heeft z’n eigen smaak, maar voor mij was dat wel een tuin 2.0, tjongejonge, prachtig! Ik voel me gelijk weer een klein amateurtje. En dat is ook goed, met beide benen weer op de grond. We blijven oefenen 🙂 .

Afijn, mocht je het na deze lofzang zelf ook eens willen zien, de aflevering van afgelopen vrijdag kun je hier op youtube terugzien: Gardener’s World – episode 1 / 2018

Dan ook nog even iets over de website: het versturen van de mails met de melding dat ik een nieuw blog heb geschreven doet het niet meer. Ik geef het op, en Augus ook, hij gaat op zoek naar een andere oplossing en dat kan even duren, maar het komt goed! De komende blogs/weken zal ik dit telkens even melden zodat mensen weten dat ze voorlopig geen mail meer krijgen. Ik hoop dat je gewoon af en toe maar op de website wilt komen kijken of ik iets heb geschreven! En ik bedacht dat ik meestal wel ongeveer weet wanneer ik weer een blog ga schrijven, en dat kan ik in ieder geval telkens wel even onderaan de pagina melden, zo ook onderaan deze pagina.

Ik ben trouwens ook druk bezig met schrijven, wat moet een mens anders met 7 koude dagen en nog koudere nachten in het vooruitzicht? Ik ben begonnen met een serie van een aantal pagina’s die over de mooie moestuin gaan, en er zijn ondertussen al wat pagina’s ‘klaar’. Een pagina is natuurlijk nooit klaar, uiteindelijk zal ik die in de komende maanden en jaren altijd weer aanvullen en aanpassen, maar voor nu zijn ze ‘klaar genoeg’ om te laten zien:

Nou, ik ben er eigenlijk best trots op 🙂 . Dat komt ook omdat ik weet wat er nog komt, want ik nu druk bezig met de pagina over groenten in de mooie moestuin, en die hoop ik voor het einde van de komende vorstperiode af te hebben.

En wat gaan we dan de komende dagen in de tuin doen? Zo veel mogelijk voorbereidingen treffen voor wanneer de vorst weer voorbij is. En dus gaan we alvast een rek plaatsen waar de doperwten komen te staan. En kunnen we de kas toch nog soppen voor de lente begint. En kunnen we de bakken waar we in gaan zaaien alvast helemaal onkruidvrij maken en harken. En er is nog iets, de kas moet gerepareerd worden:

 

Ja, ik weet het, het is nog een rommeltje. Maar dat komt goed, als de vorst voorbij is gaan we de stokken al zetten voor de bonen (niet dat we bonen gaan zaaien, nog lang niet zelfs, maar alvast stokken zetten geeft al wat meer ruimte in de kas, en straks wordt het zo druk (omdat we nu maar wachten en wachten) dat het fijn is als dat alvast is gebeurd. En komend weekend de ruiten dus schoon maken. Maar over de reparatie: als je goed kijkt zie je rechts van het midden een soort verzakking. Even een foto van wat dichterbij:

 

Vooral onder de 2 middelste ruiten zijn de stoepranden die de fundering voor de kas vormen verzakt. En dat zet spanning op de ruiten (met een grotere kans op breken/scheuren als gevolg). En dus wordt zaterdag geprobeerd om de fundering iets op te hogen. Later de foto’s…….

En verder tuinieren we maar binnen. Want de eerste zaden kiemen. En dat betekent dat we ook moeten gaan verspenen.

Op de foto de Ipomoea-zaailingen die verspeend moeten worden.

 

Ipomoea’s zaai ik meestal later, in april of zelfs mei. Maar dit is de Mont Fuji, in mijn ervaring één van de moeilijkere Ipomoea’s (nou ja, de transvaalensis kan er ook wat van). Maar ook één van de mooiste, met wel 10 centimeter grote bloemen met zo’n soort wagenwiel-tekening. Dure zaden (in Frankrijk besteld, ik ken geen Nederlandse webwinkel die er zaden van verkoopt), ze kiemen makkelijk en vlot maar kunnen niet tegen kou en bloeien laat. En dus zaai ik ze nu en houd ik ze tot half april in huis. Dan mogen ze naar de kas en pas eind mei (en dan zijn het hopelijk al flinke planten) gaan ze naar buiten, en ik ga ze in pot houden. Ja, het kost wat tijd en inspanning, maar dan heb je ook wat. Even een foto van een paar jaar geleden, om duidelijk te maken waarom ik dit er allemaal voor over heb:

 

Lijkt mij duidelijk.

En dan tot slot de tomaten nog: ook die kiemen nu volop en moeten in de volgende dagen worden overgeplant in potjes met potgrond.

 

En dus gaan we morgen alvast potgrond in huis zetten (voor het gaat bevriezen, en zo kan het alvast een beetje op temperatuur komen). Ik heb dit jaar de tomaten (voor de tweede keer) weer in vermiculiet gezaaid, en dat bevalt me prima. Vandaar ook wel 3 zaadjes per vakje, neemt minder ruimte in beslag en het vermiculiet is zo los van structuur dat ik de zaailingen dan nog steeds per stuk zo uit het vermiculiet kan trekken. Maar tot vorig jaar zaaide ik in potgrond met wat brekerzand erdoor en dat ging ook altijd prima hoor, tomaten zijn niet zo moeilijk.

En dus hebben we het, ondanks de naderende kou, nog best druk (want ik heb het al snel over zo’n 75 tot 90 tomaten die verspeend moeten worden, en dan nog 25 voor onze tuinbuurman (die ons vervolgens dan weer komt helpen met de reparatie van de kas). En dan weet ik zeker dat de slaapkamers en huiskamer en douche en zolder weer eens vol staan met zaailingen. En dat het dus tijd wordt dat de vorst voorbij gaat en er in ieder geval alvast wat planten als Canna’s en Dahlia’s naar buiten kunnen.

Tot slot; ik verwacht zondag of maandag weer een blog te schrijven (maar dan een wat kortere, beloof ik 🙂 ), met foto’s van de verspeende tomaten, en de reparatie van de kas. Nog even door de zure appel (= vorstperiode) heen bijten, en dan zal het toch eindelijk wel eens lente worden.

p.s.: vanaf nu gebruik ik dus het grotere formaat foto, door erop te klikken zie je de foto in een nieuw venster, en vergroot, en dat geldt zowel voor de blogs als voor de pagina’s die ik heb geschreven over de mooie moestuin.