De eerste tomaatjes!!!

Eindelijk. Tjongejonge, ik heb er dit jaar lang op moeten wachten. Elk jaar kan ik zo rond de 3e week van juni de eerste rijpe tomaat oogsten. Maar dit jaar is het anders (ik ga het niet meer vertellen, de regen, de slakken, nog meer regen, etc. etc.). Dit jaar moeten we lang, heel lang wachten op oogst. En ook op rijpe tomaten, terwijl die in de kas toch niet heel veel last hebben gehad van kou. En slakken vinden tomatenplanten niet lekker. En de regen voelen de planten in de kas niet (tot het onderlopen van de kassen vorige week dan, dat was iets teveel regen). Dus waarom zijn de tomaten dan dit jaar later dan normaal – minder zonuren = donkerder = minder snel rijpen, zoiets zal het zijn (want ook dit jaar een aantal rassen die hier beproefd vroege tomaten zijn).

Ik ben gewoon gewend om ze al 1 of 2 weken te kunnen oogsten. Ik ben daaraan gehecht, het zit in mijn systeem. Zoals koolmezenkinderen op een bepaalde dag uitvliegen, goed of slecht weer, of zoals alle vliegende mieren uitvliegen, ongeacht weersomstandigheden. Zo heb ik dat met tomaten, het is gewoon tijd, de hoogste tijd, ik moet nu gewoon plukken. Al 2 weken lang bekijk ik elke dag alle planten minutieus, zie ik al een vage kleurverandering?

En nu is het zover, eindelijk. Eindelijk kan de zomer beginnen (horen de weergoden dit hopelijk ook?). Want we kunnen een tomaat eten, eigenlijk is het belachelijk, maar het is zo.

De allereerste van dit jaar:

Paul Robeson. Bijzonder, zoals ik in een eerder tuindagboek schreef, want ik heb deze heerlijke tomaat (want dat weet ik dus al) eerder geteeld en toen was ze middelvroeg. ze is als één van de eerste tomatenzaailingen uitgeplant in de volle grond, dat zal een reden zijn.

Volgende:

Tomaat Reinhards Goldkirsche eerste rijp

Wie het kleine niet eert…… helemaal rechts onderin is het eerste gele cherrytomaatje van de Reinhard’s Goldkische rijp. Een vroeg ras, in 2 eerdere jaren  vroeg en lekker en veel. Blij mee!

Volgende:

Tomaat Maglia Rosa eerste rijp

Tomaat Maglia Rosa, het eerste jaar dat ik dit ras teel. Ze blijkt dus een vroeg ras te zijn. Leuke planten, niet zo groot, dragen dubbele trossen tomaatjes die ergens tussen een romatomaat en een cherrytomaat in zit. Niet heel duidelijk te zien maar bij rijpheid is ze rozerood met oranjerood streepjes.

En tot slot het allerlaatste tomaatje. Nog niet eens helemaal rijp, maar nu al trots op:

Tomaat Tomatito eerste rijp

Tomatito. Hoe sterk moet je als bestomaatje zijn (ze is niet veel groter dan een centimeter) om nu al te rijpen, buiten in de volle grond, niet eens in lekker warme pot. In de halfschaduw, niet eens in de zon. In iets wat je bijna modder kunt noemen, geen luchtige, warme grond. Met de eerste aardappelziekteverschijnselen op het tuinbouwcomplex, en toch nog gezond. Echt heel dapper, en knap!

Het begin is er dus, met wat meer zon zullen er nu snel meer tomaten gaan rijpen. Ik verheug me er nu al op!!

Tot slot van dit korte tuindagboek nog 3 mededelingen:

Ik heb op de website van Pokon ook weer een blog geschreven, en daarin laat ik zien welke bessen we ondertussen kunnen oogsten en hebben geoogst, plus een receptje van een lekkere zwarte bessengelei met sinaasappel en kaneel (vinden we hier erg lekker!). De directe link: Pokonblog over bessen

Mededeling 2: ik krijg van mensen nog wel eens een mailtje dat het niet lukt om zich aan te melden voor de nieuwsbrief. Het programma (dat in mijn geval Post Notif heet) verstuurt elke minuut 1 mailtje naar 1 persoon die zich heeft ingeschreven voor de nieuwsbrief. En ondertussen hebben zich al zoveel mensen ingeschreven dat het langer dan 24 uur duurt voor iedereen de mail heeft gehad. Als mensen zich toevallig op die dag aanmelden voor de nieuwsbrief duurt het dus ruim 24 uur voor ze de bevestigingsmail krijgen, omdat het programma eerst afmaakt war ze mee bezig is. Daarnaast is het niet voor iedereen even duidelijk dat de bevestigingsmail die wordt gestuurd niet de bevestiging is maar een vraag met een link om je inschrijving te bevestigen (in het kader van privacy en spam en zo). In het kort gezegd; als je aanmeldt kan het wel eens een dagje duren voor je bericht krijgt. En als je bericht krijgt is dat een mail waarin wordt gevraagd om een bevestiging, met een link waar je op moet klikken om je inschrijving te bevestigen. Ik hoop dat het zo voor iedereen duidelijk is die zich in wil schrijven maar waarbij het maar niet lukt!

En tot allerslotst dan nog 1 keer over het uitschakelen van de reacties. Ik heb nog wat mailtjes gekregen van mensen die het missen, en zoals al eerder gezegd, ik mis het ook wel. Maar een compromis tussen website en weblog lijkt me voor nu niet mogelijk, ik kan moeilijk hier vragen of er niet meer dan 10 mensen een vraag willen stellen, dat werkt gewoon niet. En wat een vrije tijd heb ik nu, zeg! Zoveel dat ik al 9 bestaande pagina’s heb nagekeken!

Ik heb de teksten gelezen, typfouten eruit gehaald, soms tekst aangepast of tekst aangevuld met nieuwe informatie of rassen, alle foto’s eruit gehaald en nieuwe en meer en grotere foto’s ervoor in de plaats gezet. Kijk vooral even naar een ‘oude’ pagina (die ik dus nog moet doen), zoals die van snijbiet. En vergelijk die even met de vernieuwde pagina’s van bijvoorbeeld kropsla en prei. Ik zie alleen dat er bij de prei ook recepten van aardbeitiramisu en pruimentaart staan. Daar gaat blijkbaar nog iets fout 🙂 Ik ga bedenken hoe dat zo fout kan gaan (of het vragen aan iemand die er meer verstand van heeft dan ik, lijkt me beter 🙂

Om dan nog wel even met een foto te eindigen:

Helianthus annuus Prado Red

Helianthus annuus Prado Red, een zonnebloem die nu eens niet geel is maar donkerrood of donkerroodbruin, hoe het dan ook mag heten. Mooi! En extra leuk omdat ze niet één bloem maakt maar elke plant meerdere bloemen geeft.

Rara wat wij vanavond eten? Nee, geen zonnebloemen natuurlijk, maar wel tomaten!!

Nogal plotseling

Allereerst; ik mis jullie wel hoor!! Vooral de leuke reacties, tips, links en de verhalen hoe het met jullie gaat. Zijn er nog mensen die de afgrijselijke hagelbuien over hun tuin hebben gekregen, zijn er nog mensen die juist nog steeds geen druppel regen hebben gehad, hoe is het met Janneke, Nadi, Mayra, Margriet, Rob, Ruben, Linda en al die anderen. Maar tegelijkertijd voelt het bijna alsof ik vakantie heb, ik eet nu ’s ochtends zelfs ook gewoon weer gewoon ontbijt aan tafel in plaats van achter de computer 🙂 .

Hoe is het hier afgelopen met alle buien? Nou, hier is de grond nog steeds kletsnat, maar dan ook echt volledig verzadigd. Het grote nadeel van vette klei, het kan dagen of zelfs weken duren voor het weg is. Als er 2 millimeter regen valt staan de plassen weer op de tuin alsof het 20 millimeter was. En dus wel wat dood en verderf. Zo’n 10 tomaten in de kassen gaan dood:

Het water heeft gewoon in de kassen gestaan, op de ene plaats wat meer dan op de andere plaats. We hebben direct na die enorme regenval (is het al weer 5 dagen geleden?) alle deuren en ramen van de kassen helemaal open gezet zodat de luchtvochtigheid zou dalen. En de grond gelijk met schrepels opengetrokken. En dan maar hopen op zon en wind en geen regen. Helaas is dat niet helemaal gelukt. En wat er verloren is, is jammer. Gelukkig hebben we nog genoeg tomatenplanten over voor een goede oogst (als er maar niet nog meer van dat soort buien komen – mag het nu eindelijk eens zomer worden?).

Tomaat Paul Robeson rijpt

Ze heeft nog heel even nodig, een dag of 3, en dat zou betekenen dat ondanks alle tegenslag en regen en slakkenvraat we nog net voor 1 juli onze eerste tomaat kunnen oogsten. En dat wordt dan de Paul Robeson, bijzonder omdat ze hier in andere jaren zeker niet laat was maar wel later dan bijvoorbeeld de vroege Amber Coloured en Kimberley (die juist dit jaar op andere plaatsen in de kassen nog knettergroen en onrijp zijn). Vreemd jaar dus!

En zo zaten we, na het harde werken in de kas om nog te redden wat er te redden viel, even uit te zweten in de tuin.

Overzicht verhoogde bakken

En viel het op dat (bij de rode pijl) de sjalotten plat bleven liggen. We dachten dat ze ‘plat waren geregend’, maar waarom kwamen ze niet meer overeind dan? Het blad nog groen. Bij nadere inspectie bleek het zo hard te hebben geregend dat de sjalotten los van elkaar en de grond lagen. Een beetje te jong, nog niet afgestorven, en ook niet heel groot (maar zeker ook niet klein). Dan maar oogsten (nou ja, dat was dus eigenlijk niet meer nodig, gewoon oprapen was voldoende):

Sjalotten

We zijn er eigenlijk helemaal niet ontevreden over. Ze gaan mee naar huis, daar hangen ze onder een afdak in ieder geval droog om af te sterven zodat we ze kunnen bewaren.

En op de foto bij de blauwe pijl zie je de knofloken, ook nog niet afgestorven maar wel akelig in een ernstige schimmel geschoten. Dus die ook maar gelijk geoogst (en direct op die plaats worteltjes gezaaid – poging 5!). Helaas nog niet zo groot, maar nou ook weer niet schrikbarend klein:

Knofloken

En de witte knofloken hadden nog wel in de grond kunnen blijven, maar of dat nou goed zou zijn, met die schimmel…… En de rode knofloken liepen al weer uit:

Knoflook loopt weer uit in bol

Die zijn duidelijk al wel ‘klaar’, en door de vele regenbuien beginnen de afzonderlijke tenen in de bol zelf al weer uit aan het lopen (te zien aan de witte puntjes die bovenin al weer groeien), willen al hun eigen gezin gaan stichten. En dat kan natuurlijk niet (er is nu eenmaal geen plaats voor 8 bollen binnen een bol).

En zo verzamelen we op die dag best aardig wat oogst. De knofloken mee naar huis, de sjalotten, 3 bakken aardbeien, 4 bakken zwarte bessen, 1 bakje aalbessen, 4 courgettes, het werd nog sjouwen.

En zo belanden we plotseling, na zoveel regen en pech, zomaar ineens in de oogstmaand (wat eigenlijk augustus is maar wij moestuinders weten wel beter; juli is de maand dat vroege aardappelen worden gerooid, er al bieten kunnen worden geoogst, en worteltjes (als ze zouden zijn gekiemd), heel veel tomaten natuurlijk, uien, knofloken, sjalotten, en boontjes.

Boontjes groeien

Want nog een weekje (met hopelijk een klein beetje aardig weer), en we kunnen stamsperzieboontjes oogsten. En dat is maar goed ook, want de stokbonen staan een meter of 20 verderop in de modder en gaan het begeven.

Nog net op tijd (over 2 dagen is juni voorbij) ga ik die vandaag dus nog maar een keer zaaien.

Echt een heel vreemd jaar.

Schrijven

Geen echt tuindagboek dit keer. Maar bij deze wil ik alle mensen die zo snel en vooral ook massaal reageerden op mijn laatste tuindagboek nogmaals hartelijk danken voor hun mening!

En de uitkomst was duidelijk, ik heb geturfd tot het programma dinsdagavond overbelast raakte omdat teveel mensen tegelijkertijd berichtjes schreven, bij elk nieuw bericht bleef het mailadres en de naam van de laatste schrijver staan. Dus toen gelijk het plaatsen van reacties maar stop gezet. Helaas hebben daardoor waarschijnlijk ook nog wel heel veel mensen geen mening kunnen geven, maar ik hoop dat zij begrijpen waarom ik de reacties stop moest zetten. En de uitslag lijkt ook wel duidelijk. Zou het ook een magisch teken zijn geweest :-)?

En ik hoef ook helemaal niet meer te verzinnen en ben heel blij met de mening van de meeste lezers; ik heb 68 x geturfd voor het schrijven, 56 x voor de zadenlijst en slechts 4 x voor het beantwoorden van vragen (en toen ben ik gestopt en liep de hele boel dus vast :-).

Ik ga vanaf nu het plaatsen van reacties niet meer toestaan (en dus stoppen met het beantwoorden van persoonlijke vragen). Ik ga schrijven, en beginnen met een nieuwe zadenlijst (maar dan moeten de weergoden wel een klein beetje mee gaan helpen, zo valt er niks te oogsten 🙂 ).

Ik kan iedereen die een probleem heeft van harte bijvoorbeeld het Moestuinforum aanraden, een groot en zeer actief forum waar je antwoorden kunt vinden, vragen kunt stellen, zelf antwoord kunt geven op vragen, foto’s plaatsen, etc..

Ik ben blij, misschien zelfs opgelucht 🙂

En dan nu naar de tuin. Of eigenlijk niet. Want vannacht zijn we zo ongeveer verzopen, in 20 minuten tijd viel er een enorme hoeveelheid regen, ‘alsof God een emmer leeg gooit’ noemen we dat. En nu wachten we op de volgende buien, nog niet vaak meegemaakt, maar we worden er bijna moedeloos van en staren beurtelings op mobiel en computer naar buienradars en weeronline, en vervolgens maar weer naar de wolken en regen en onweer buiten. Maar voor alles is een eerste keer.

We kunnen vanuit ons huis met 1 stap pootje baden:

Regen

Ach, ach, en onze Frau Mieze Schindler aardbeien zijn net aan het rijpen, en die kunnen hier echt niet tegen. Gisteren zagen we dat alle kolen in het water staan en dood gaan (ze hangen al helemaal slap), de bonen die we in mei hebben geplant staan nog net zo hoog als toen en gaan nu langzaam dood in de modder. Erger nog, de kassen hebben onder water gestaan, waarschijnlijk niet lang, maar alle grond was zwart en plat en wat opgespat langs de ruiten, de paden nog donker van het water, condens nog op de ramen. Moet niet te vaak gebeuren, het ging net zo goed met tomaten en paprika’s.

Nou, lekker jaar dus. Goed, waarom wil een mens bonen, die zijn toch alleen maar lekker met een aardappel (en inderdaad, die hebben we ook niet). We gaan dit jaar op rantsoen van maïs en prei, dat lijkt me duidelijk 🙂

En, ha, mocht het toch nog zomer worden, dan zijn wij voorbereid, want wij hebben toch gewonnen: drie keer pastinaken gezaaid, 3 keer niet gekiemd of direct na het kiemen al opgevreten. Dan maar voorzaaien:

Pastinaken kiemen

En ze kiemen!! In een tray, binnen 2 weken boven de grond. Het uitplanten zal nog wel een dingetje worden, dat gaan we wel zo snel mogelijk doen zodat het aankomende penworteltjes niet teveel te lijden heeft van het verplanten (en natuurlijk wel gelijk Escargo erbij!!). Het gaat me te ver om het ook met worteltjes te proberen. Hoewel……. :-). Wel ook met schorseneren gedaan, ook gekiemd in een tray, en met knolvenkel, ook gelukt.

Als we ooit weer grond zien in plaats van water en modder, kunnen we gaan uitplanten.

En om het positieve erin te houden (want het wordt hier ondertussen al weer akelig donker en we horen het onweren, op naar de volgende hoosbui):

Maak dit!

Mascarpone-zabaglione met aardbeien

Want het is heerlijk! Het mag geen Zabaglione heten (het Italiaanse recept voor Sabayon), maar het is wel echt bijna net zo lekker. Niet moeilijk te maken, een soort sabayon dus maar dan met mascarpone erdoor. En de aardbeien stelen de show, de lekkerste aardbeien van eigen tuin, en die marineer je in een mengsel van fruitige rode wijn, kaneel, aardbeienjam (zelfgemaakte natuurlijk), suiker, vanille en citroen. Ik heb zojuist hier het hele recept geplaatst: Mascarpone-zabaglione met gemarineerde aardbeien

En tot slot nog een foto van een ‘liefje’:

Eritrichium canum Baby Blue

Eritrichium canum Baby Blue, een vrolijk eenjarig plantje tot maximaal 30 centimeter hoog. Ze staat hier in een pot en heeft het zichtbaar naar haar zin. Hoe blauw kan blauw zijn!

En dan hoop ik dat het volgende tuindagboek er één is met alleen maar positieve berichten; droog, zonnig, 22 graden, eerste rijpe tomaten, miraculeus opgestane savooikool, misschien zomaar een oogstbare krop sla die niet als baby is opgevreten of 2 weken later al doorschiet. We zouden er al blij mee zijn, ‘een tuindershand is snel gevuld’ :-).

 

Water

Zo, het kan maar duidelijk zijn waar dit tuindagboek over gaat:

Water tuin Willem

Dit is gelukkig niet onze tuin, dit is de tuin van onze naaste buurman. Maar wel echt vreselijk, voor hem, voor de tuin, voor de oogst, en voor de groentewortels en beestjes die aan het verzuipen zijn.

Nee, dan onze eigen tuin:

Volkstuin na regen

Dat lijkt droger. Het zal wel komen omdat het stro op het water drijft, geen idee, ik had geen enkel behoefte om onder het stro te kijken, mijn humeur was al tot ver onder de zeespiegel gedaald toen ik de tuin van de buurman zag.

En wat doe je, als je tuin er zo uit ziet, je de weerberichten ziet (voor aanstaande donderdag wordt 22 millimeter regen voorspeld, misschien kunnen we rijst gaan verbouwen), en het humeur net zo slecht is als het weer?

Koken natuurlijk :-)!!

En dus kijken we nog even snel naar de lucht:

Tuincomplex bij regen

Ja, nieuwe buien in aankomst! Snel even de tomaten, pepers, paprika’s en aubergines tikken in de kassen, en rabarber oogsten:

Rabarber stengels

En vervolgens toch nog in de regen naar huis fietsen. Tuurlijk, kan er ook nog bij.

Maar in huis is het droog, en in de keuken brandt (met dank aan het donkere en natte weer) het licht. Uiteindelijk had ik na het schoonmaken iets meer dan 3,5 kilo rabarberstukjes.

Rabarberstukjes

Moes, jam, chutney? Wat zal ik er eens mee maken? Moes wordt het, maar dan niet van die natte moes, rabarbermoes uit eigen inmaak kan soms zo dun zijn. En dus besluit ik om 1/3e deel van de suiker te vervangen door geleisuiker, om iets meer binding te geven.

Er zijn nog wel wat mensen die de smaak van geleisuiker niet lekker vinden, ik heb vast geen geweldige smaak maar ik proef het niet. Geleisuiker is in principe suiker die wordt aangevuld met pectine dat is geoogst uit fruit (zoals appelklokhuizen,  citroenschillen, etc.), plus wat ascorbinezuur voor de houdbaarheid (en dat is vitamine C, ook van organische oorsprong). Ik vind er eigenlijk niks mis mee, zowel qua smaak als qua gezondheid niet – tenzij ik wil nadenken over hoeveel suiker ik wil gebruiken, maar dat wil ik niet als ik rabarber inmaak, rabarber zonder suiker is voor mij geen optie :-).

En zo verbetert mijn humeur langzaam, tijdens het uitkoken van de potjes, het pruttelen van de rabarber, het wordt zelfs bijna warm in huis van al dat gekook.

Rabarbermoes met sinaas en gember

En zo is het geworden, in totaal heb ik 12 potten met rabarber, mooi donkerroze van kleur, iets dikker dan moes, iets dunner dan jam. En terwijl ik dit schrijf proef ik mijn zelfgemaakte brouwsel op een cracker. Goed gelukt, lekker!! Ik heb op 3,5 kilo rabarberstukjes gebruikt:

  • 1 kilo geleisuiker speciaal
  • 1,5 kilo gewone suiker
  • het sap van 3 sinaasappels
  • de fijne rasp van 1,5 sinaasappelschil
  • 4 tot 5 centimeter fijn geraspte verse gember

En wij vinden het lekker zo, wel echt zoet, maar ook duidelijk nog flink zuur (waar je even zo’n speekselvloed van krijgt bij de eerste hap, en soms zelfs een klein traantje in je ogen 🙂 Duidelijk sinaasappel maar niet overheersend, juist aanvullend, en hetzelfde geldt voor de gember. Deze houden we erin, ‘receptbewarenswaardig’ vinden wij. Ik zal het recept ook bij de inmaakrecepten gaan zetten.

En dat brengt me gelijk bij een voor mij echt belangrijk punt; ik hoop tijd te vinden om het recept te plaatsen maar ik heb het heel erg druk. Ik heb meerdere keren gevraagd om wat minder reacties in mijn tuindagboek maar toch worden het er elke week meer. Ik ben  minimaal 2 uur bezig met vragen beantwoorden, elk dag. En dat wordt me teveel. En ik vind het heel lief dat andere mensen me willen helpen en dan antwoord geven, maar soms ben ik het dan (pietepeuterig als ik kan zijn :-)) niet eens met het antwoord, of ik wil nog iets aanvullen. Ik heb in mijn vorige tuindagboek een record gebroken; meer dan 100 reacties op 1 tuindagboekje (inclusief mijn antwoorden natuurlijk). Ik kan het niet meer aan, ik geef het toe :-).

Ik ben nu ook vaak op internet aan het zoeken naar een oplossing voor een probleem van iemand anders, terwijl iedereen ook zelf kan zoeken, wat ik kan vinden kan iedereen vinden want ik heb nergens voor geleerd.

Ik moet dus gaan verzinnen wat ik wil; wil ik schrijven: tuindagboeken, nieuwe hoofdstukken, want ik heb echt ideeën en plannen genoeg voor nieuwe pagina’s, oude pagina’s bijwerken, met nieuwe foto’s die ik op bestaande pagina’s toe kan voegen, aanvullingen op teksten, etc.). En wil ik nog een zadenlijst maken, ook enorm veel werk, oogsten en schonen, drogen, verpakken, maar ook de beschrijvingen en foto’s van al die soorten. Of wil ik vragen beantwoorden van mensen. Als ik ook nog gewoon mijn eigen tuin wil onderhouden (en op tijd naar bed wil :-)), zal ik moeten kiezen. En help me daar vooral bij, want ik vind alles leuk, maar heb niet voor alles tijd. Ik moet of het plaatsen van reacties op mijn tuindagboek gaan schrappen (want vragen of mensen minder reacties willen plaatsen heeft bewezen geen nut te hebben), of stoppen met de zadenlijst, of nieuwe pagina’s en het bijwerken van oude pagina’s uit mijn hoofd zetten.

Tot slot nog even terug naar de tuin (en het weer); de weeronline belooft dat na die 22 millimeter die er donderdag valt (ik ben er nu al bang voor 🙂 ), beterschap in de vorm van een droge warme periode. Lijkt me heerlijk!

En dus hopen we misschien over 2 weken de eerste rijpe tomaatjes te oogsten. Dit jaar weer erg leuke soorten, o.a. deze:

Tomaat Striped Roman onrijp

Ziet er bijna niet meer uit als een tomaat zoals je die in de winkel ziet, ze heet Striped Roman. Ik vermoed geen geweldige smaak bij rauwe consumptie (te droog) maar des te meer als basis voor soepen en sauzen.

En ook leuk:

Dianthus superbus Spooky

De eenjarige Dianthus superbus Spooky, leuke naam ook (voor wie het stukje op de Pokon-website nog niet heeft gelezen, vorige week heb ik daar een stukje geschreven over; de toepasselijkheid van rasnamen).

En dan nu even snel naar de tuin, om even te tikken, en te kijken hoe de tuin er na alle regen van gisteren bij ligt, even een bolletje knoflook oogsten, de in trays gezaaide knolvenkel, pastinaken, rucola, krulandijvie, savooikool, etc. water geven (verder water geven zal niet nodig zijn :-), een krop sla meenemen voor het avondeten, en dat is alles. Maar ik denk wel vaker een half uurtje naar de tuin te gaan voor dat soort klusjes en dan 3 uur later pas weer thuis te komen (zonder een idee wat ik nu eigenlijk in al die tijd heb gedaan, van alles wat blijkbaar).

Graag hoor ik wat mensen die mijn tuindagboek lezen het liefst willen, het maakt het misschien makkelijker om zelf de keuze te maken; vragen beantwoorden, schrijven, zadenlijst.

Edit maandagavond 22.30 uur: ik heb al enorm veel reactie gekregen, waarvoor nogmaals mijn hartelijke dank!! En nu gaat er iets mis, telkens blijft bij het schrijven van een nieuwe reactie het mailadres van de schrijver daarvoor in de reactiebalk staan. Wellicht overbelasting :-). Ik heb in ieder geval voor nu maar even de mogelijkheid tot reageren uitgezet. Voor alle duidelijkheid. Ik hoop het te kunnen repareren, want anders is dit wel een erg abrupt einde 🙂

 

Van alles en nog wat

Ligt het aan mij of is dit wel een soort van moeizaam jaar?

De winter te warm waardoor in december de fruitbomen al uit gingen lopen. Die kregen vervolgens een flinke tik omdat het in het voorjaar lang koud bleef. Dan dat gedoe met die slakken. En niet te vergeten telkens 1 week mooi weer en dan weer 1 week verregenen.

Niet dat het hier echt slecht gaat hoor. Maar geweldig is het ook niet. We hebben het opgegeven met de worteltjes, 3 keer gezaaid en 3 keer niks (met verse zaden van betrouwbare herkomst), slakken? Pastinaken idem dito. Maar we zijn niet voor 1 gat te vangen. Haha, ik heb ze nu gewoon voor gezaaid, in een tray met extra diepe vakjes, in de kas, dat zal ze leren (de pastinaken, of de slakken of wat er dan ook telkens mis gaat). Ook hier weer verse zaden gebruikt want pastinaakzaden blijven echt niet veel langer dan een jaar kiemkrachtig dus kopen we er elk jaar een vers zakje van).

Even ter illustratie, onze maaltijd van eergisteren:

Tuinboontjes met kapucijners en erwtjes

We kunnen zo weinig tuinboontjes en kapucijners en doperwtjes oogsten dat we genoodzaakt zijn om van alle drie de soorten dan maar het weinige te plukken dat geoogst kan worden en dat te mengen. Kort gekookt en gemengd met gebakken hamreepjes, een stengelui uit de tuin (ja, die doen het goed zeg!) en wat munt was het toch een feestmaal. ‘Geniet ervan’, zei ik tegen Ruud, ‘nog 2 keer zo’n maaltje en het is voorbij met de oogst’ :-).

Zoals gezegd, we klagen niet hoor, ondanks dat de 7 aardappelen die uiteindelijk boven de grond zijn gekomen nu alsnog worden opgevreten door de slakken.

Want er is genoeg te genieten, als de zon schijnt, de vogels fluiten en we zomaar een kropje sla kunnen oogsten :-). Maar het gaat (ik tik het tussen het typen door even af) prima met de tomaten in de kas.

Tomaat Liguria onrijp

Het tomatenras Liguria. Als ik morgen naar een onbewoond eiland zou moeten gaan en ik zou 1 plant mee mogen nemen, dan zou het de tomaat Liguria zijn (of Sprite, dat zou ook kunnen maar die heb ik dit jaar niet). Een prima opbrengst, fel donkerrode grote tomaten met weinig gel maar toch veel sap, en een heerlijke, volle tomatensmaak. Nog een paar weekjes geduld, maar zelfs onrijp zien ze er al een soort van smakelijk uit. Die linkse heeft wel echt een heel vreemd friemeltje aan zich hangen, als een mini-tweeling. Ja, dat kan gebeuren met niet-hybriderassen.

Ook met de aardbeien gaat het goed, al vinden ze deze regen natuurlijk niet leuk, ondanks dat ze wel wat droger op het stro liggen dan vroeger op de grond. Al een paar kilo geplukt en er hangen nog heel veel kleine en onrijpe aardbeitjes aan de planten, die kunnen we gaan plukken als het weer na het weekend (wordt ons echt beloofd) droger en zonniger wordt.

Aardbeien oogst

We hebben ze al gegeten en ook al wat ingevroren (lekker voor later door de yoghurt, of een aardbeienbavarois als er visite komt, en anders maak ik er later alsnog jam van).

De vierde (!!) zaai van bietjes gaat nu eindelijk goed, maar toch ook nog maar wat bij gezaaid, van bietjes kun je (net als van prei) nooit genoeg hebben. En knolvenkels gezaaid want de langste dag komt al in de buurt. En krulandijvie, en cichorei, en nog wat goudsbloemen, rucola, savooikool, en noem maar op. Omdat de aardappelen zijn mislukt hebben we echt heel veel tuin te verdelen onder allerlei groenten.

Courgette planten

Wat ook heel goed gaat; courgettes, en op een ander veldje de pompoenen. Deze foto is al weer een week oud, ondertussen zijn de planten al weer gegroeid en bloeien ze volop. Komend weekend kunnen we zeker 3 of 4 courgettes oogsten. Heerlijk!! We gaan ze eten met pasta, want aardappelen hebben we niet :-).

En wat moet een mens zonder basilicum (zeker niet als er pasta met courgettes wordt gegeten komend weekend).

Op de foto de Basilicum a Foglie Violetta di Lattuga

Basilicum aFvdF

Al zo groot dat we er van kunnen oogsten. Maar wat me opvalt is dat ze elk jaar dat ik haar teel (ik oogst dan zelf zaden) wat in kleur terug loopt. Dat ervaar ik niet bij ‘smaakjesbasilicum’, zoals de Subja (smaakt nog net zo zoet en vanilleachtig als bij de eerste teelt), of de Mrs. Burns Lemon (smaakt nog net zo sterk citroen-anijsachtig als bij de eerste teelt). Maar de kleurtjes lijken terug te lopen.

Dat was de a Foglie Violetta di Lattuga in 2014:

Basilicum a Foglie Violetta di Fattuga 2014

Toen was ze duidelijk donkerder van kleur, wel ook gevlamd met groen, maar het blad is in 2014 ook meer slabladig en in 2016 al wat meer als het Genovese-type. En dat terwijl ik toch alleen zaden oogst als ik denk dat het veilig is (en veiliger dan een ras als enig basilicum-ras achterin een kas kan bijna niet, lijkt mij). Kruisen kan altijd, maar soms bedenk ik of ze terug kan lopen naar de originele vorm en kleur van waaruit ze misschien ooit is ontworpen/gekweekt. Ach, ze is hoe dan ook lekker, en dat is altijd nog wel het allerbelangrijkst.

Ik heb nog een heel klein plekje over in een kas en vorige week nog een basilicum gezaaid. En dan nu de basilicum Crimson King, die ik in 2013 als enige basilicum in een kas had (als enige basilicum trouwens in onze hele tuin) . En die zag er toen zo uit (sorry, geen geweldige foto):

Basilicum Crimson King 2013

Maar, donker hè? Erg mooi, verder Genovese-type, en lekker en bijzonder om er bijvoorbeeld een heel donkere pesto van te maken.

En aangezien een mens (net als bietjes en prei) nooit genoeg basilicum kan hebben, vorige week de toen zelf geoogste zaden gezaaid. En dit is na 5 dagen al het resultaat:

Basilicum Crimson King gekiemd

Verhip, er zit een groene tussen. En als je goed kijkt zie je er ook al drie die niet meer helemaal effen donkerpaars zijn. Ook gekruist? (achterin een kas met pas op 50 of 60 meter verderop een kas van een buurman waar ook basilicum in stond). Ik ken de route van een bij of hommel niet, maar over die afstand en dan de hindernis van 2 kassen erbij, lijkt meerdere gekruiste bloemen toch heel onwaarschijnlijk.

Het grote mysterie van het tuinieren :-). En het maakt ook niks uit, wij discrimineren niet op groene basilicum, ze mogen allemaal blijven en zijn vast allemaal even lekker. Het duurt nog even voor deze baby’s net zo groot zijn als de a Foglie Violetta di Lattuga, maar dat komt eigenlijk wel goed uit, als die groot is en gaat bloeien, kunnen we van deze Crimson (& Green) King volop oogsten (hoewel je van bloeiende basilicumplanten natuurlijk ook gewoon kunt oogsten).

Tot slot nog even een melding: ik heb op de website van Pokon ook weer een blog geschreven, en dit keer gaat dat over de leuke namen die soms worden verzonnen en gegeven aan verschillende plantenrassen, met vrolijke foto’s ter illustratie. Je kunt het stukje hier vinden (opent in een nieuw tabblad): Verleidelijke namen